Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

Ain't no time to fall to pieces




I hear the rapture's comin'
They say He'll be here soon
Right now there's demons crawling all around my room



Ξεκίνησα να γράφω σε ένα άλλο blog ( wwww.serialquoter.blogspot.com )αποκλειστικά για σειρές και για tv . Είναι πολύ πιο εύκολο , και σχετικά πιο ευχάριστο από να αναλύω την κάθε μικρή μαλακιά της ζωής μου .


Όχι τίποτα ιδιαίτερο δηλαδή ,αλλά έτσι σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και επειδή είναι κάτι εύκολο και καινούργιο ξερνάω post με ευκολία ,το δύσκολο φαντάζομαι είναι να γράφεις για καιρό ,για τους ίδιους χαρακτήρες και τις ίδιες καταστάσεις. Κατά έναν τρόπο είναι αξιοθαύμαστοι οι σεναριογράφοι σαπουνόπερας , δεν είναι εύκολη η δουλειά τους.


Το τραγούδι είναι σχετικά άσχετο επίσης , αλλά φαίνετε το κεφάλι μου (σχεδόν). Δεν θα καταλάβω αυτούς που κάθονται και ηχογραφούν μια συναυλία αντί να την απολαύσουν ,αλλά οκ. Κάπως έτσι προχωράμε ολοταχώς για τα σημαντικά του καλοκαιριού – στο μέλλον έχουμε μπάνια, γενέθλια ,ολιγοήμερες διακοπές , χρεοκοπίες και λίγο από καλοκαιρινή σαπουνόπερα με 30 somethings .


O, Children
This is where they come to take me away-
From here
I don't know what they mean

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

When the day is long and the night, the night is yours alone,




Sometimes everything is wrong.
Now it's time to sing along



Εσύ έχεις δύσκολο αφεντικό . Μέρος της εβδομαδιαίας επικοινωνίας είναι σχετικά με πόσο θες να μην τον ξαναδεις. Εγώ πάλι δεν έχω ένα αφεντικό ,έχω νιώθω χίλια ,και πάνω από όλα ένα κινητό που πρέπει πάντα να είναι ανοιχτό .Και αυτοί που έχουμε πάνω στα κεφάλια μας γίνονται όλο και πιο περίεργοι με τον καιρό και με την κρίση. Και κάθε φορά σκέφτομαι πως στο χειρότερα πάμε στο χωριό μου να ζήσουμε εκεί με τις ελιές μας, τον κήπο και το σκυλί . Όχι πώς θα το κάνουμε, αλλά έτσι ηρεμώ. Και γελάω λίγο ,δεν νομίζω πως θα μπορούσες ποτέ να προσαρμοστείς εκεί.


Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on

Σάββατο 9 Ιουλίου 2011

Keep on lifted




Don't be afraid when you
Walk through the dark
Just when you feel that
Your day fell apart



Πριν δώδεκα χρόνια περίπου πέρασα λοιμώδη μονοπυρήνωση . Πέτυχα όλες τις επιπλοκές που έχει το βιβλίο και έμεινα ένα μήνα νοσοκομείο. Ανάμεσα στον πόνο την ανορεξία και τον ύπνο ,το μόνο που έκανα ήταν να βλέπω mtv και να καθησυχάζω την μάνα μου που πίστευε πως τώρα με χάνει. Ένιωθα πολύ αδύναμος και πονούσα πολύ όταν έπρεπε να φάω. Σχεδόν συνέχεια είχα στα αυτιά μου το discman μου , το είχε κερδίσει η αδελφή μου σε διαγωνισμό των “goodys” (πόσο 90ς ;). Δεν είχα πολλά cd μαζί μου , έπαιζα συνέχεια το “Peace” των Eurythmics και το «Nightlife” των Pet shop boys.


Δεν ψόφησα τελικά (αν και από ότι μου είπαν οι θεράποντες το προσπάθησα ). Όταν φτιάχνω οποιαδήποτε συλλογή με τραγούδια θα βάλω τραγούδια από το “peace”. Κάποιο θα έχει το mp3 player , το κινητό ,το pc . Να πέφτει στο random ,όπως έπεσε πριν 15 λεπτά , να θυμάμαι όλη εκείνη την ιστορία (oh I can smile about it now but at the time it was terrible), πώς ήμουν στα 19 μου, και να λέω «υπάρχουν και χειρότερα βρε» .


