Για έναν άνθρωπο που το πιο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του είχε την τύχη να μην είναι μόνος , καταφέρνω πολύ καλά να νιώθω έκπληξη κάθε μέρα από την παρουσία ανθρώπων στην ζωή μου . Σαν δεύτερος ρόλος σε σειρά του 90 , βάζω το χέρι στο στόμα μου και πνίγω κραυγή απορίας κάθε φορά που κάποιος νοιάζεται για μένα , που με έχει στο μυαλό του , που κάνει κάτι . Ίσως και αυτό να είναι άμυνα , μην καλομάθω , μην συνηθίσω , τίποτα δεν είναι για πάντα και πρέπει να είμαι πάντα έτοιμος για τα χειρότερα . Με προσπερνούν τα χρόνια και κοντεύω να γίνω γραφικός, το χέρι στο στόμα και η έκπληξη. πάντα.
Του Άι-Γιάννη γιόρταζε ο πατέρας μου . Σοβαρή γιορτή , άνοιγε το καλό σαλόνι , βγαίναν τα καλύτερα γλυκά και σοκολατάκια, έρχονταν οι φίλοι και συγγενείς , μετρημένοι και ίδιοι κάθε χρονιά . Μόνη μας χαρά το άνοιγμα των δώρων του , να σκίζουμε το περιτύλιγμα , κατά τα άλλα περπατούσαμε στις μύτες , τα παιδιά εκείνη την μέρα δεν θα έπρεπε να ακούγονται παρά μόνο για την αντανακλώμενη δόξα τον επιτυχιών στις γλώσσες και το σχολείο, καμάρωνε που μας είχε " βάλει κάτω τον κώλο και κάτι κάνουμε".
Δεν ξέρω αν ο πατέρας μου μας αγαπούσε. Σίγουρα δεν μας συμπαθούσε , και οι όποιες απογοητεύσεις ήταν εκ των προτέρων ευθύνη της μάνας μου . Και μετά κόπηκε στα δύο σε ένα τροχαίο και η ζωή όλων άλλαξε , από το πριν το ατύχημα θυμάμαι μόνο θραύσματα πια . Στις 7 του Γενάρη η δουλειά η δουλειά μου ήταν μία , να μαζεύω τα συντρίμμια της μάνας μου, μια συντριβή που άργησα να καταλάβω . Ήταν απογοήτευση , μοναξιά , νοσταλγία , ήταν μια ζωή που έφυγε αλλά αυτή δεν είχε την ευκολία μου να μην την θυμάμαι και να μην μετανιώνει για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν .
Δεν μπορώ να φανταστώ ένα σύμπαν που θα γιόρταζα τον πατέρα μου μαζί με τον σύντροφό μου . Δεν ξέρεις ποτέ πως θα τα έφερνε η ζωή , αλλά μερικά πράγματα απλά δεν γίνονται . Τώρα του Άι-Γιάννη γιορτάζει το σπίτι ξανά , ανοίγει και μαγειρεύω και βλέπω κόσμο ,και κάνω προετοιμασίες, και αγοράζω δώρα , και πηγαίνω παλτά κόσμου στην κοινή κρεβατοκάμαρα να τα αφήσω ,και πλένω ποτήρια μετά και τρώω αποφάγια για δύο με τρεις μέρες. Κάπου κάτι τσιμπάει και δεν πρέπει να το ξεχάσω , αλλά έχουμε γιορτή.
I wish the day, it soon would come,
When he & I could be as one.
