Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

Λιγότερο απ'αυτό




Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων...


Δίπλα μου έχει αρχίσει η βαριά αναπνοή ,σε λίγο μάλλον θα ακούσω κανονικό ροχαλητό .Και αν και αυτό το αρκετά κρύο βράδυ (οποιαδήποτε θερμοκρασία κάτω από 35C είναι πολύ κρύο ) επέλεξα να μην κοιμηθώ μόνος, ουσιαστικά δεν έχω ύπνο ,η μοναξιά του γεμάτου κρεβατιού . Η γνωριμία μου μάλλον θα έχει την διάρκεια ζωής μεθυσμένου τουρίστα στο κακόφημο μέρος της πόλης και σύντομα θα ξεχαστεί . Είναι μαγικό πως μας μαθαίνουν για χρόνια πώς να θυμόμαστε για να προσπαθούμε μετά να ξεχνάμε – είτε συνειδητά είτε σαν αυτόματο μηχανισμό άμυνας. Ίσως και ότι γράφω εδώ είναι μια άσκηση μνήμης – το ημερολόγιο του μαθητή του δημοτικού . Και κάπως έτσι κοιμάμαι τελικά και μετά μετρό και γυρνάω σπίτι .


Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων...

2 σχόλια:

  1. Λάθος ή σωστό είμαι ο τελευταίος να σου απαντήσω. Αν όμως έχει κάποια μικρή αξία η γνώμη μου...και έχοντας κάνει μπόλικα λάθη...το να κάνουμε κάτι μόνο και μόνο για τη λήθη τείνω περισσότερο στο ότι είναι λάθος...

    Εσύ ξέρεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή