Το πρωί δεν ήθελα να σηκωθώ , είχα από εκείνα τα σπάνια σαββατοκύριακα που δεν θες να τελειώσουν , και φυσικά πάντα τελειώνουν , γιατί πρέπει ,και μένεις με μια Δευτέρα δεύτερης διαλογής στα χέρια ,να μην ξέρεις τι να κάνεις.
Αλλά αφού σηκώθηκα (η πάλη με τα σεντόνια ήταν άνιση: ένας άνθρωπος μόνος, κόντρα στον χρόνο , στον χώρο , στο σεντόνι και τον σκύλο, τι ελπίδα να έχει) , μου είχε μείνει ένα χαμόγελο. Ένα κανονικό ,πραγματικό χαμόγελο, χωρίς να πονάνε η άκρες από το στόμα στην προσπάθεια, χωρίς σχέδια στην άκρη του μυαλού να τεμαχίσω και γλασάρω στο τηγάνι με λίγο σκόρδο τον αγενή πελάτη . Και τώρα είναι βράδυ και πάω σπίτι και δεν έχει φύγει ακόμα.
These days, my life, I feel it has no purpose,
But late at night the feelings swim to the surface.
Το ταξίδι στο nostalgiavile συνεχίστηκε . Ήταν μία σπάνια ευκαιρία , πόσο συχνά τυχαίνει φίλη της παιδικής ηλικίας ,να φύγει για Αμερική στα 18 ,και να γυρίσει να σε δει ξανά στα 35 ; Να έχει κρατήσει μέσα της την αντανάκλαση του δεκαοχτάχρονου εαυτού σου σε time capsule , και να την ανοίγετε και οι δύο σας μαζί;
Την άφησα να πει την ιστορία της , ωραία ιστορία, την είχε δουλέψει αρκετά , πρέπει να την έχει πει και εκατό φορές από τότε που γύρισε (για να ξαναφύγει φαντάζομαι). Έκανα τις σωστές ερωτήσεις , ήταν χαρούμενη για το ταξίδι της. Της είπα και εγώ μια δική μου ιστορία .Στο τέλος το σχόλιο ήταν πόσο πιο χαρούμενοι είμαστε τώρα σε σύγκριση με τότε. Είμαστε; Δεν ξέρω, δεν ήθελα να το χαλάσω με την αμφιβολία στην παλιά μου φίλη. Το κεχριμπάρι είπαμε είναι πολύτιμο , σκέψου ένας άνθρωπος που να με ξέρει τότε που άκουγα μόνο Preisner και στα διαλείμματα έμενα μέσα, συχνά μαζί της, να διαβάζουμε για να φύγουμε με ορμή ,από το μέρος που θεωρούσαμε κόλαση.
Πιο πολύ σημασία έχουν τα πράγματα που δεν είπαμε ο ένας στον άλλο. Δεν μου είπε για την δική της μοναξιά , δεν της είπα για τα δικά μου σκαμπανεβάσματα. Υπήρχε μια διάχυτη περηφάνια για τα κατορθώματά μας , και πόσο αστεία , όταν οι αποτυχίες που έχουμε επιβιώσει είναι αυτό που ίσως έχει τελικά αξία. Δεν μου είπε πολλά , δεν της είπα περισσότερα , δώσαμε υποσχέσεις ο ένας στον άλλο να ξαναβρεθούμε σύντομα που σίγουρα θα πατήσουμε, και μείναμε να κοιτάζει ο ένας στα μάτια του άλλου τα απολίθωμα της εφηβείας μας.
Cause on the surface the city lights shine,
They're calling at me, "come and find your kind."
Πέρασα για μια βόλτα από την παλιά μου πόλη. Η παρέα που είχα μαζί μου ,με πληροφόρησε πως , αντίθετα με τα όσα τους έλεγα τόσο καιρό , δεν είναι ο τόπος που πηγαίνουν οι δυστυχισμένοι για να ταιριάζει το décor με την διάθεση τους . Δεν είναι κρανίου τόπος, δεν έχει καμία σχέση με τον 6ο κύκλο της κολάσεως , δεν ακούγονται στο background τα βογγητά των καταδικασμένων , δεν μυρίζει ο αέρας καμένη σάρκα και όνειρα, δεν είναι τόσο άσχημα που να θέλεις να βγάλεις τα μάτια σου .Είναι μια επαρχιακή πόλη με χαριτωμένες πλατείες , ένα-δύο καλά ζαχαροπλαστεία και κάποια σημεία με καλή θέα.
Ήμουν έτοιμος να απαντήσω σε αυτό πως οι άνθρωποι κρατάνε τρίαινες και έχουν οπλές αντί για δάχτυλα , αλλά ίσως, ίσως εκείνη την στιγμή κατάλαβα κάτι που υποψιαζόμουν καιρό : “It’s not them , it’s me”. Έχω και εγώ την ευθύνη μου για το πώς πέρασα τότε. Ναι , υπήρχε bullying , ομοφοβία, θέματα στο σπίτι . Υπήρχαν όμως, και άνθρωποι που με αγαπούσαν , με νοιάζονταν και με στήριζαν. Χρειάστηκαν να περάσουν δεκαεφτά χρόνια για να το μάθω ,είναι αργά για να ευχαριστήσω κάποιους πια, και μάλλον χρωστάω κάμποσα , για όσα μου δόθηκαν ,λιγότερο ή περισσότερο, απλόχερα.
Well sir, it's the first time I've felt like something is mine
Like I have something to give
It's been a long and lonely trip but I'm glad that I took it because it was well worth it.
Μετράω την ερημιά της πόλης σε θέσεις parking. Σήμερα έχει και επιλογή για σκιά στο κέντρο , και το μεγαλύτερο μέρος της κίνησης αποτελείται από tumbleweeds . Δουλεύω ανόρεχτα , με καρφωμένο το πιο καλό μου χαμόγελο στο πέτο. Είμαι στην δεύτερη βδομάδα που αντιμετωπίζω τα πάντα γύρω μου με την μέθοδο της Πολυάννας . Έχω πέσει στα βαρέα δηλαδή .
Διάβασα self help βιβλίο . Ήταν ένα ακόμα βήμα σε αυτή τη ζωή και εξάλλου παίζει να έχω κάνει πράγματα για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπομαι πιο πολύ . Η βασική ιδέα του βιβλίου , το να κοιτάζεις τα πράγματα που φοβάσαι κατάματα , να αναγνωρίζεις τον φόβο σου και να κάνεις αυτό που πρέπει έτσι κ αλλιώς δεν είναι κακή . Το να κάνεις ασκήσεις θετικής σκέψης , visionboards , κασέτες με ενθαρρυντικούς λόγους κτλ είναι κάτι ξένο για μένα .Και να ψάχνω να βρω το θετικό στο οτιδήποτε, φορώντας ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μου είναι τελείως αντίθετο στην εικόνα που έχω για τον εαυτό μου .
Και το κάνω. Δεν ξέρω αν δουλεύει ,αλλά νιώθω πως αυτό που έχω τώρα δεν προχωράει . Κάποιες φορές είναι πιο εύκολο. Κάποιες άλλες νιώθω σαν να έχω ξυπνήσει μετά από ένα καλό χέρι ξύλο. Ο στόχος μου για φέτος λοιπόν είναι να παραμείνω με θετική ματιά .Είναι πολύ πιθανό να έρχεται το τέλος του κόσμου , πληροφοριακά .
It was the best of times. It was the end of times.
Ο καλός μου (μα πόσο καλός πια; ) με βλέπει να πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό ,γιατί είναι Ιούλης αν δεν σου κάνουν δυο τρεις πατητές να γεμίσουν τα πνευμόνια θαλασσινό νεράκι; . Είναι καλός , γλυκός , προτείνει λύσεις . Ανάμεσα σε αυτές πρότεινε να ξεκινήσω blog για φαγητό . Δεν ξέρει πλήρως την ιστορία μου με το blogging , ξέρει πως που και που εμφανίζονται άτομα που βλέπω και χαζομιλάμε και τα ξέρω από τότε ,αλλά δεν ξέρει τα υπόλοιπα που και τι υπάρχει να ξέρει βασικά ; Αλλά εντάξει , όχι και να να γράφω για το τι περιδρομιάζω , να σπαράζω σαν σφουγγαρίστρα για την (όπως την βλέπω τώρα πιο νηφάλια ) βαρετή μου ζωή οκ, η κόκκινη γραμμή μου όμως φαίνεται πως είναι ο κόκορας κοκκινιστός .
Παίρνω λοιπόν την πρωτοβουλία να γράψω εδώ και να πω το δικό μου προσωπικό τίποτα . Αύριο γίνομαι 35 και νιώθω και πάλι πως μένω πίσω , ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς που γεννοβολάν ακατάπαυστα , ενώ κοιτάζουν με όλη την αποφασιστικότητα ελαφιού που έχει πέσει πάνω σε προβολείς την όλο και πιο γκρίζα πραγματικότητα. Ένας φίλος με στωικότητα μου μίλαγε για χαμένες γενιές σαν και μας . Είναι η γενιά χαμένη , ή εγώ ; Νιώθω να μου λείπει η βαρύτητα , επιπλέω σε ένα κενό με λίγα να με δένουν και αυτά τόσο ασταθή , λεπτές κλωστές .
