Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Walking aimlessly




In blue hours of dawn
Before the day rushes on



Πριν κάποιες μέρες έκλεισα πέντε χρόνια στην Αθήνα. Δεν το πήρα χαμπάρι συγκεκριμένη μέρα, ξέχασα και τα γενέθλια της ξαδέλφης που ήρθε στον κόσμο την ίδια μέρα ,το θυμήθηκα μετά . Δεν θα πω πως δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτά τα πέντε χρόνια ,ειδικά τα πρώτα δυο-τρια τα έζησα μάλλον έντονα. Από την άλλη πλέον μέσα στην όλη κοινωνική αναταραχή και δυστυχία εγώ είμαι καλά (αυτό επανάληψη τρεις φορές κάθε πρωι – ΜελενεΔημητρηΚαιΕιμαιΚαλαααα – μία λέξη ) .


Αυτό το Σάββατο που από την στιγμή που γύρισα από δουλειά μέχρι που κοιμήθηκα ήμουν ανάμεσα σε φίλους (ουσιαστικούς φίλους και τον σύντροφό μου και όχι ανθρώπους που βρίσκονται στην περιοχή σαν ζωντανό background). Μου πήρε ουσιαστικά πέντε χρόνια δηλαδή να φέρω την ζωή μου στο ίδιο σημείο που την είχα παγώσει όταν έφυγα από πάνω. Μακάρι να κρατήσει.


In the black out of light
I found a rhyme on hope

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Coalitions




These are the circles in which
I have been walking 500 laps every second



Το ζευγάρι που άκουσε τα άσχημα νέα προχτές είναι συχνά πυκνά εδώ . Με συγκρατημένη (αν και αβάσιμη) αισιοδοξία αντιμετωπίζουν το όλο θέμα . Μου αρέσει πως στηρίζουν ο ένας τον άλλο. Σχεδόν αξίζει η όλη επιπρόσθετη κούραση για να τους βλέπω έτσι μαζί. Εγώ παίζω τον άχαρο ουδέτερο ρόλο του ρεαλιστή .Κλεφτά ζηλεύω λίγο τη σωματική πλευρά της υποστήριξης , είναι κάτι λίγο ξένο σε μένα. Ίσως για αυτό είμαι ρεαλιστής και αυτοί αισιόδοξοι.


These are the vessels in which
I have been crashing 500 times every second

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Never known as a non-believer




Farther down the path was a mystery
Through the recess the chalk and numbers
A boy bumped into the won-won-won-wonderful



Ξενυχτάω στην δουλειά . Δεν είναι για καλό ,και είμαι εξαντλημένος ,δεύτερη μέρα στην σειρά που ο ύπνος είναι πολύ λίγος. Η έστω δεν έχω αρκετές αϋπνίες . Είχε όλα αυτά που δεν συμπαθούσα αυτή η Κυριακή . Ξύπνησα πολύ νωρίς ,με τηλέφωνο ,χωρίς πρωινό, σε κρύο κρεβάτι , είπα άσχημα νέα σε φίλους, δούλεψα πολύ ,παντού άκουγα για τον γάμο Σαμαρά Παπαντρέου – δεν το θέλω ,θα τον πάριες , άλλα λόγια πέστε ρε παιδιά – μέχρι και ο γαστρονόμος είχε βαρετές συνταγές. Κατεστραμμένη Κυριακή και εδώ που τα λέμε δεν είναι η Δευτέρα μέρα να τις έχεις εμπιστοσύνη για κάτι καλύτερο .Μέσα στην όλη κακουχία , εδώ που φιλάω σκοπιά ένα πράγμα λίγο πριν το γερμανικό ,νεκρανάστησα και το blog, έτσι να έχουμε να λέμε . Αντανακλαστικά εδώ γυρνάω όταν κάτι δεν πάει καλά . Ακούω το Smile των Beach Boys με πάθος και ελπίδα η ζωή που κουτσά στραβά ζούμε να θεωρείται αριστούργημα σε 40 χρόνια που θα βγει επίσημα στην κυκλοφορία. Μπροστά μου έχω το δίλλημα ύπνος μια ώρας ή ολονυχτία . Μου έχω εμπιστοσύνη να μείνω ξύπνιος ;


All fall down and lost in the mystery
Lost it all to a non-believer

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

Σάββατο βράδυ σ' ένα κλαμπ στο χάος




Πρέπει να ετοιμαστώ να βγω (γιατί είναι Σάββατοβαδυσαββατοβραδυ) και βαριέμαι όσο δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια (με ξυράφι ίσως και πάλι θα αφήσω κάτι έξω).Τα ένστικτά μου , μου λένε να γίνω ένα με το πάπλωμα , να φάω κάτι βαρύ ,με λίπος , και να ξυπνήσω το καλοκαίρι. Ο σκύλος μου πάλι μου λέει γουφγουφγουφ και βόλτα .Χασομερώντας στο net πέφτω πάνω στο blog μιας παλιάς συμμαθήτριας. Γράφει καλά (ζηλεύω λίγο ) ,την παίρνω ένα τηλέφωνο , λέμε μια από τα κλασσικά (μου λείπεις σε λείπω ) , ακούω για γάμους – παιδιά – βαφτίσια (οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια ένα πράμα ) και είμαι έτοιμος να βγω για να δείξω πως ζω ακόμα (λίγο) .


έλα να φύγουμε μαζί γιατί

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Feels so good




Είμαι σε βαφτίσια που δεν κατάφερα να αποφύγω γιατί η μάνα μου ξέρει να παίζει με το ενοχικό μου αριστουργηματικά. Η τελετή τόσο φτωχονεοπλουτίστικη και τόσο μακριά από οποιαδήποτε θρησκευτικότητα που θα με έκανε άθεο και να μην ήμουν ήδη. Στο τραπέζι μετά είμαι μόνος μου ανάμεσα σε τέσσερα ζευγάρια, η αδελφή μου δεν ήρθε . Δεν ξέρω αν η ξαδέλφη μου το κανόνισε να είναι έτσι τοποθετημένα ,αλλά αποτελούν μια εξελικτική εικόνα της δυστυχίας ενός γάμου .


Δίπλα μου οι σχετικά νιόπαντροι , διαχυτικοί , χαρούμενοι μοιάζουν να έχουν ένα κοινό αστείο που δεν μοιράζονται. Αμέσως δίπλα τους ο γάμος που έχει περπατήσει λίγο . Ο σύζυγος με απλανές βλέμμα από ανεργία , η κυρία του δίπλα να φροντίζει το παιδί , να κρατάει το χέρι του με την προσήλωση σε μια καλή εικόνα έξω και με κούραση στο βλέμμα , την περιμένεις να εκραγεί σε κάνα χρόνο . Οι δίπλα τους δεν προσπαθούν πια καθόλου , δεν μιλάνε μεταξύ τους , κάτι μάλλον καλύτερο από τους τελευταίους του τραπεζιού . Ο κύριος στα σαράντα πέντε με κάτι αστεία για σεξ και μιλάει για γκόμενες και η κυρία τον κοιτάζει με τρυφερότητα εκδοροσφαγέα.


Δεν ξέρω ,και δεν νομίζω να μας τοποθέτησε τόσο πετυχημένα , όχι και τόσο λαμπρή ξαδέλφη . Μιλάμε για άνθρωπο που δεν μας αφήνει κοντά στα παιδιά γιατί έχουμε ζώα σπίτι , φωτεινό μυαλό , πολιτισμένο. Εξάλλου την απασχολούσε πιο πολύ το να τραβάει video οικογενειακής ευτυχίας με τον σύζυγο και της σαμπάνιες που άνοιγε . Σίγουρα όμως , πολύ πιο ενδιαφέρον θα ήταν το τραπέζι, αν είχα μπει στον πειρασμό να φέρω και το δικό μου έτερον ήμισυ. Δε θα είχα βαρεθεί τόσο πολύ ,κάτι θα ήταν και αυτό. Δεν πειράζει, απέφυγε το καροτομπίζελο και τα άπαντα των ζουζουνιών (αν και ο dj σε μια ομολογουμένως εμπνευσμένη στιγμή έβαλε το S&M της Rihanna ,εμπνευσμένη επιλογή για το κοινό που είχε , ίσως ήταν meta-σχόλιο )