Η πραγματικότητα δεν είναι το πιο ευχάριστο πράγμα. Το καλό είναι πως η επαφή μου με αυτήν είναι περιορισμένη . Εχω μια ζεστή , χνουδωτή φούσκα γύρω μου, είμαι τυχερός . Τις τελευταίες μέρες όμως , μου ήρθε πάλι μια επίσκεψη η πραγματική ζωή , έτσι να τα ξαναπούμε. Μέσα στο σούσουρο για μια συμβολαιογραφική πράξη ,θυμήθηκα πως για κάποιους είμαι κάτι λιγότερο από ίσος , λιγότερο από άνθρωπος. Δεν μπορώ να μην επηρεαστώ, να μην θυμώσω ,να μην στεναχωρηθώ, με αυτά που άκουσα . Δεν θα έπρεπε να υπάρχει έκπληξη , και όμως το σαγόνι μου κάθε τρεις και λίγο πέφτει μέχρι το πάτωμα με πράγματα που δεν θα έπρεπε να διαβάσω - αλλά ναι , σαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα μπροστά μου , δεν μπορώ να πάρω τα μάτια σου από πάνω τους. Και με αυτούς τους ανθρώπους πρέπει την επόμενη μέρα να μιλήσω , να δουλέψω ,να φάω μαζί τους , και θα το κάνω νομίζω , ναι , όχι γιατί είμαι καλύτερος ,μεγαλύτερος άνθρωπος , απλά στην φύση μας είναι να ξεχνάμε .
Αυτά γνωστά και αναμενόμενα και μια από τα ίδια. Αυτό που δεν περίμενα ήταν η παθιασμένη αντίδραση της μάνας μου. Από πίκρα , σε αποδοχή και τώρα στην υπεράσπιση χαίρομαι που η σχέση της με την προσωπική ζωή μου έχει φτάσει μετά από τόσα χρόνια εκεί. Μπορώ να υποχωρήσω λοιπόν στην αρμονική μου φούσκα και να αρχίσω πάλι από αύριο να αποφεύγω την πραγματικότητα , με την ελπίδα πως αργά ,αλλά σταθερά , κάτι αλλάζει.
I yearn to be with you ,
Come , today we are finally alone
Περνάμε στο άλλο μισό της πορείας μου τώρα, λιώνω στην δουλειά , οπότε είμαι χαρούμενος και ταυτόχρονα πολύ κουρασμένος για να κάνω οτιδήποτε. Πριν ήμουν για λίγο στο πολύ ανασφαλής που δεν πνιγόμουν στην δουλειά , πράγμα που δείχνει πόσο καλή επιλογή ήταν που έγινα ελεύθερος επαγγελματίας. Είναι η μηνιαία μου πορεία, που έχω πει πως δεν θα μου αλλάζει την διάθεση και φυσικά επηρεάζει πλήρως την διάθεση μου . Έχω άλλα 40 λεπτά πριν πάω στο σπίτι ,και καταρρεύσω ,και ζητήσω άκρως εγωιστικά να με κρατήσουν αγκαλιά ,και να κοιμηθώ. Δεν θα έχω ανάγκη το νανούρισμα για να με πάρει ο ύπνος, συνήθως στα 30 δευτερόλεπτα βγάζω ευχάριστους ήχους που μόνο μουσικά απαίδευτοι λένε ξεδιάντροπα πως είναι ροχαλητό .Αλλά δεν θα πω και όχι στο νανούρισμα.
Και πριν το καταλάβω ,είναι ξανά πρωί , και δεν έχω χορτάσει ύπνο , και θέλω να ξανακούσω νανούρισμα αλλά έχω πολύ τρέξιμο.
“Έχεις κάποια κοπέλα ,κάτι ;” . Η ξαδέλφη μου που έχω να δω πέντε-έξι χρόνια περίμενε και σαράντα δευτερόλεπτα για να το ρωτήσει . Δεν μπορούσε να κρατήσει την ανάσα της άλλο και της βγήκε . Οι επιλογές ξεκάθαρες , ή μετατρέπω ένα (ακόμα) οικογενειακό τραπέζι σε coming out party (ΥΕΥ) ή απλά χαμογελάω και αλλάζω θέμα. Αποφασίζω το χαμόγελο και αλλαγή θέματος, και κάπως έτσι περνάει η υπόλοιπη βραδιά , γιατί χρειάστηκε να αλλάζει η συζήτηση πολλές φορές . Μια φορά μόνο όρθωσα το ανάστημά μου και υπερασπίστηκα τον Τσίπρα (ναι , από όλους τους ανθρώπους τον Τσίπρα) γιατί α)σε όλους μας μπορεί να συμβεί να μην κουμπώσει καλά το φερμουάρ του παντελονιού β) όπου όλοι , κυρίως σε μένα και πολύ πιο συχνά από όσο θα έπρεπε.
Και όμως ήταν μια ξαδέλφη που λάτρευα , που υπερασπιζόμουν σαν λυσσασμένο τσοπανόσκυλο όταν κάποιος έκανε σχόλιο για το ότι πήγε 35 και δεν παντρεύτηκε ακόμα (irony , cruel irony) , που κάποτε ήταν κομμάτι της ζωής μου. Μετά παντρεύτηκε , έκανε παιδιά μετ’ εμποδίων , γέρασε , και δυστυχώς μεγάλωσε. Αυτή η θείτσα με το κακό κούρεμα ,τα κακά ανέκδοτα και το ελαφρώς αλλήθωρο μάτι ήταν κάποτε η πιο δροσερή , επαναστατική νότα στην επαρχιακή μου ζωή , ήταν η ελπίδα μου για την ζωή εκτός. Τώρα η ηρωίδα των παιδικών χρόνων μου είναι ένα άτομο που δεν άντεξα για πάνω από σαράντα πέντε λεπτά με το ρολόι . Λίγο λιγότερο χρόνο από όσο θα έδινα σε μία μέτρια νέα δραματική σειρά. Έτσι είναι οι ήρωες τον παιδικών μας χρόνων , δύσκολα αντέχουν την σύγκρουση με την πραγματικότητα , πέφτουν από θρόνους που δεν ξέρουν καν πως τους έχουν ανεβασμένους.
Η πιο μηχανική πράξη στην Ελλάδα – να ευχηθούμε σε κάποιον για την γιορτή του. Εξαιρετικά τεμπέλικο , δεν σου ζητάει κανείς να θυμηθείς κάτι πολύ συγκεκριμένο και προσωπικό , όπως στα γενέθλια , μόνο να στείλεις ένα ξερό «χρόνια πολλά» μια φορά τον χρόνο . Και όμως χαίρομαι σαν σκύλος μπροστά σε μπριζόλα κάθε φορά που θα χτυπήσει το κινητό , κάθε φορά που θα έρθει ένα μήνυμα. Παραπονιέμαι για την κούραση και για το σταθερό, κινητό και facebook που χτυπάνε ταυτόχρονα ,και είναι απαίσιο ψέμα , με τρέφει όσο τίποτα η προσοχή. ΔΕΝ είμαι υπεράνω , θα δώσω τρελό βάρος και στο πιο μαζικό που θα στείλει μια πελάτισσα που είδε στον κινητό της Δημήτρης και δεν ξέρει ποιος είναι.
Κάποτε δεν χτυπούσε το κινητό ,και ήμουν μόνος και χωρίς ευχές ,δεν θα ξεχάσω το εφτά που γύριζα σαν την άδικη κατάρα την νέα μου πόλη, πραγματικά ξεχασμένος, να είναι μια μέρα σαν τις άλλες ,μόνο χειρότερη. Δεν μου αξίζει το βουνό από ευχές που λούστηκα χτες λοιπόν , αλλά δεν είναι και αυτός ένα έξτρα λόγος να το χαρώ; Χρόνια μου πολλά.
Cause nothing lasts for ever
And I will always love you.
Είμαι πάνω από το πρόγραμμα συναυλιών της Anna Ternheim , και αλήθεια, δεν ξέρω που θέλω να την πρωτοδώ , σε κάποια μικρή πόλη Σουηδίας ή στο Παρίσι , μετά από πολύ καλό φαγητό ; Η απάντηση είναι φυσικά πουθενά , σε κανένα από τα δύο γιατί τώρα πια δεν θα τα παρατήσω όλα για να πάω στου διαόλου την μάνα για μια συναυλία, τώρα έχω δική μου δουλειά , και υποχρεώσεις, και σκύλο , και η άγκυρα μου έχει σκαλώσει καλά σε κάτι πέτρες. Θα μπορούσα να πω ένα «δεν γαμιέται;» αλλά δεν θα μπορούσα να το πω βασικά , όχι πια. Και νομίζω πως αυτό το δεν γαμιέται το έχω πει κάμποσο στα νιάτα μου , πλήρωσα και τον λογαριασμό του , και δεν βιάζομαι να το ξανακάνω ,δεν ξέρω πια αν τον έχω να τον πληρώσω . Έτσι θα κάθομαι να την ακούω στο utube , δεν θα της πω ποτέ “I came all the way from Greece to see you!” με κάτι από Βλαδιβοστόκ στην προφορά μου , δεν θα με κοιτάξει ποτέ με το βλέμμα κατανόησης που έχουμε όλοι πρόχειρο για κάποιον που κάπου μια βίδα του έχει λασκάρει λίγο , και όλα καλά.
They play it once again, they play it all night long.
Η ευτυχία του απογεύματος της Παρασκευής , κάτι σαν διπλό κρητικό κρουασάν στα μισά δίαιτας . Ξέρεις πως θα τελειώσει , πως οι θερμίδες και τα βάσανα θα γυρίσουν , αλλά βλέπεις τις δύο μέρες που δίνουν νόημα στην μουντή σου βδομάδα, ξανακούς το “Friday I’m in love” γιατί όλο και κάποιος θα το έχει βάλει στο facebook , και ελπίζεις να χωρέσεις σε λίγες ώρες τόσα που δεν χωράνε σε ένα μήνα , και πάλι μετά θες να μην κάνεις τίποτα γιατί το τίποτα , το να κάνεις τίποτα από επιλογή ,είναι ένα σπάνιο είδος πολυτελείας .
Πριν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου θα είναι ξανά Δευτέρα, και πάλι από την αρχή . Θέλω και θα θέλω να γκρινιάξω για το τίποτα που δεν θα έχω , και για τα πολλά που δεν θα έχω προλάβει , που δείχνει το πόσο λογικός μπορώ να είμαι , δεν ξέρω , ίσως πραγματικά ευτυχισμένοι να νιώθουμε μόνο όταν σκοτώνουμε το κουνούπι που μας έτρωγε εδώ και μια ώρα και βούιζε μέσα στα αυτιά μας, και τον υπόλοιπο καιρό κυνηγάμε ό,τι δεν έχουμε και ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε.
Its hard to imagine that nothing at all
could be so exciting, and so much fun.
Η αδελφή μου πρέπει να είχε καταναλώσει ένα πέλαγο γκοφρέτες κουκουρικού στην προσπάθεια της να μαζέψει όλα τα αυτοκόλλητα “love is…”. Τα έβαζε στην πλευρά μιας βιβλιοθήκης, να τα βλέπει πριν κοιμηθεί και μόλις ξυπνάει . Μετά άλλαξε δωμάτιο , το γέμισε σελίδες κομμένες από το klik, και εγώ κληρονόμησα την θέα.
Σίγουρα κανείς από τους δυο μας δεν έμαθε τι είναι η αγάπη ενώ ζούσαμε σε εκείνο το σπίτι , τουλάχιστον η ερωτική αγάπη . Το love is αυτοκόλλητο που θα έφτιαχνα τώρα θα ήταν «…να περιμένεις να δείτε το good wife μαζί την Τρίτη» , είναι ξεκάθαρο πως έχω μάθει πλέον τι είναι η αγάπη.
Real as anything you've seen
Get a life with this dreamer's dream
Το πρωί δεν ήθελα να σηκωθώ , είχα από εκείνα τα σπάνια σαββατοκύριακα που δεν θες να τελειώσουν , και φυσικά πάντα τελειώνουν , γιατί πρέπει ,και μένεις με μια Δευτέρα δεύτερης διαλογής στα χέρια ,να μην ξέρεις τι να κάνεις.
