Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Close my, close my, close my eyes



If I could turn the page
In time then I'd rearrange just a day or two




Η φίλη μου είναι στενοχωρημένη . Την κόβει το αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα , θα γίνουν κάπως καλύτερα. Και είναι και πολύ έξυπνη για να της πω «ναι μωρέ ,μην ανησυχείς» . Δηλαδή της το λέω ,αλλά δεν πείθεται . Και δεν είναι η μόνη – όλοι νομίζω θέλουμε αυτό το καλύτερα να ακούσουμε. Μερικοί αρκούνται και στο μη χειρότερα βασικά. Και δεν είναι μόνο για την οικονομία ,είναι για την ζωή τις σχέσεις, τους φίλους ,μέχρι και για την ποδοσφαιρική ομάδα. Έχουμε μια γενική τάση για πτώση , σαν support group που περιμένουμε το πεντάλεπτο που θα αγκαλιάσει ο ένας τον απέναντι και θα κλάψουμε λυτρωτικά πάνω σε έναν ώμο ( ωραία ταινία το fight club ).


Πάλι το μυαλό μου πάει σε κείνα τα “it gets better” video μετά τις αυτοκτονίες τον έφηβων ομοφυλόφιλων . Εθνική ανάγκη σχεδόν , ένα 3λεπτό να μας λέει κάποιος την ιστορία του και μετά πως όλα βελτιώθηκαν (και αν τον πιστεύαμε λιγάκι θα ήταν όλα αληθινά).


Tell me lies
Tell me sweet little lies

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

In The Half-Light



See your shinning smile.


Είναι Κυριακή και είμαι με τον σκύλο και οι άλλοι με ποδήλατα και έχω μείνει μόνος ,να περπατώ στο δάσος . Δεν είμαι τόσο συνηθισμένος να μένω μόνος πια με τις σκέψεις μου ,οι και γενικά. Σκέφτομαι τόσα ,και αγχώνομαι και στρεσάρομαι, λες και όλοι οι άλλοι γύρω μου ,οι αγκαλιές και τα φιλιά να είναι αυτό που με κρατάει από το να αντιμετωπίζω τη ζωή. Και βάζω το μυαλό μου σε χαζά σενάρια και διαλέγω πάντα την κακή εκδοχή όταν φτάνουμε στο σημείο «εσύ αποφασίζεις» ,και πάλι καλά που ο Woofy τραβάει και με προσγειώνει . Το να μαζεύεις τα κόπρανα ενός σκύλου 30 κιλών είναι κάτι που σε φέρνει στην πραγματικότητα πολύ άμεσα. Μετά φτάνω τους υπόλοιπους και σταματώ και πάλι να σκέφτομαι.


See you smile once again.

Πέμπτη 12 Μαΐου 2011

I said let's all meet up in the year 2000.




Won't it be strange when we're all fully grown.
Be there at 2 o'clock by the fountain down the road.



Περιμένω , μικρό στήσιμο . Στα όρια του φυσιολογικού ,και το απολαμβάνω λίγο . Είμαι έξω από το μετρό και κοιτάζω απέναντι . Στον πρώτο όροφο ανοιξιάτικο πάρτι . Οι καλεσμένοι στο μπαλκόνι για κάπνισμα ,κοντά στην ηλικία μου και παίζει το disco 2000. Στιγμιαία ζηλεύω , πάντα νιώθω παραπονεμένος σε τέτοιες στιγμές , σαν να είμαι σε ένα ακόμα παιδικό μάζωμα που δεν με κάλεσαν . Μετά αποφάσισα πως δεν θέλω να με καλούν ,και όταν έχω προσκλήσεις και τώρα στα γεράματα έχω και μια δικαιολογία στο τσεπάκι. Μετά μου φεύγει , ξέρω πως θα περάσω καλύτερα εκεί που πάω (θα παίζει moz και μάλλον θα έχει και γλαδιόλες ) .


I would be living down here on my own
on that damp and lonely Thursday years ago.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Not for all my little words




You are a splendid butterfly
It is your wings that make you beautiful
And I could make you fly away
But I could never make you stay



Είμαι κλασσικά σε taxi ,βράδυ ,χαράματα. Ο οδηγός βαρύς και στο ραδιόφωνό dirty . Ξεφυσάει ταυτόχρονα με την Δημητρίου για κάτι χαρακτήρες , τρέχει ,καπνίζει. Μέχρι και από την μύτη βγάζει καπνούς. Χτυπάει το τηλέφωνο ,απαντάει με την μία.

