Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Πού την έχεις την κρυψώνα




Εγώ τ' ανάβω εκείνο σβήνει
εγώ τ' ανάβω εκείνο σβήνει



Όσο ήμουν Θεσσαλονίκη δεν ήμουν σίγουρος αν θα κατέληγα Αθήνα (και για μία περίοδο δεν ήθελα κιόλας ) ,αλλά έλεγα αν ζούσα Αθήνα θα έκανα αυτό, θα έκανα το άλλο, θα έβλεπα τον τάδε συχνά ,θα πήγαινα εκεί…


Τρία χρόνια μετά φυσικά γελάω , νομίζω πως ουσιαστικά άρχισα να ζω εδώ σαν να είναι το σπίτι μου μόλις από το Σεπτέμβριο . Και δεν έκανα παρά ελάχιστα από αυτά που ήθελα .


Ήθελα πολλά λοιπόν , και ανάμεσα σε αυτά ήταν να βλέπω την Σωτηρία Λεονάρδου πιο συχνά – στην Θεσσαλονίκη την είχα δει σε κάθε εμφάνισή της –και τώρα δεν ξέρω ,θα την δω? Έμαθα πως είναι άρρωστη και δεν μπορώ να μάθω άλλα .


Το τραγούδι είναι από τις 29 Σεπτέμβρη του 2003. Ήμουν πολύ χαρούμενος εκείνο το βράδυ.


ήμουνα στη γη βελόνη
που πατάς και σε αγκυλώνει

2 σχόλια:

  1. Καλησπέρα..
    Και πόσα λέμε και δεν κάνουμε ποτέ μας..

    Τον λουλά μαξιλάρι.. σωστός..

    ΑπάντησηΔιαγραφή