Stay strong
Keep holding on
Clear skies ahead and the dark day is done
Keep on lifted

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Days Will Pass




Here we are alas
How our days have come to pass



Στα πρώτα πέντε λεπτά στην παραλία είχα βρει ξανά τον εαυτό μου. Είχα βάλει τα ακουστικά μου ,είχα πιάσει το βιβλίο ,το διάβαζα λαίμαργα και άφηνα τον ήλιο να με ψήσει. Είχα ξεχάσει το άγχος όλης της εβδομάδας. Είχα ξεχάσει την Τετάρτη , είχα ξεχάσει την Πέμπτη που με ξύπνησαν στις 7 με το «μα καλά γιατί δεν έχετε ανοίξει ακόμα;» ,και την Παρασκευή που με είχαν στην τσίτα και ήρθαν όλοι τελευταία στιγμή . Στα είκοσι λεπτά με είχε πιάσει ο ύπνος .Κάθε χρόνο στο πρώτο μπάνιο (του λαού) με πιάνει , μου εξασφαλίζει μαύρισμα τύπου «ξεχασμένο από την μια μεριά τοστ».


Είναι πολύ μεγάλο πράγμα να έχεις κάποιον να σε παίρνει από ο χέρι , να σε αφήνει να ανασάνεις λίγο ,να σου θυμίζει πως υπάρχουν και άλλα πράγματα (πιο σημαντικά).


hey brothers
sisters
lovers
you are all i need

Τρίτη 21 Ιουνίου 2011

Έλα κοντά μου.




Έλα κοντά μου.


Έλα κοντά μου.


Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από τον πονόδοντό μου .Το πιστεύω. Με έκανε να μην έχω όρεξη ούτε Βαρουφάκη να διαβάσω , του spoils να κάνω για το Game of Thrones στους μικρούς που δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία ,ούτε τίποτα.


Την προηγούμενη βδομάδα το πιο σημαντικό πράγμα ήταν που αρρώστησε η γάτα μου. Μέχρι να γίνει καλά και να πάρει τα πάνω της θρήνος και οδυρμός . Το πέρασε και βαριά , ήταν και πολύ άσχημο να βλέπεις κάτι τόσο κοντινό σου να υποφέρει.


Πιο πριν ήταν μια πελάτισσα που μάλλον δεν έστεκε στα καλά της. Απειλές και εκβιασμοί και όλα τα υπέροχα μεσαιωνικά κατινίστικα που μου θυμίζουν πως είτε είσαι Αθήνα είτε επαρχία οι άνθρωποι είναι ίδιοι . Βάλε στρες ,βάλε να μιλάω με δικηγόρους , ένα ποίημα.


Και όμως το πιο σημαντικό σε όλα αυτά είναι που είσαι εσύ δίπλα μου να μου κρατάς το χέρι.


Απόψε.

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Γιατί τούτος ο καιρός κάτι καλό θα φέρει




Έναν γνωστό μου τον χτύπησαν στο μετρό γιατί «δεν αντέχω να σε βλέπω ,ανακατεύομαι πούστη». Αυτός λέει πως δεν έγινε και τίποτα ,σιγά .


Στην κοσμική ταβέρνα – αγαπημένη στάση του Woofy ,να μυρίσει – ο κόσμος λιγοστός . Σε ένα τραπέζι κάθονται κυρίες με προσεγμένες κομμώσεις , διαβάζουν τον κατάλογο ευλαβικά , φαίνεται πως δεν έχουν συνηθίσει να υπολογίζουν τιμές . Μιλάνε όσο μπορώ να καταλάβω για την κρίση , και πως κανείς δεν υπολογίζει τους συνταξιούχους.


Το βράδυ στην παρέα η κοπέλα που πηγαίνει πιο συστηματικά στο Σύνταγμα (κάθε βράδυ ) δεν ξέρει ποιος είναι ο αρχηγός της Ν.Δ. Μουντζώνει πολύ και το ευχαριστιέται λέει. Άλλος αναρωτιέται «και που πάνε τι θα αλλάξει». Απαντάω «και αν δεν πάνε τι θα αλλάξει ;» ,αλλά εγώ δεν έχω κατεβεί καθόλου . Νιώθω συνέχεια κουρασμένος , θέλω να αρπάξω ένα βιβλίο να κουλουριαστώ στο κρεβάτι μου και να κοιμηθώ πάνω στις σελίδες.


«Είμαι ι Batida de Coco . Μου λείπει η Αρλέτα.»


γιατί θ' αλλάξει είτε θέλει, είτε δε θέλει...

