Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

A dreaded sunny day






So we go inside and we gravely read the stones
All those people all those lives
Where are they now?
With the loves and hates
And passions just like mine



Είμαι στο πλευρό της ξαδέλφης μου και προχωράμε μαζί ,κρατώντας τον θείο μου . Η θεία μου ξεκουράστηκε επιτέλους ,νιώθω ανακούφιση ,ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ . Έχει ζέστη και έχει και πολύ κόσμο ,γιατί η Βαγγελιώ ήταν κοινωνικό ζώο . Σκέφτομαι πως στη θεία θα ταίριαζε πιο πολύ μία κάσα σε μορφή τάβλι. Θα ήθελα να είχα δύο ζάρια να της βάλω να έχει μαζί . Θα μου λείψει να την βλέπω καθώς πηγαίνω δουλεία , να την γλύφει ο Woofy ,να του φωνάζει «φύγε από εδώ κρύε , ε κρύε».


So let's go where we're happy


Σκέφτομαι πως αύριο γίνομαι 32 και δεν θα έχω τόσο κόσμο αν πεθάνω στην κηδεία μου ,δεν θα έχω ζήσει τόσο γεμάτη ζωή ,μη πω και πως συγκριτικά με πέρσι έχω πάει πίσω ,όχι μπροστά. Κάπου εκεί η αδελφή μου με σκουντάει και μου λέει πως το παντελόνι μου έχει το φερμουάρ του ανοιχτό . Καταφέρνω να φέρνω χαρά πάντα στον κόσμο .


So let's go where we're wanted

2 σχόλια:

  1. Από τώρα για την κηδεία σκέφτεσαι; Και γιατί περικαλώ...εσύ θα τυπώσεις τα προσκλητήρια ή θα βγάλεις το guest list;

    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι όντως, σκέψου αισιόδοξα! Είναι νωρίς ακόμη..
    Ο Θεός να την αναπαύσει τη θεία σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή