Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Crying when I empty my last bottle of chablis




They say the two of us are one


Θέλω να γραπώσω αυτό το καλοκαίρι με νύχια και με δόντια και να μην τελειώσει . Να είναι όλος ο χρόνος μπάνια σε ερημικές παραλίες με ένα μάτσο τουρίστες παραδίπλα να πίνουν μπύρες και τηγανιτά καλαμαράκια (φρέσκα ,όχι κατεψυγμένα ,ξέρω) και μαστιχωτό χταπόδι ξιδάτο και μεσημέρια να βράζει ο τόπος και εγώ σαν ιγουάνα να ρουφάω μέσα μου ζέστη και τα πιτσιρίκια να κάνουν σούζες με τα ποδήλατα και όλα να μοιάζουν εύκολα και οι συζητήσεις να είναι κενές για τις διακοπές που ήρθαν ή έφυγαν και για τις συναυλίες και τα θέατρα .Ας μην έχω σχολείο ή εξετάσεις τον Σεπτέμβριο ,θα στεναχωρηθώ όταν έρθει .


And there is musique in the air
When we're in love

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011

Γενικά στη ζωή πολύ καιρό.




Μ' έκανες κι έβαλα
τέτοια φόρα σε ό,τι ανέβαλα



Το μόνο που με βεβαιώνει πως πήγα διακοπές είναι το μαύρισμα μου ,για όσο μείνει και αυτό δηλαδή ,και δυο-τρεις φωτογραφίες στο κινητό μου ,όσες χρειάζονται δηλαδή για να κοιτάζω. Ο προορισμός και φέτος ο παράδεισος των παιδικών μου χρόνων ,το αγαπημένο μου σπίτι στο αγαπημένο μου κεφαλοχώρι .


Το πενταήμερο (τόσες είναι οι διακοπές για μένα φέτος , είναι και η δουλειά μου αρκετά σχετική με το καλοκαίρι ) είχε όλα συστατικά που με κάνουν χαρούμενο . Είχε τον άνθρωπο μου ,θάλασσα , τα πιο γνωστά μπιφτέκια της εθνικής , τα δέντρα μου ,τον σκύλο μου να με εκπαιδεύει να ρίχνω το μπαλάκι (το έμαθα τέλεια , το έφερνε και το έριχνα με τις ώρες , είναι καταπληκτικός δάσκαλος) , εμένα να λέω κάθε πέντε λεπτά ότι δεν καταλαβαίνω πώς μένω στην τρύπα της Αθήνας όταν θα μπορούσα να ζω εκεί (άλλο που δεν θα είχα δουλειά και οι ντόπιοι είναι αρκετά ομοφοβικοί) . Και το σπίτι είχε μετατραπεί σε time capsule αμερικάνικης ταινίας . Κάθε καλοκαίρι κάτι θα ξεχνούσαμε, κάποιο περιοδικό ,κάποιο cd , ξεθωριασμένα μαγιό , ακόμα και παιδικά βιβλία που έχουν κιτρινίσει πια. Ίσως κιτρίνισα και εγώ λίγο ,πότε έγινε παλιό το «σαν ηφαίστειο που ξυπνά» που έλειωνα στο discman ?


Μ' έκανες κι έβαλα
τέτοια φόρα σε ό,τι ανέβαλα
γενικά στη ζωή πολύ καιρό.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

We float.




We wanted to find love
We wanted success
Until nothing was enough



Κάπου ανάμεσα σε επικήδειους για τον προαναγγελθέντα θάνατο της Winehouse και τα μπάνια του λαού έκλεισα ένα ακόμα κεφάλαιο ,έφτασα στα βαρυασήμαντα 31. Χωρίς οργάνωση ,χωρίς κάποιο ιδιαίτερο πλάνο , χωρίς dramah! (ούτε καν έγραψα εδώ !) και , ομολογώ, με κάμποση αγάπη γύρω μου . Πήγα θάλασσα ,κέρασα τους φίλους μου , βούτηξα στο νερό , άφησα το κύμα να με παρασύρει ενώ επέπλεα έτσι για να έχω και μια όμορφη εικόνα για το πώς θέλω τα πράγματα.


So will we die of shock?
Die without a trial
Die on Good Friday
While holding each other tight
This is kind of about you
This is kind of about me
We just kind of lost our way
But we were looking to be free



Είναι κρίμα να πεθαίνεις στα 27,ειδικά αν είναι να μιλάει για σένα όλος ο τύπος καλοκαιριάτικα (και να ξεθάβουν τος επικήδειους που έμοιαζαν έτοιμοι από καιρό ). Και είναι ωραίο να επιβιώνεις μέχρι τα 31 ,ειδικά αν τα καταφέρνεις καλύτερα από ότι περίμενες (πατ- πατ στην πλάτη , χάιδεμα στο κεφάλι ,καλό παιδί, μπράβο ).


But one day we'll float
Take life as it comes

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

Ain't no time to fall to pieces




I hear the rapture's comin'
They say He'll be here soon
Right now there's demons crawling all around my room



Ξεκίνησα να γράφω σε ένα άλλο blog ( wwww.serialquoter.blogspot.com )αποκλειστικά για σειρές και για tv . Είναι πολύ πιο εύκολο , και σχετικά πιο ευχάριστο από να αναλύω την κάθε μικρή μαλακιά της ζωής μου .


