Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Lift me







From the ground

Αύριο έρχεται η Ane Brun Αθήνα . Δεν το περίμενα , το χάρηκα πολύ , αγόρασα το εισιτήριο με ενθουσιασμό χορτοφάγου που ανακαλύπτει το bacon μετά από τόνους tofu . Με ίδιο ενθουσιασμό είδα και την Chinawoman . Για τον Μοζ δεν μπήκα καν στον κόπο, δεν με αφορούσε πια . Αυτό και μόνο είναι απόδειξη πως όλο και κάτι αλλάζει , έστω και λίγο . Αρκετό για να είμαι χαρούμενος. Η ζωή μου ατή τη στιγμή έχει όλα τα απαραίτητα για να είμαι καλά – υγεία, σπίτι , δουλειά , σκύλος , αγκαλιά . Η όποια στιγμιαία πτώση είναι αναμνηστική ,ντρέπομαι κιόλας να γκρινιάξω , μας ακούει και κόσμος.


And don't ever put me down

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

And like can lead to like like






As sure as the stars above I’d really like
To kiss you/fuck you



Νιώθω την ευχάριστη κούραση που σου δίνει μια γεμάτη μέρα . Καθυστερώ να πάω σπίτι για να γράψω δύο γραμμές για τον φίλο μου Βασικά το σκεφτόμουν από την στιγμή που άκουσα το τραγούδι , πως μου αρέσει ο φίλος μου . Όχι μόνο έχω αισθήματα για αυτόν , όχι μόνο τον θεωρώ όμορφο έξυπνο κτλ . Αλλά μου αρέσει , μου αρέσει να είμαι μαζί του , και γελάω και περνάω καλά . Αυτό.


I’ll try real hard not to lose her
And I’ll try to be less of a loser

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

A common bird





Έχω καιρό να γράψω γιατί δεν έχω να πω κάτι εδώ , έχω περάσει στην απεξάρτηση από την τσάμπα ψυχοθεραπεία του blogger. Η ζωή μου αυτές τις μέρες είναι καθημερινές με πολύ κούραση και τρέξιμο και άγχος που και που . Τα σαββατοκύριακα είναι όμορφα, σαν καλοσχεδιασμένο φινάλε εικοσάλεπτης κωμικής σειράς που κράτησε πολλές σεζόν . Στο ανάμεσα παιχνίδια , εκδρομές , αρρώστιες, χρόνος που περνά , φίλοι , αστεία, μπάλες του μπάσκετ στο γήπεδο απέναντι από την δουλειά , επίμονα γαβγίσματα . Κάπου τέτοιες μέρες ξεκίνησα να γράφω και κανονικά θα έπρεπε και κάπου εδώ να το κλείσω οριστικά , να έχει κάνει ένα ωραίο κύκλο . Δεν μου κάνει καρδιά όμως , όλο και κάποια δικαιολογία βρίσκω και το κρατάω ανοιχτό.