Αλλά αφού σηκώθηκα (η πάλη με τα σεντόνια ήταν άνιση: ένας άνθρωπος μόνος, κόντρα στον χρόνο , στον χώρο , στο σεντόνι και τον σκύλο, τι ελπίδα να έχει) , μου είχε μείνει ένα χαμόγελο. Ένα κανονικό ,πραγματικό χαμόγελο, χωρίς να πονάνε η άκρες από το στόμα στην προσπάθεια, χωρίς σχέδια στην άκρη του μυαλού να τεμαχίσω και γλασάρω στο τηγάνι με λίγο σκόρδο τον αγενή πελάτη . Και τώρα είναι βράδυ και πάω σπίτι και δεν έχει φύγει ακόμα.
Μην με αφήσεις ποτέ
-
Με το που τελείωσε η προβολή της ταινίας Never Let Me Go, ένοιωσα απίστευτα
μόνος...
Σαν ταινία, μπορώ να πω ήταν άριστη για τα γούστα μου! Σκηνοθεσία, σεν...
Nice Celebrity Tape photos
-
Nice Celebrity Tape photosCheck out these celebrity tape images: Pups tape
TV special at Walt Disney World Image by insidethemagic (DEC. 2, 2011):
Three of...
Tο σύμβολο της πιστ(ώσ)εως
-
Πιστεύω εις ένα Ευρώ,
Πατέρα, λαοκράτορα, ποιητήν δουνουτού και γης, δανειστών τε πάντων και
φραγγάτων.
Και εις ένα Κύριον πρόεδρο της Ε.Κ.Τ., τον Υιόν ...
Friday 09/12/16
-
Oh look, I remembered this blog.
Anyway, here are the usual end-of-year song and album lists.
*Spotify playlist of songs (not ranked, sequenced)*
*Songs*...
Coming out...
-
Το είχα πει θυμάμαι, μέχρι τα τριάντα μου θα έχω ξεμπερδέψει με αυτό...
Αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα γινόταν κιόλας, και μάλιστα τρεις μέρες πριν τα
κλείσω,...
Ραγκουτσάρια...
-
Καλημέρα,
Είμαι σε αυτήν την πόλη 11 χρόνια σχεδόν. Τα πρώτα χρόνια αυτές τις μέρες
έλειπα, καθόμουν στα πάτρια εδάφη πολλές μέρες να το χορτάσω. Μέχρι πο...
Wrong man's last post 11/02/2013
-
*Aquarius *
Εμείς οι αναθεματισμένοι Υδροχόοι έχουμε ένα κουσούρι. Από τη μία είμαστε
σταθεροί μέχρι παράνοιας σε ότι γουστάρουμε αλλά, όταν σταματήσ...
Ο Κύρος Γρανάζης και η Ρόδα
-
*«Ρόδα είναι και γυρίζει»*, συνηθίζει να λέει ο θυμόσοφος λαός. Ωστόσο,
όπως υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν γίνονται «άντρες» (*sic*), έτσι
φαίνεται πως ...
Ένα όνειρο
-
Βρισκόμουν πάνω από τη θάλασσα εκείνου του νησιού, εκεί όπου πνίγηκαν η
ανθρωπιά μας, ο πολιτισμός, η τέχνη, τα μυθιστορήματα, τα επιτεύγματά μας,
όλη η πο...
το χρώμα της αναμονής
-
*τι χρώμα έχει η αναμονή*
*στα πιο ψηλά μπαλκόνια *
*τι μουσική, τι ήχο έχει*
*όταν μακριά οι υπόλοιποι γλεντούν*
*μετά τον κατακλυσμό*
*τι νόημα έχει το π...
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ: Η τρομοκρατία δεν έχει θρησκεία!
-
Αυτο γραφει το συνθημα στο πλακατ της φωτο, οπου δυο αγνωστες γυναικες
αγκαλιαζονται στο κεντρο της Στοκχολμης.
Η φωτο ειναι απο τη χθεσινη συγκεντρωση...
Aubrey O'Day Bikini Body
-
Aubrey O'Day Bikini Body, Aubrey O Day In Bikini , American Actress ,
Singer and Song writer Aubrey O Day, Aubrey O Day Latest HQ Wallpapers.
Aubrey O'Day ...