But chains and whips excite me

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011

Πότε πετάει πότε περπατάει




Και πότε σούρνεται στους δρόμους και με κυνηγάει


Την Πέμπτη θα πάω σε μια ακόμα συναυλία Αρλέτας , Ηρώδειο αυτή τη φορά. Όσο γραφικός και αν φανώ δεν μπορώ να λείψω, είναι μάλλον εθισμός στο πόσο καλά με κάνει να νιώθω. Πάντα έτσι ήμουν ,είχα ανάγκη από κάποια να τραγουδάει για να λέω πως χάρηκα την έξοδο ,το σαββατιάτικο στήσιμο στο bar το έχω αγγαρεία . Εξάλλου τίποτα δεν τελειώνει πριν βγει να τραγουδήσει μια ευτραφής κυρία , όχι; Εθνικό πένθος ,εθνική σχιζοφρένεια και τελευταίες μέρες της Πομπηίας όλα μαζί στο mixer.


Γωνία συμπληγάδων και γκρεμού
Να κάνουμ' ένα ταξιδάκι

Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011

Time, melting fast




It's a huge carnaval
In my chest



Η Κατερίνα με ρώτησε τι ήθελα να μου φέρει από Θεσσαλονίκη . Απάντησα μέσα στην ειρωνεία – το 98, το 99 , το 00, το 01, το 04, και το 05. Το 02 και το 03 ήταν κάπως άσχημα ,αλλά ποιος τα θυμάται τώρα; Ήρθε λοιπόν και την είδα και είπα πως δεν έχει αλλάξει ,και ας είχε αλλάξει και είπε πως δεν είχα αλλάξει αν και ήξερα πως είχα.


I'm leaving tonight
Here comes the chuchu, come on
Steaming to you through the gone times



Κάτσαμε τρεις ώρες και ήπιαμε, είπαμε τις παλιές μας ιστορίες ,είχαμε πολλές μαζεμένες. Και κάθε ιστορία ήταν λίγο διαφορετική από την προηγούμενη φορά ,λίγο την άλλαζε η μνήμη, λίγο ήμασταν και πιο έτοιμοι να πούμε όσα δεν λέγαμε τότε. Πέρασαν τα χρόνια, η ώρα ,έφυγε ξανά για πάνω , γύρισα σπίτι .


Time, floating fast
In the odd world
The rain is pouring memories from my past



Τις τελευταίες βδομάδες ήρθαν στην πόλη τρεις άνθρωποι που ήταν κοντά μου στο παρελθόν. Δύο μάλιστα μόνιμα. Δεν έχουμε βρεθεί. Δεν θα βρεθούμε σύντομα όπως το κόβω . Θα ήθελα να δω ίσως λίγο από την παλιά μου ζωή. Άλλο που γυρίζοντας σπίτι έσφιξα την τωρινή μου ζωή μέχρι να αποκτήσει ένα υγειές μπλε χρώμα πνιγμένου. Καμία σχέση.


Nostalgia locomotive
It gives you a hell of a ride

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011

It's The End Of The World





As we know it.


Μου φαίνεται πως δεν έχω γράψει για χρόνια , σαν να μην είχα ξεκινήσει ποτέ να γράφω. Μετά από έναν τσακωμό τον Αύγουστο ,έβραζα ,έφτυνα post για λίγες ώρες. Μετά τα βρήκαμε, μου πέρασε , το ξέχασα. Για λίγο καιρό κιόλας δεν ήθελα να μπαίνω στο ιστολόγιο, μου μύριζε νεύρα.


Πέρασαν δυο μήνες , και είμαι σε μια σταθερή κατάσταση . Ο ουρανός θα πέσει όπου να ναι πάνω στα κεφάλια μας, οι ειδήσεις εξίσου αχνώδεις , το βρίσιμο από έξω σταθερό (όλοι χρειάζονται μια αποδιοπομπαία κατσίκα ) . Το οικονομικό μου μέλλον είναι να αιμορραγώ σε φόρους για να διατηρώ ότι έχω πάρει από τους γονείς μου , έχω δουλειά ευτυχώς που την αγαπάω κιόλας . Είμαι ακόμα δηλαδή ένας «πάλι καλάς» που αμφιβάλει για πόσο καιρό θα το λέει ακόμα.