Όχι τίποτα ιδιαίτερο δηλαδή ,αλλά έτσι σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και επειδή είναι κάτι εύκολο και καινούργιο ξερνάω post με ευκολία ,το δύσκολο φαντάζομαι είναι να γράφεις για καιρό ,για τους ίδιους χαρακτήρες και τις ίδιες καταστάσεις. Κατά έναν τρόπο είναι αξιοθαύμαστοι οι σεναριογράφοι σαπουνόπερας , δεν είναι εύκολη η δουλειά τους.


Το τραγούδι είναι σχετικά άσχετο επίσης , αλλά φαίνετε το κεφάλι μου (σχεδόν). Δεν θα καταλάβω αυτούς που κάθονται και ηχογραφούν μια συναυλία αντί να την απολαύσουν ,αλλά οκ. Κάπως έτσι προχωράμε ολοταχώς για τα σημαντικά του καλοκαιριού – στο μέλλον έχουμε μπάνια, γενέθλια ,ολιγοήμερες διακοπές , χρεοκοπίες και λίγο από καλοκαιρινή σαπουνόπερα με 30 somethings .


O, Children
This is where they come to take me away-
From here
I don't know what they mean

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

When the day is long and the night, the night is yours alone,




Sometimes everything is wrong.
Now it's time to sing along



Εσύ έχεις δύσκολο αφεντικό . Μέρος της εβδομαδιαίας επικοινωνίας είναι σχετικά με πόσο θες να μην τον ξαναδεις. Εγώ πάλι δεν έχω ένα αφεντικό ,έχω νιώθω χίλια ,και πάνω από όλα ένα κινητό που πρέπει πάντα να είναι ανοιχτό .Και αυτοί που έχουμε πάνω στα κεφάλια μας γίνονται όλο και πιο περίεργοι με τον καιρό και με την κρίση. Και κάθε φορά σκέφτομαι πως στο χειρότερα πάμε στο χωριό μου να ζήσουμε εκεί με τις ελιές μας, τον κήπο και το σκυλί . Όχι πώς θα το κάνουμε, αλλά έτσι ηρεμώ. Και γελάω λίγο ,δεν νομίζω πως θα μπορούσες ποτέ να προσαρμοστείς εκεί.


Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on

Σάββατο 9 Ιουλίου 2011

Keep on lifted




Don't be afraid when you
Walk through the dark
Just when you feel that
Your day fell apart



Πριν δώδεκα χρόνια περίπου πέρασα λοιμώδη μονοπυρήνωση . Πέτυχα όλες τις επιπλοκές που έχει το βιβλίο και έμεινα ένα μήνα νοσοκομείο. Ανάμεσα στον πόνο την ανορεξία και τον ύπνο ,το μόνο που έκανα ήταν να βλέπω mtv και να καθησυχάζω την μάνα μου που πίστευε πως τώρα με χάνει. Ένιωθα πολύ αδύναμος και πονούσα πολύ όταν έπρεπε να φάω. Σχεδόν συνέχεια είχα στα αυτιά μου το discman μου , το είχε κερδίσει η αδελφή μου σε διαγωνισμό των “goodys” (πόσο 90ς ;). Δεν είχα πολλά cd μαζί μου , έπαιζα συνέχεια το “Peace” των Eurythmics και το «Nightlife” των Pet shop boys.


Δεν ψόφησα τελικά (αν και από ότι μου είπαν οι θεράποντες το προσπάθησα ). Όταν φτιάχνω οποιαδήποτε συλλογή με τραγούδια θα βάλω τραγούδια από το “peace”. Κάποιο θα έχει το mp3 player , το κινητό ,το pc . Να πέφτει στο random ,όπως έπεσε πριν 15 λεπτά , να θυμάμαι όλη εκείνη την ιστορία (oh I can smile about it now but at the time it was terrible), πώς ήμουν στα 19 μου, και να λέω «υπάρχουν και χειρότερα βρε» .


Stay strong
Keep holding on
Clear skies ahead and the dark day is done
Keep on lifted

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Days Will Pass




Here we are alas
How our days have come to pass



Στα πρώτα πέντε λεπτά στην παραλία είχα βρει ξανά τον εαυτό μου. Είχα βάλει τα ακουστικά μου ,είχα πιάσει το βιβλίο ,το διάβαζα λαίμαργα και άφηνα τον ήλιο να με ψήσει. Είχα ξεχάσει το άγχος όλης της εβδομάδας. Είχα ξεχάσει την Τετάρτη , είχα ξεχάσει την Πέμπτη που με ξύπνησαν στις 7 με το «μα καλά γιατί δεν έχετε ανοίξει ακόμα;» ,και την Παρασκευή που με είχαν στην τσίτα και ήρθαν όλοι τελευταία στιγμή . Στα είκοσι λεπτά με είχε πιάσει ο ύπνος .Κάθε χρόνο στο πρώτο μπάνιο (του λαού) με πιάνει , μου εξασφαλίζει μαύρισμα τύπου «ξεχασμένο από την μια μεριά τοστ».


Είναι πολύ μεγάλο πράγμα να έχεις κάποιον να σε παίρνει από ο χέρι , να σε αφήνει να ανασάνεις λίγο ,να σου θυμίζει πως υπάρχουν και άλλα πράγματα (πιο σημαντικά).


hey brothers
sisters
lovers
you are all i need

Τρίτη 21 Ιουνίου 2011

Έλα κοντά μου.




Έλα κοντά μου.


Έλα κοντά μου.


Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από τον πονόδοντό μου .Το πιστεύω. Με έκανε να μην έχω όρεξη ούτε Βαρουφάκη να διαβάσω , του spoils να κάνω για το Game of Thrones στους μικρούς που δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία ,ούτε τίποτα.


Την προηγούμενη βδομάδα το πιο σημαντικό πράγμα ήταν που αρρώστησε η γάτα μου. Μέχρι να γίνει καλά και να πάρει τα πάνω της θρήνος και οδυρμός . Το πέρασε και βαριά , ήταν και πολύ άσχημο να βλέπεις κάτι τόσο κοντινό σου να υποφέρει.


Πιο πριν ήταν μια πελάτισσα που μάλλον δεν έστεκε στα καλά της. Απειλές και εκβιασμοί και όλα τα υπέροχα μεσαιωνικά κατινίστικα που μου θυμίζουν πως είτε είσαι Αθήνα είτε επαρχία οι άνθρωποι είναι ίδιοι . Βάλε στρες ,βάλε να μιλάω με δικηγόρους , ένα ποίημα.


Και όμως το πιο σημαντικό σε όλα αυτά είναι που είσαι εσύ δίπλα μου να μου κρατάς το χέρι.


Απόψε.

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Γιατί τούτος ο καιρός κάτι καλό θα φέρει




Έναν γνωστό μου τον χτύπησαν στο μετρό γιατί «δεν αντέχω να σε βλέπω ,ανακατεύομαι πούστη». Αυτός λέει πως δεν έγινε και τίποτα ,σιγά .


Στην κοσμική ταβέρνα – αγαπημένη στάση του Woofy ,να μυρίσει – ο κόσμος λιγοστός . Σε ένα τραπέζι κάθονται κυρίες με προσεγμένες κομμώσεις , διαβάζουν τον κατάλογο ευλαβικά , φαίνεται πως δεν έχουν συνηθίσει να υπολογίζουν τιμές . Μιλάνε όσο μπορώ να καταλάβω για την κρίση , και πως κανείς δεν υπολογίζει τους συνταξιούχους.


Το βράδυ στην παρέα η κοπέλα που πηγαίνει πιο συστηματικά στο Σύνταγμα (κάθε βράδυ ) δεν ξέρει ποιος είναι ο αρχηγός της Ν.Δ. Μουντζώνει πολύ και το ευχαριστιέται λέει. Άλλος αναρωτιέται «και που πάνε τι θα αλλάξει». Απαντάω «και αν δεν πάνε τι θα αλλάξει ;» ,αλλά εγώ δεν έχω κατεβεί καθόλου . Νιώθω συνέχεια κουρασμένος , θέλω να αρπάξω ένα βιβλίο να κουλουριαστώ στο κρεβάτι μου και να κοιμηθώ πάνω στις σελίδες.


«Είμαι ι Batida de Coco . Μου λείπει η Αρλέτα.»


γιατί θ' αλλάξει είτε θέλει, είτε δε θέλει...

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Close my, close my, close my eyes



If I could turn the page
In time then I'd rearrange just a day or two




Η φίλη μου είναι στενοχωρημένη . Την κόβει το αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα , θα γίνουν κάπως καλύτερα. Και είναι και πολύ έξυπνη για να της πω «ναι μωρέ ,μην ανησυχείς» . Δηλαδή της το λέω ,αλλά δεν πείθεται . Και δεν είναι η μόνη – όλοι νομίζω θέλουμε αυτό το καλύτερα να ακούσουμε. Μερικοί αρκούνται και στο μη χειρότερα βασικά. Και δεν είναι μόνο για την οικονομία ,είναι για την ζωή τις σχέσεις, τους φίλους ,μέχρι και για την ποδοσφαιρική ομάδα. Έχουμε μια γενική τάση για πτώση , σαν support group που περιμένουμε το πεντάλεπτο που θα αγκαλιάσει ο ένας τον απέναντι και θα κλάψουμε λυτρωτικά πάνω σε έναν ώμο ( ωραία ταινία το fight club ).


Πάλι το μυαλό μου πάει σε κείνα τα “it gets better” video μετά τις αυτοκτονίες τον έφηβων ομοφυλόφιλων . Εθνική ανάγκη σχεδόν , ένα 3λεπτό να μας λέει κάποιος την ιστορία του και μετά πως όλα βελτιώθηκαν (και αν τον πιστεύαμε λιγάκι θα ήταν όλα αληθινά).


Tell me lies
Tell me sweet little lies