«Πρόσεξε θα σκοτωθείς!»

Χτες , περπατούσα χαρωπός, με το δώρο στο χέρι ( άμα έχεις αγάπη στην ζωή σου δεν έχεις πρόβλημα να το γιορτάσεις και τις μέρες που το γιορτάζουν όλοι ) και με πάτησε ένα αμάξι. Κάτι ανάποδο από το άσμα της Βιτάλη – οδηγούσε αφηρημένος και δεν είδε το φανάρι, και να το έβλεπε ,έτσι όπως πήγαινε σε ένα στενό όσο στενό γίνεται, σιγά μην προλάβαινε να σταματήσει. Το αποτέλεσμα ήταν να με χτυπήσει και να βρεθώ λίγα μέτρα πιο πέρα. Αμέσως κατέβηκε από το αμάξι .έβγαλε διάγνωση «αφού σηκώθηκες καλά είσαι» και σηκώθηκε να φύγει. Σήμερα πονάω σε διάφορα σημεία του σώματος , αλλά πάλι καλά ,εξάλλου ζωή σημαίνει ένα smart της κακιάς ώρας που φρενάρει .

Su pequeña huella no vuelve más

Te vas Alfonsina con tu soledad,


Σάββατο βράδυ και ζω για πολλοστή φορά ένα τραγούδι των Stereo Nova. Αυτή τη φορά το «ένας φίλος απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα , κατά βάθος λυπάται μα δεν βλέπει και την ώρα που η ζωή του θα αλλάξει» . Είναι από αυτούς που ήρθαν με τη σχέση ,πακέτο ,με το παιδί από το σχολείο , σαν αδέλφια (σαν τους φίλους που πάντα ήθελα να έχω και ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω) .


Μέσα στο bar βαρύγδουπες συζητήσεις ,λίγο για την νέα ζωή, λίγος Βαρουφάκης , λίγο για το ποιοι θα ακολουθήσουν και πότε. Μετά βλακείες με την κοπέλα του , της ξεφεύγει κάτι στη φωνή. Ζηλεύω, το μέλλον του είναι αβέβαιο αλλά έχει και ελπίδες, το δικό μου σχετικά πιο σταθερό ,με την απαισιοδοξία μιας διαλυμένης πόλης. Φοβάμαι πως έχω ρίξει άγκυρα σε λίμνη που μετατρέπεται (χωρίς τον έλεγχό μου ) σε βάλτο. Σιγά-σιγά τους αρκετούς που έχουν φύγει ήδη θα ακολουθήσουν και άλλοι , με μένα να κλείνω την πόρτα.


Cinco sirenitas te llevarán
Por caminos de algas y de coral
Y fosforescentes caballos marinos harán
Una ronda a tu lado.
Y los habitantes del agua
Van a jugar pronto a tu lado

Someday soon we will forget this junkyard

Taking you with me
If you're going that way


Κρυφοκοιτάζω τις ζωές των ανθρώπων που άφησα πίσω μου, ας είναι καλά το φατσοβιβλίο. Γκρίζοι κρόταφοι ,ατσούμπαλα κουστούμια , πρόσφατοι γάμοι (δε νομίζω να έχει προλάβει κανείς το πρώτο του διαζύγιο ακόμα) , φωτογραφίες με μωρά . Βλέπω εκδρομές στο εξωτερικό , οικογενειακές ταβέρνες, συνεστιάσεις και χορούς με πολυεστέρα και αρραβώνες με αρνιά. Τα πρόσωπα ίδια με τα πρόσωπα των δικών τους που τα πήγαιναν σχολείο ,τα χαμόγελα οικογενειακής φωτογραφίας ,και εγώ να μην μπορώ να ξεκολλήσω) . Είναι σαν να βλέπεις ταινία , ένα παράλληλο σύμπαν που έχουν πάει όλα όπως περίμεναν να πάνε .


Althought I remember sunshine
the damage is done

Δεν ξέρω αν τους έχει πιάσει η κρίση ,αν η ζωή τους στην μικρή πόλη τους πιέζει , αν χαμογελάνε τρίζοντας τα δόντια μια και ο μεγάλος αδελφός πάντα σε βλέπει εκεί (ή έστω η γνωστή του γνωστού) . Και θα μπορούσα να μάθω πολύ εύκολα όλα σχεδόν με λεπτομέρειες ,στο μισό τηλεφώνημα οι συμπολίτες μου κελαηδάνε , αλλά αδιαφορώ για αυτό ,είναι η εικόνα που με νοιάζει.