And I feel fine.

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

Raindrops on roses and whiskers on kittens




Bright copper kettles and warm woolen mittens


Φρουί Ζελε Γιώτης. Pj. Σωτηρία . Nico . Το χωριό . Κατερίνα. Κατερίνα. Deewii. Το σπίτι μου. Οι πίνακες στο σαλόνι. Το καλοκαίρι του 2000. Ελπίδα. Ο Moz στη συναυλία του 2002. O Woofy. Οι κυριακάτικες εφημερίδες στην πλατεία Καρπενησίου μαζί με παγωτό σόδα. Οι βραδιές κινηματογράφου σ την Ert3 όταν ήμουν 15. Dead Like Me. Martin Newell. Pram. Α. Η.Βασίλης. Κώστας . Βασίλης . Αντρέας .Βανίτα . Ντίνα. Μιχάλης. Πασπαλά. Estrella. C64 . Ψάρια από τον Κ. _______ .Τα δέντρα μου. Ο Φάρος. Νίκος. Αντώνης. Ο χειμώνας του 05. Η δουλεία μου. Eurythmics. Magnolia. Κοπερτί. Wow. Civ. Warlords. Mirage. Race for the Galaxy. Blitz. Τα λεωφορεία 7 , 69 ,72. Το καλοκαίρι του 98. Pixel. Το τρένο με τις φράουλες. Αρλετα. Δεκάλογος. Νίκος. Νίκος. Cave. Ντίνα. Πάνος. Πάνος. Λάμπρος. Κατερίνη. Κλείτου. Anna – Ane –Frida – Rasmus . Bjork. Prachett. Adams. Bsg . Psb . Glory to Rome. L5r 2000. Optimist. Reine Margot. Πόπη.Δημητρα. Hutterite Mile. Άγγελος. ΝΟΡ. Θανάσης. Λαμπρινή. Νέες μορφές. Κατερίνα. Μούτσης. Το τελευταίο πρωινό μπάνιο στις 6 το πρωί 16 Αυγούστου 2004. Fro. Fred. Λιλή. Ευσεβία Στεργίου. Creative Zen. Nokia 6600. Peace . 11.12. 30 Rock.etc.


When the bee stings
When the dog bites
When I'm feeling bad
I simply remember my favorite things
And then I don't feel so sad

Do you remember the late morning




I do remember that I already knew
it was the last time,
the last time for first positions
the last time you'll be mine



Δεν με πιάνει ο ύπνος. Είμαι βετεράνος στις αϋπνίες , το κρεβάτι να είναι άδειο και εχθρικό και εγώ να παίζω βαρελάκια με το μαξιλάρι. Είχα τσακωθεί από παλιά με τον ύπνο, συναντιόμασταν μόνο μια στο τόσο ,για λίγο ,σχεδόν τυχαία. Κατά διαστήματα αγκαλιές μας έφερναν πιο κοντά , τα λέγαμε, μετά πάλι δεν μιλιόμασταν ,μόνο τα απολύτως απαραίτητα ,ούτε δημόσιοι υπάλληλοι διορισμένοι από διαφορετικά κόμματα. Μόνο στα ταξίδια ο ερχόταν αμέσως. Από όρθιος σε αστικό μέχρι τρένο ,ήταν εύκολα τα πράγματα ,το εισιτήριο στο χέρι να μην με ξυπνήσει ο εισπράκτορας και τα μάτια να ανοίγουν στον προορισμό.


Do you remember the scars I showed you
the stories I told you
how I always said forever
when you aksed me to stay true


Απόψε λοιπόν σαν να έχω καρφωμένες οδοντογλυφίδες στα μάτια ,αν και αρκετά κουρασμένος δεν , άπλα δεν. Το μόνο που λείπει είναι ο Cave στο background “mercy seat|” και θα ήμουν στη 50άωρη ξαγρύπνια του 99 .Και στο στρώμα μου η αϋπνία με την σκέψη σου φασώνονται και μένα δεν με αφήνουν να κλείσω βλέφαρο.


do you remember when we forgot
how to smile at each other
to believe that the other
want only whats good for you