Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Days Will Pass




Here we are alas
How our days have come to pass



Στα πρώτα πέντε λεπτά στην παραλία είχα βρει ξανά τον εαυτό μου. Είχα βάλει τα ακουστικά μου ,είχα πιάσει το βιβλίο ,το διάβαζα λαίμαργα και άφηνα τον ήλιο να με ψήσει. Είχα ξεχάσει το άγχος όλης της εβδομάδας. Είχα ξεχάσει την Τετάρτη , είχα ξεχάσει την Πέμπτη που με ξύπνησαν στις 7 με το «μα καλά γιατί δεν έχετε ανοίξει ακόμα;» ,και την Παρασκευή που με είχαν στην τσίτα και ήρθαν όλοι τελευταία στιγμή . Στα είκοσι λεπτά με είχε πιάσει ο ύπνος .Κάθε χρόνο στο πρώτο μπάνιο (του λαού) με πιάνει , μου εξασφαλίζει μαύρισμα τύπου «ξεχασμένο από την μια μεριά τοστ».


Είναι πολύ μεγάλο πράγμα να έχεις κάποιον να σε παίρνει από ο χέρι , να σε αφήνει να ανασάνεις λίγο ,να σου θυμίζει πως υπάρχουν και άλλα πράγματα (πιο σημαντικά).


hey brothers
sisters
lovers
you are all i need

Τρίτη 21 Ιουνίου 2011

Έλα κοντά μου.




Έλα κοντά μου.


Έλα κοντά μου.


Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από τον πονόδοντό μου .Το πιστεύω. Με έκανε να μην έχω όρεξη ούτε Βαρουφάκη να διαβάσω , του spoils να κάνω για το Game of Thrones στους μικρούς που δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία ,ούτε τίποτα.


Την προηγούμενη βδομάδα το πιο σημαντικό πράγμα ήταν που αρρώστησε η γάτα μου. Μέχρι να γίνει καλά και να πάρει τα πάνω της θρήνος και οδυρμός . Το πέρασε και βαριά , ήταν και πολύ άσχημο να βλέπεις κάτι τόσο κοντινό σου να υποφέρει.


Πιο πριν ήταν μια πελάτισσα που μάλλον δεν έστεκε στα καλά της. Απειλές και εκβιασμοί και όλα τα υπέροχα μεσαιωνικά κατινίστικα που μου θυμίζουν πως είτε είσαι Αθήνα είτε επαρχία οι άνθρωποι είναι ίδιοι . Βάλε στρες ,βάλε να μιλάω με δικηγόρους , ένα ποίημα.


Και όμως το πιο σημαντικό σε όλα αυτά είναι που είσαι εσύ δίπλα μου να μου κρατάς το χέρι.


Απόψε.

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Γιατί τούτος ο καιρός κάτι καλό θα φέρει




Έναν γνωστό μου τον χτύπησαν στο μετρό γιατί «δεν αντέχω να σε βλέπω ,ανακατεύομαι πούστη». Αυτός λέει πως δεν έγινε και τίποτα ,σιγά .


Στην κοσμική ταβέρνα – αγαπημένη στάση του Woofy ,να μυρίσει – ο κόσμος λιγοστός . Σε ένα τραπέζι κάθονται κυρίες με προσεγμένες κομμώσεις , διαβάζουν τον κατάλογο ευλαβικά , φαίνεται πως δεν έχουν συνηθίσει να υπολογίζουν τιμές . Μιλάνε όσο μπορώ να καταλάβω για την κρίση , και πως κανείς δεν υπολογίζει τους συνταξιούχους.


Το βράδυ στην παρέα η κοπέλα που πηγαίνει πιο συστηματικά στο Σύνταγμα (κάθε βράδυ ) δεν ξέρει ποιος είναι ο αρχηγός της Ν.Δ. Μουντζώνει πολύ και το ευχαριστιέται λέει. Άλλος αναρωτιέται «και που πάνε τι θα αλλάξει». Απαντάω «και αν δεν πάνε τι θα αλλάξει ;» ,αλλά εγώ δεν έχω κατεβεί καθόλου . Νιώθω συνέχεια κουρασμένος , θέλω να αρπάξω ένα βιβλίο να κουλουριαστώ στο κρεβάτι μου και να κοιμηθώ πάνω στις σελίδες.