Ξέρω πως είναι οι λίγες κακές μέρες στην σειρά που θα περάσουν . Όπως πέρασαν και τα τελευταία 6 χρόνια . Επίσης οι άντρες περνούν μαμά . Αλλάζω κουτάκι στις έρευνες και ακόμα δεν έχω βρει καν τις ερωτήσεις. Καλά να είμαστε και του χρόνου .
pages
blank pages
fell from the sky
and we all went running over
thrilled by the surprise
Είναι τα τελευταία λεπτά στην δουλειά , με γλυκό καιρό και απαλό φως. Δεν βιάζομαι να φύγω, χαζεύω λίγο , προσπαθώ να χωνεύσω την μέρα που τελειώνει. Σήμερα από το πρωί είμαι ανάμεσα σε αγέλαστους ανθρώπους . Δύσκολους ανθρώπους , ξερούς , επιθετικούς , στριμμένους. , στυμμένους.
Σήμερα χαμογελάω από το πρωί . Δεν είμαι σίγουρος γιατί , κοιμήθηκα καλά , είδα arrested development , πήγα τον σκύλο βόλτα νωρίς , κάτι από αυτά να έχει βοηθήσει; Πέντε χρόνια ακούω για την εθνική μας κατάθλιψη , και φοβάμαι πως σιγά-σιγά αυτό γίνεται εθνική και προσωπική επιλογή γύρω μου.
Σε μια σπάνια στιγμή καθαρής σκέψης στρέφω τον καθρέφτη στον τριανταπέντε ετών εαυτό μου . Πλέον αποτελούμαι από συνδετικό ιστό , είμαι γεμάτος από ουλές , περισσότερες από δεκαπεντάχρονο αστείρωτο γάτο του δρόμου . Βλέπω τα λάθη μου ζωγραφισμένα στο πρόσωπό μου , τις καταθλίψεις μου , τις πτώσεις μου , εκείνη την χρονιά που ήμουν είκοσι και έτρωγα ελάχιστα γιατί ένας πρώην με είχε πει χοντρό και το είχα πάρει κατάκαρδα. Έχω τις κουτουλιές στο κεφάλι ,τις κατραπακιές, τα έχω ξεχάσει τα πιο πολλά αλλά και πάλι είναι πάνω μου. Νιώθω μεγάλη συμπάθεια για αυτό που βλέπω απέναντί μου , θέλω να φτιάξω ένα ζεστό αφέψημα και να κεράσω τον αντικατοπτρισμό μου , τσάι και συμπάθεια, και να του πω ένα well done.
Γράφω ξανά γιατί έγιναν δύο μαλακίες. Το πρώτο μου ένστικτό είναι πάντα να γράψω όταν κάτι τέτοιο γίνεται . Τις αντιμετώπισα με τρόπο εξαιρετικό , θα μπορούσε να είναι παράδειγμα σε βιβλία με τίτλους «τι κάνετε μετά την μαλακία ;» ή «η ανθρώπινη ηλιθιότητα στο φυσικό της περιβάλλον». Μπορεί να είμαι μια ουλή πλέον , αλλά είμαι και μια ουλή που έμαθε κάτι ,τις πήρε μόνο 35 χρόνια. Post του log αυτού δεν αναγνωρίζουν καν ότι τα έχει γράψει ο ίδιος άνθρωπος, χωρίς βέβαια να υπάρχει και κάποιο φοβερό νόημα σε όλα αυτά.
Το νόημα είναι πως είτε κάνεις τα πάντα σωστά είτε όχι , στο τέλος έχεις μια γεύση από στάχτες στο στόμα και δύσκολες επιλογές. Τουλάχιστον δεν είναι το τέλος του κόσμου . Το τέλος του κόσμου είναι στις 16 Μαρτίου 2880 σύμφωνα με το δεύτερο αποτέλεσμα στο Google.
Αύριο έρχεται η Ane Brun Αθήνα . Δεν το περίμενα , το χάρηκα πολύ , αγόρασα το εισιτήριο με ενθουσιασμό χορτοφάγου που ανακαλύπτει το bacon μετά από τόνους tofu . Με ίδιο ενθουσιασμό είδα και την Chinawoman . Για τον Μοζ δεν μπήκα καν στον κόπο, δεν με αφορούσε πια . Αυτό και μόνο είναι απόδειξη πως όλο και κάτι αλλάζει , έστω και λίγο . Αρκετό για να είμαι χαρούμενος. Η ζωή μου ατή τη στιγμή έχει όλα τα απαραίτητα για να είμαι καλά – υγεία, σπίτι , δουλειά , σκύλος , αγκαλιά . Η όποια στιγμιαία πτώση είναι αναμνηστική ,ντρέπομαι κιόλας να γκρινιάξω , μας ακούει και κόσμος.