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Close my, close my, close my eyes



If I could turn the page
In time then I'd rearrange just a day or two




Η φίλη μου είναι στενοχωρημένη . Την κόβει το αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα , θα γίνουν κάπως καλύτερα. Και είναι και πολύ έξυπνη για να της πω «ναι μωρέ ,μην ανησυχείς» . Δηλαδή της το λέω ,αλλά δεν πείθεται . Και δεν είναι η μόνη – όλοι νομίζω θέλουμε αυτό το καλύτερα να ακούσουμε. Μερικοί αρκούνται και στο μη χειρότερα βασικά. Και δεν είναι μόνο για την οικονομία ,είναι για την ζωή τις σχέσεις, τους φίλους ,μέχρι και για την ποδοσφαιρική ομάδα. Έχουμε μια γενική τάση για πτώση , σαν support group που περιμένουμε το πεντάλεπτο που θα αγκαλιάσει ο ένας τον απέναντι και θα κλάψουμε λυτρωτικά πάνω σε έναν ώμο ( ωραία ταινία το fight club ).


Πάλι το μυαλό μου πάει σε κείνα τα “it gets better” video μετά τις αυτοκτονίες τον έφηβων ομοφυλόφιλων . Εθνική ανάγκη σχεδόν , ένα 3λεπτό να μας λέει κάποιος την ιστορία του και μετά πως όλα βελτιώθηκαν (και αν τον πιστεύαμε λιγάκι θα ήταν όλα αληθινά).


Tell me lies
Tell me sweet little lies

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

In The Half-Light



See your shinning smile.


Είναι Κυριακή και είμαι με τον σκύλο και οι άλλοι με ποδήλατα και έχω μείνει μόνος ,να περπατώ στο δάσος . Δεν είμαι τόσο συνηθισμένος να μένω μόνος πια με τις σκέψεις μου ,οι και γενικά. Σκέφτομαι τόσα ,και αγχώνομαι και στρεσάρομαι, λες και όλοι οι άλλοι γύρω μου ,οι αγκαλιές και τα φιλιά να είναι αυτό που με κρατάει από το να αντιμετωπίζω τη ζωή. Και βάζω το μυαλό μου σε χαζά σενάρια και διαλέγω πάντα την κακή εκδοχή όταν φτάνουμε στο σημείο «εσύ αποφασίζεις» ,και πάλι καλά που ο Woofy τραβάει και με προσγειώνει . Το να μαζεύεις τα κόπρανα ενός σκύλου 30 κιλών είναι κάτι που σε φέρνει στην πραγματικότητα πολύ άμεσα. Μετά φτάνω τους υπόλοιπους και σταματώ και πάλι να σκέφτομαι.


See you smile once again.

Πέμπτη 12 Μαΐου 2011

I said let's all meet up in the year 2000.




Won't it be strange when we're all fully grown.
Be there at 2 o'clock by the fountain down the road.



Περιμένω , μικρό στήσιμο . Στα όρια του φυσιολογικού ,και το απολαμβάνω λίγο . Είμαι έξω από το μετρό και κοιτάζω απέναντι . Στον πρώτο όροφο ανοιξιάτικο πάρτι . Οι καλεσμένοι στο μπαλκόνι για κάπνισμα ,κοντά στην ηλικία μου και παίζει το disco 2000. Στιγμιαία ζηλεύω , πάντα νιώθω παραπονεμένος σε τέτοιες στιγμές , σαν να είμαι σε ένα ακόμα παιδικό μάζωμα που δεν με κάλεσαν . Μετά αποφάσισα πως δεν θέλω να με καλούν ,και όταν έχω προσκλήσεις και τώρα στα γεράματα έχω και μια δικαιολογία στο τσεπάκι. Μετά μου φεύγει , ξέρω πως θα περάσω καλύτερα εκεί που πάω (θα παίζει moz και μάλλον θα έχει και γλαδιόλες ) .


I would be living down here on my own
on that damp and lonely Thursday years ago.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Not for all my little words




You are a splendid butterfly
It is your wings that make you beautiful
And I could make you fly away
But I could never make you stay



Είμαι κλασσικά σε taxi ,βράδυ ,χαράματα. Ο οδηγός βαρύς και στο ραδιόφωνό dirty . Ξεφυσάει ταυτόχρονα με την Δημητρίου για κάτι χαρακτήρες , τρέχει ,καπνίζει. Μέχρι και από την μύτη βγάζει καπνούς. Χτυπάει το τηλέφωνο ,απαντάει με την μία.

Δυναμώνω την ένταση στα ακουστικά , αλλά και πάλι φωνάζει πολλές φορές «Ηρέμησες τώρα;». Μετά απειλές και βρίσιμο . Μάλλον αυτός δεν είχε ηρεμήσει . Φτάνουμε , κατεβαίνω . Θέλω να τρέξω να χωθώ μέσα σε αγκαλιά , να ακούσω μια σταθερή αναπνοή στο αυτί μου πριν κοιμηθώ.



Now that you've made me want to die
You tell me that you're unboyfriendable
And I could make you pay and pay
But I could never make you stay