.Δεν νομίζω πως θα είχα την ζωή τους ακόμα και αν είχα μείνει εκεί , πάλι με επιτραπέζια και σκύλο με φαντάζω και κάπως εκτός .Τις μέρες που η δουλειά μου και η ζωή μου και η Αθήνα με μπουκώνουν ρίχνω ένα βλέφαρο ,ίσως και ένα αχ-βαχ . Και μάλλον από την πέρα μεριά τις οθόνης να ακούγονται αντίστοιχοι ήχοι . Ελπίζω δηλαδή , είναι άσχημο να ίσε ο μόνος cyber stalker.


The images haunt me always.

So we're bound to linger on

Then love until we bleed


Είμαι σε ένα bar ,το ίδιο που έκανα πρωτοχρονιά πριν από δύο χρόνια και πριν από τέσσερα. Είναι μαζεμένη η παρέα και μου φαίνεται παράξενο λίγο που είμαι μαζί τους, μου αρέσει που θεωρούσαν την παρουσία μου αυτονόητη (μου είχε λείψει αυτό κάποιες χρονιές ).

Δεν παίζει η κλασσική dj , μετά βίας κρατιέμαι από το να πάω να ζητήσω να βάλει το panic των smiths ( hang the blasted dj ένα πράγμα). Φαίνεται να διασκεδάζει πιο πολύ με αυτά που βάζει από τους πελάτες του (πάντα κακό σημάδι) . Χάνομαι λίγο μέσα στο πλήθος ,είμαι χαρούμενος , πετάω καμιά εξυπνάδα που και που για να κάνω την παρέα να γελάσει , ρίχνω και καμιά ματιά στο δρόμο έξω από το bar. Γύρω μου χαμογελαστοί χαρούμενοι άνθρωποι (αν και ίσως για μέρα μόνο) .

Ένας φίλος μου στέλνει μήνυμα χρόνια πολλά γιατί άκουσε στο μαγαζί που παίζει morrissey ,το παιδί χαμογελάει πονηρά σαν παιδί που είναι ,εγώ χαμογελάω λίγο κουρασμένος σαν γέρος που έχει κάψει από την παραμονή τον εγκέφαλο του με 10 ώρες βαριά επιτραπέζια ((πέρασα ωραία παραμονή και πρωτοχρονιά)


Then fall apart in parts

Can you follow me

Swim and sink into
Early morning mercies


Από τα σταθερά μου όνειρα : η καινούργια αρχή. Να έχω την ευκαιρία να κάνω ότι έκανα λάθος σωστά αυτή τη φορά, να μη γαμήσω ότι καλό έχω στη ζωή μου (μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος ,στις ενοχές μου έχω πολλές λεπτομέρειες ) .


Οπότε είναι η καλύτερη ευχή (για μένα πάντα) είναι μια καλή συνέχεια , από ένα μέτριο προς κακό pilot να πάμε σε μία ποιοτική season . όχι καινούργιοι φίλοι , να τα βρω με όσους έχω χάσει , όχι νέα πράγματα στην δουλεία ,όσα πήγαν καλά το 11 να πάνε καλύτερα τώρα , να παραμείνει το cast πλήρες και υγειές (όχι άλλες απουσίες ) . Άσε που και μετά τα τριάντα είναι δύσκολο να κάνεις καινούργια αρχή (το τραγούδησε ο Δεληβοριάς άρα ισχύει).


Until I rest on lawns of dawns
Can you follow me

it won't be that far

Καθώς η χρονιά τελειώνει έχω την αίσθηση πως φέτος εκπλήρωσα τους στόχους που είχα βάλει. Πριν λίγο πήγα να τους κοιτάξω , είδα πως δεν τους είχα γράψει στο blog όπως υπέθετα (περίεργο ,στόχοι νέας χρονιάς είναι κάτι εξίσου βαρυασήμαντο με τα υπόλοιπα που γράφω ). Θα πω γενικά λοιπόν πως τα κατάφερα πάνω κάτω ,άντε να έπεσα έξω σε ένα δύο πράγματα. Με προβληματίζει το τι θέλω από το επόμενο χρόνο , αλλά κάτι θα βρω να θέλω .