«Είμαι ι Batida de Coco . Μου λείπει η Αρλέτα.»


γιατί θ' αλλάξει είτε θέλει, είτε δε θέλει...

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Close my, close my, close my eyes



If I could turn the page
In time then I'd rearrange just a day or two




Η φίλη μου είναι στενοχωρημένη . Την κόβει το αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα , θα γίνουν κάπως καλύτερα. Και είναι και πολύ έξυπνη για να της πω «ναι μωρέ ,μην ανησυχείς» . Δηλαδή της το λέω ,αλλά δεν πείθεται . Και δεν είναι η μόνη – όλοι νομίζω θέλουμε αυτό το καλύτερα να ακούσουμε. Μερικοί αρκούνται και στο μη χειρότερα βασικά. Και δεν είναι μόνο για την οικονομία ,είναι για την ζωή τις σχέσεις, τους φίλους ,μέχρι και για την ποδοσφαιρική ομάδα. Έχουμε μια γενική τάση για πτώση , σαν support group που περιμένουμε το πεντάλεπτο που θα αγκαλιάσει ο ένας τον απέναντι και θα κλάψουμε λυτρωτικά πάνω σε έναν ώμο ( ωραία ταινία το fight club ).


Πάλι το μυαλό μου πάει σε κείνα τα “it gets better” video μετά τις αυτοκτονίες τον έφηβων ομοφυλόφιλων . Εθνική ανάγκη σχεδόν , ένα 3λεπτό να μας λέει κάποιος την ιστορία του και μετά πως όλα βελτιώθηκαν (και αν τον πιστεύαμε λιγάκι θα ήταν όλα αληθινά).


Tell me lies
Tell me sweet little lies

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

In The Half-Light



See your shinning smile.


Είναι Κυριακή και είμαι με τον σκύλο και οι άλλοι με ποδήλατα και έχω μείνει μόνος ,να περπατώ στο δάσος . Δεν είμαι τόσο συνηθισμένος να μένω μόνος πια με τις σκέψεις μου ,οι και γενικά. Σκέφτομαι τόσα ,και αγχώνομαι και στρεσάρομαι, λες και όλοι οι άλλοι γύρω μου ,οι αγκαλιές και τα φιλιά να είναι αυτό που με κρατάει από το να αντιμετωπίζω τη ζωή. Και βάζω το μυαλό μου σε χαζά σενάρια και διαλέγω πάντα την κακή εκδοχή όταν φτάνουμε στο σημείο «εσύ αποφασίζεις» ,και πάλι καλά που ο Woofy τραβάει και με προσγειώνει . Το να μαζεύεις τα κόπρανα ενός σκύλου 30 κιλών είναι κάτι που σε φέρνει στην πραγματικότητα πολύ άμεσα. Μετά φτάνω τους υπόλοιπους και σταματώ και πάλι να σκέφτομαι.


See you smile once again.

Πέμπτη 12 Μαΐου 2011

I said let's all meet up in the year 2000.




Won't it be strange when we're all fully grown.
Be there at 2 o'clock by the fountain down the road.



Περιμένω , μικρό στήσιμο . Στα όρια του φυσιολογικού ,και το απολαμβάνω λίγο . Είμαι έξω από το μετρό και κοιτάζω απέναντι . Στον πρώτο όροφο ανοιξιάτικο πάρτι . Οι καλεσμένοι στο μπαλκόνι για κάπνισμα ,κοντά στην ηλικία μου και παίζει το disco 2000. Στιγμιαία ζηλεύω , πάντα νιώθω παραπονεμένος σε τέτοιες στιγμές , σαν να είμαι σε ένα ακόμα παιδικό μάζωμα που δεν με κάλεσαν . Μετά αποφάσισα πως δεν θέλω να με καλούν ,και όταν έχω προσκλήσεις και τώρα στα γεράματα έχω και μια δικαιολογία στο τσεπάκι. Μετά μου φεύγει , ξέρω πως θα περάσω καλύτερα εκεί που πάω (θα παίζει moz και μάλλον θα έχει και γλαδιόλες ) .