Δυναμώνω την ένταση στα ακουστικά , αλλά και πάλι φωνάζει πολλές φορές «Ηρέμησες τώρα;». Μετά απειλές και βρίσιμο . Μάλλον αυτός δεν είχε ηρεμήσει . Φτάνουμε , κατεβαίνω . Θέλω να τρέξω να χωθώ μέσα σε αγκαλιά , να ακούσω μια σταθερή αναπνοή στο αυτί μου πριν κοιμηθώ.



Now that you've made me want to die
You tell me that you're unboyfriendable
And I could make you pay and pay
But I could never make you stay

Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Picture a house in the middle of the dunes




Picture a house in the middle of the dunes
with a porch overlooking the sea
Out on the board walk the light of the moon
is making you howl like a banshee



Ψάχνω ακόμα να βρω όνομα για το νέο μέλος της οικογένειας. Είναι δύσκολο να βρεις κάτι πρωτότυπο και ταιριαστό (πώς να βγάλεις moz ένα μόνιμα χαμογελαστό πλάσμα;) . Για την ώρα κάνω σχέδια στο μυαλό μου με τον noname σκύλο ,για βόλτες στην εξοχή , για αποδράσεις, για πρωινά Κυριακής οι τρεις μας έξω για εφημερίδες ,στην παραλία να πέφτει ατσούμπαλος πάνω μας και εμείς να γελάμε. Δεν θέλει και πολύ το μυαλό για να φτιάξει σενάρια.


Somewhere along the Pacific coast
is where you conceive to this notion
To finally stop running from pillar to post
in this very house by the ocean

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

For an unspoken count of years




For an unspoken count of years
will you lay dormant inside my heart
But worry not my trusted peers
for it is not long we shall be apart



Και μπήκε η άνοιξη , όμορφες μέρες και νύχτες. Είχα κλειστεί στην ρουτίνα μου , μάλλον από φόβο μην χάσω ότι έχω αποκτήσει τους τελευταίους μήνες , και δεν είχα πάρει χαμπάρι πως είχα αρχίσει να είμαι μίζερος. Μέχρι και εδώ τσιγκουνευόμουν τα λόγια μου ,ούτε ένα post τόσο καιρό. Βυθιζόμουν στη ρουτίνα , και άφηνα τις μέρες να με παρασύρουν χωρίς καμία αντίσταση .


Αλλά άνθισαν οι νεραντζιές και ξαφνικά ξύπνησα . Σήμερα μου προκαλεί έκπληξη πόσο είχα αφεθεί σε τόσο λίγο χρόνο (και που έκαναν οι γύρω μου υπομονή όσο είχα ενταχθεί στο cast του walking dead ) . Και ξαφνικά δίαιτες , βόλτες και ένας σκυλάκος που υιοθέτησα και ψάχνει όνομα (η γάτα μου καταστρώνει ήδη περίτεχνα σχέδια δολοφονίας , είμαι σίγουρος).


What am I to do on days like these
when I’ve lost all my comedy
I sit here and wait for the cooling breeze
to take me back to my family

Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011

Our time.




our time...pearls and sunshine


- Όταν δεν είμαστε μαζί μηρυκάζω της στιγμές μας, νιώθω την παρουσία σου . Δεν σταματώ να σε σκέφτομαι.


our time...rubies and rain


- Ένας ταξιτζής πήγε να μου την πει για την νεολαία που είναι συνέχεια σε καφέ και bar. Έβγαλα το λόγο που είχα ετοιμάσει μέσα μου για την γενιά του και τα σπασμένα της που θα πληρώνω. Το χάρηκα , και νομίζω πως ήμουν καλός.


our time...an axe and a forest


- Δεν προλαβαίνω να δω όλους τους ανθρώπους που αγαπάω , δεν προλαβαίνω να κάνω όλα όσα θέλω .


kept us all guessing-


- Στο μυαλό μου σε έχω με ένα μόνιμο πονηρό χαμόγελο.

Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2011

You choose your side I'll choose my side




Let's go for a drive
See the town tonight
There's nothing to do but I'll unwind when I'm with you



Πριν λίγα χρόνια με το που θα διάβαζα κάτι που με ενοχλούσε, θα έβγαζα τα γυαλιά σαν άλλος Superman , θα ύψωνα την γροθιά μου στον αέρα , θα αναφωνούσα δυναμικά «Someone is wrong in the internet!» , το φλογοβόλο αγκαλιά και δώσ’ του . Πλέον δεν έχω ενέργεια για κάτι τέτοιο .


All my old friends, they don't know me now
Oh-oh
All my old friends, are staring through me now
Oh-oh



Θεωρεί κάποιος τα greeklish σαν εκφυλισμό της πατρίδος ; Κανένα πρόβλημα. Βλέπει η άλλη πίσω απ’ όλα το εβραϊκό – αμερικανό λόμπι ; Οοοοοοκ . Το σκάι πληρώνεται από Τουρκία για να ξεφτιλίσει την ιστορία μας ; Ότι πεις.


Μόνο τις προάλλες σε ένα πάρτι βαρετό, οικογενειακού τύπου πάρτι γενεθλίων είπα να εκφράσω την άποψη μου (σιγά που ήταν δική μου ,από το Μάτεσι κλεμμένη την είχα), ότι ο αθλητισμός είναι μια σύγχρονη μορφή παρασιτισμού . Αφού έπεσαν κυριολεκτικά να με φάνε (μια εργαζόμενη στους Ολυμπιακούς ,ένας αθλητής , ξέρω που να διαλέγω το κοινό μου ) , βρήκα λίγο από τον παλιό μου ζήλο για τις απόψεις μου . Και μετά από λίγο βαρέθηκα, είπα ότι πείτε και επέστρεψα στο ποτήρι μου .



You started a war
That you can't win
They keep erasing all the streets we grew up in

Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011

And you said something




We lean against railings
Describing the colours
And the smells of our homelands



Γιόρτασα χτες . Έγινα κιτς ,πήρα δώρο , κοιμήθηκα στην αγκαλιά του , παίξαμε σαν παιδιά . Γιόρτασα που είμαστε καλά και μαζί και κοντά . Ξύπνησα το πρωί και ένιωθα πως μπορούσα να αντιμετωπίσω όσα είναι. Είμαι τυχερός.


How did we get here?
To this point of living?
I held my breath
And you said something

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011

I like the peace





I like the peace
in the backseat,
I don't have to drive,
I don't have to speak,
I can watch the country side,
and I can fall asleep.



Οι πιο ήρεμες αναμνήσεις μου από την παιδική μου ηλικία είναι μέσα σε ένα αμάξι. Ο πατέρας μου ήταν αναγκαστικά πιο συγκεντρωμένος , δεν είχε ενέργεια για να τσακωθεί με την αδελφή μου . Μόνο στη μουσική είχε αντιρρήσεις ,αλλά και πάλι αυτή φόραγε τα walkman της . Ήξερα κάθε σημάδι στις διαδρομές , με τους λόφους που έβλεπα σαν κροκόδειλους , το κόκκινο σπιτάκι στη μέση του ελαιώνα που ήθελα να πάρω όταν μεγαλώσω. Τραγουδούσα την Μούσχουρη και κοιμόμουν χωρίς να το καταλάβω Γυρνάω πίσω τελευταία , πλησιάζουν δεκαέξι χρόνια που σκοτώθηκε ο πατέρας μου στο αμάξι του μέσα (πόσο το αγαπούσε ) .


My family tree's
losing all its leaves,
crashing towards the driver's seat,
the lightning bolt made enough heat
to melt the street beneath your feet.



Δεν οδηγώ , δεν ξέρω καν πως. Μου αρέσει όμως να σε βλέπω να οδηγείς, να αγχώνεσαι , να ρυθμίζεις την μουσική , να έχεις τον έλεγχο . Να χαϊδεύω το χέρι σου στις ταχύτητες . Να ξορκίζεις την μυρωδιά θανάτου που με τριγυρνά τελευταία ,να μου χαμογελάς ,να με φιλάς πεταχτά πριν με αφήσεις σπίτι .


I've been learning to drive.
My whole life,
I've been learning.