Song for the Unification of Europe

Το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες (ίσως το πρώτο καλοκαίρι της υπόλοιπης ζωής μου ) είχα κανονίσει να πάω μόνος στις Βρυξέλλες διακοπές. Από την μία φοβόμουν πως δεν θα χωρούσα ή δεν θα ήμουν δεκτός σε κάποια παρέα στην Ελλάδα για να πάω μαζί τους διακοπές . Από την άλλη ήταν μια περιπέτεια, και αγαπούσα εκείνη την περίοδο τόσο πολύ την Ευρώπη (πληροφοριακά πέρασα υπέροχα) . Τελείως ιδιοτελής αγάπη βέβαια , πίστευα πως εκεί είναι η ελπίδα , το καλύτερο μέλλον , η αλλαγή της χώρας μου προς το καλύτερο , η μελλοντική μου ζωή. Δεκατρία χρόνια μετά πρέπει να παραδεχτώ πως έκανα λίγο λάθος (μάλλον πολύ). Δεν αλλάξαμε ή δεν αλλάξαμε αρκετά ή δεν αλλάξαμε προς το καλύτερο . Το πίστη , ελπίδα αγάπη έμειναν στο “song for the unification of Europe” .Και εγώ έμεινα εδώ.

Well I just touched down today

Sorry for the delay
Oh turbulance and misconnections


Χτες είδα μια κοπέλα να τρώει ξύλο στο δρόμο από τον φίλο της. Ήταν δεν ήταν 16 ,ο γκόμενος γύρω στα 18 , και ο κόσμος να κοιτάζει από απόσταση. Τον ρώτησα τι συμβαίνει, έκανε το μάγκα σαν κάθε οξύθυμο κόκορα , κοίταξε τον Woofy λίγο που τον έβλεπε στραβά και σταμάτησε λίγο . Η κοπέλα ντρεπόταν , παρακάλαγε να ανοίξει η γη να την καταπιεί (είμαι σίγουρος πως κατηγορούσε και τον εαυτό της για όλα αυτά ). Έφυγα χαζοπερήφανος ,κοκοράκι και εγώ εν μέρη που γενναία είχα πράξει το κοινωνικό μου καθήκον.


Everything's the same
Or maybe just a little worse


Σήμερα στο facebook , ένας παλιός συμφοιτητής έλεγε πως όσοι "παίρνουν κρέας στον κώλο δεν πρέπει να έχουν πολιτικά αξιώματα ,δεν είναι άνθρωποι" , ενώ άλλος (συμφοιτητής και αυτός , άσχημο συνάφι είμαστε ) ξεφώνιζε έναν κύπριο πολιτικό. Δεν έκανα τίποτα, δεν είπα τίποτα, μάλλον δεν είχα τον Woofy εκεί να νιώθω ασφάλεια.


It's weird to be back
Oh it's weird to be back home

You Come Through

"We come to love ,not by finding the perfect person ,but by learnign to see an imperfect person perfectly" .το άκουσα στο τελευταίο being Erica και μου άρεσε/ταίριασε.

Walking aimlessly

In blue hours of dawn
Before the day rushes on


Πριν κάποιες μέρες έκλεισα πέντε χρόνια στην Αθήνα. Δεν το πήρα χαμπάρι συγκεκριμένη μέρα, ξέχασα και τα γενέθλια της ξαδέλφης που ήρθε στον κόσμο την ίδια μέρα ,το θυμήθηκα μετά . Δεν θα πω πως δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτά τα πέντε χρόνια ,ειδικά τα πρώτα δυο-τρια τα έζησα μάλλον έντονα. Από την άλλη πλέον μέσα στην όλη κοινωνική αναταραχή και δυστυχία εγώ είμαι καλά (αυτό επανάληψη τρεις φορές κάθε πρωι – ΜελενεΔημητρηΚαιΕιμαιΚαλαααα – μία λέξη ) .


Αυτό το Σάββατο που από την στιγμή που γύρισα από δουλειά μέχρι που κοιμήθηκα ήμουν ανάμεσα σε φίλους (ουσιαστικούς φίλους και τον σύντροφό μου και όχι ανθρώπους που βρίσκονται στην περιοχή σαν ζωντανό background). Μου πήρε ουσιαστικά πέντε χρόνια δηλαδή να φέρω την ζωή μου στο ίδιο σημείο που την είχα παγώσει όταν έφυγα από πάνω. Μακάρι να κρατήσει.


In the black out of light
I found a rhyme on hope