I would be living down here on my own
on that damp and lonely Thursday years ago.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Not for all my little words




You are a splendid butterfly
It is your wings that make you beautiful
And I could make you fly away
But I could never make you stay



Είμαι κλασσικά σε taxi ,βράδυ ,χαράματα. Ο οδηγός βαρύς και στο ραδιόφωνό dirty . Ξεφυσάει ταυτόχρονα με την Δημητρίου για κάτι χαρακτήρες , τρέχει ,καπνίζει. Μέχρι και από την μύτη βγάζει καπνούς. Χτυπάει το τηλέφωνο ,απαντάει με την μία.

Δυναμώνω την ένταση στα ακουστικά , αλλά και πάλι φωνάζει πολλές φορές «Ηρέμησες τώρα;». Μετά απειλές και βρίσιμο . Μάλλον αυτός δεν είχε ηρεμήσει . Φτάνουμε , κατεβαίνω . Θέλω να τρέξω να χωθώ μέσα σε αγκαλιά , να ακούσω μια σταθερή αναπνοή στο αυτί μου πριν κοιμηθώ.



Now that you've made me want to die
You tell me that you're unboyfriendable
And I could make you pay and pay
But I could never make you stay

Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Picture a house in the middle of the dunes




Picture a house in the middle of the dunes
with a porch overlooking the sea
Out on the board walk the light of the moon
is making you howl like a banshee



Ψάχνω ακόμα να βρω όνομα για το νέο μέλος της οικογένειας. Είναι δύσκολο να βρεις κάτι πρωτότυπο και ταιριαστό (πώς να βγάλεις moz ένα μόνιμα χαμογελαστό πλάσμα;) . Για την ώρα κάνω σχέδια στο μυαλό μου με τον noname σκύλο ,για βόλτες στην εξοχή , για αποδράσεις, για πρωινά Κυριακής οι τρεις μας έξω για εφημερίδες ,στην παραλία να πέφτει ατσούμπαλος πάνω μας και εμείς να γελάμε. Δεν θέλει και πολύ το μυαλό για να φτιάξει σενάρια.


Somewhere along the Pacific coast
is where you conceive to this notion
To finally stop running from pillar to post
in this very house by the ocean

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

For an unspoken count of years




For an unspoken count of years
will you lay dormant inside my heart
But worry not my trusted peers
for it is not long we shall be apart



Και μπήκε η άνοιξη , όμορφες μέρες και νύχτες. Είχα κλειστεί στην ρουτίνα μου , μάλλον από φόβο μην χάσω ότι έχω αποκτήσει τους τελευταίους μήνες , και δεν είχα πάρει χαμπάρι πως είχα αρχίσει να είμαι μίζερος. Μέχρι και εδώ τσιγκουνευόμουν τα λόγια μου ,ούτε ένα post τόσο καιρό. Βυθιζόμουν στη ρουτίνα , και άφηνα τις μέρες να με παρασύρουν χωρίς καμία αντίσταση .


Αλλά άνθισαν οι νεραντζιές και ξαφνικά ξύπνησα . Σήμερα μου προκαλεί έκπληξη πόσο είχα αφεθεί σε τόσο λίγο χρόνο (και που έκαναν οι γύρω μου υπομονή όσο είχα ενταχθεί στο cast του walking dead ) . Και ξαφνικά δίαιτες , βόλτες και ένας σκυλάκος που υιοθέτησα και ψάχνει όνομα (η γάτα μου καταστρώνει ήδη περίτεχνα σχέδια δολοφονίας , είμαι σίγουρος).


What am I to do on days like these
when I’ve lost all my comedy
I sit here and wait for the cooling breeze
to take me back to my family

Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011

Our time.




our time...pearls and sunshine


- Όταν δεν είμαστε μαζί μηρυκάζω της στιγμές μας, νιώθω την παρουσία σου . Δεν σταματώ να σε σκέφτομαι.


our time...rubies and rain


- Ένας ταξιτζής πήγε να μου την πει για την νεολαία που είναι συνέχεια σε καφέ και bar. Έβγαλα το λόγο που είχα ετοιμάσει μέσα μου για την γενιά του και τα σπασμένα της που θα πληρώνω. Το χάρηκα , και νομίζω πως ήμουν καλός.


our time...an axe and a forest


- Δεν προλαβαίνω να δω όλους τους ανθρώπους που αγαπάω , δεν προλαβαίνω να κάνω όλα όσα θέλω .


kept us all guessing-


- Στο μυαλό μου σε έχω με ένα μόνιμο πονηρό χαμόγελο.