As sure as the stars above I’d really like
To kiss you/fuck you
Νιώθω την ευχάριστη κούραση που σου δίνει μια γεμάτη μέρα . Καθυστερώ να πάω σπίτι για να γράψω δύο γραμμές για τον φίλο μου Βασικά το σκεφτόμουν από την στιγμή που άκουσα το τραγούδι , πως μου αρέσει ο φίλος μου . Όχι μόνο έχω αισθήματα για αυτόν , όχι μόνο τον θεωρώ όμορφο έξυπνο κτλ . Αλλά μου αρέσει , μου αρέσει να είμαι μαζί του , και γελάω και περνάω καλά . Αυτό.
I’ll try real hard not to lose her
And I’ll try to be less of a loser
Έχω καιρό να γράψω γιατί δεν έχω να πω κάτι εδώ , έχω περάσει στην απεξάρτηση από την τσάμπα ψυχοθεραπεία του blogger. Η ζωή μου αυτές τις μέρες είναι καθημερινές με πολύ κούραση και τρέξιμο και άγχος που και που . Τα σαββατοκύριακα είναι όμορφα, σαν καλοσχεδιασμένο φινάλε εικοσάλεπτης κωμικής σειράς που κράτησε πολλές σεζόν . Στο ανάμεσα παιχνίδια , εκδρομές , αρρώστιες, χρόνος που περνά , φίλοι , αστεία, μπάλες του μπάσκετ στο γήπεδο απέναντι από την δουλειά , επίμονα γαβγίσματα . Κάπου τέτοιες μέρες ξεκίνησα να γράφω και κανονικά θα έπρεπε και κάπου εδώ να το κλείσω οριστικά , να έχει κάνει ένα ωραίο κύκλο . Δεν μου κάνει καρδιά όμως , όλο και κάποια δικαιολογία βρίσκω και το κρατάω ανοιχτό.
Μην με αφήσεις ποτέ
-
Με το που τελείωσε η προβολή της ταινίας Never Let Me Go, ένοιωσα απίστευτα
μόνος...
Σαν ταινία, μπορώ να πω ήταν άριστη για τα γούστα μου! Σκηνοθεσία, σεν...
Nice Celebrity Tape photos
-
Nice Celebrity Tape photosCheck out these celebrity tape images: Pups tape
TV special at Walt Disney World Image by insidethemagic (DEC. 2, 2011):
Three of...
Tο σύμβολο της πιστ(ώσ)εως
-
Πιστεύω εις ένα Ευρώ,
Πατέρα, λαοκράτορα, ποιητήν δουνουτού και γης, δανειστών τε πάντων και
φραγγάτων.
Και εις ένα Κύριον πρόεδρο της Ε.Κ.Τ., τον Υιόν ...
Friday 09/12/16
-
Oh look, I remembered this blog.
Anyway, here are the usual end-of-year song and album lists.
*Spotify playlist of songs (not ranked, sequenced)*
*Songs*...
Coming out...
-
Το είχα πει θυμάμαι, μέχρι τα τριάντα μου θα έχω ξεμπερδέψει με αυτό...
Αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα γινόταν κιόλας, και μάλιστα τρεις μέρες πριν τα
κλείσω,...
Ραγκουτσάρια...
-
Καλημέρα,
Είμαι σε αυτήν την πόλη 11 χρόνια σχεδόν. Τα πρώτα χρόνια αυτές τις μέρες
έλειπα, καθόμουν στα πάτρια εδάφη πολλές μέρες να το χορτάσω. Μέχρι πο...
Wrong man's last post 11/02/2013
-
*Aquarius *
Εμείς οι αναθεματισμένοι Υδροχόοι έχουμε ένα κουσούρι. Από τη μία είμαστε
σταθεροί μέχρι παράνοιας σε ότι γουστάρουμε αλλά, όταν σταματήσ...
Ο Κύρος Γρανάζης και η Ρόδα
-
*«Ρόδα είναι και γυρίζει»*, συνηθίζει να λέει ο θυμόσοφος λαός. Ωστόσο,
όπως υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν γίνονται «άντρες» (*sic*), έτσι
φαίνεται πως ...
Ένα όνειρο
-
Βρισκόμουν πάνω από τη θάλασσα εκείνου του νησιού, εκεί όπου πνίγηκαν η
ανθρωπιά μας, ο πολιτισμός, η τέχνη, τα μυθιστορήματα, τα επιτεύγματά μας,
όλη η πο...
το χρώμα της αναμονής
-
*τι χρώμα έχει η αναμονή*
*στα πιο ψηλά μπαλκόνια *
*τι μουσική, τι ήχο έχει*
*όταν μακριά οι υπόλοιποι γλεντούν*
*μετά τον κατακλυσμό*
*τι νόημα έχει το π...
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ: Η τρομοκρατία δεν έχει θρησκεία!
-
Αυτο γραφει το συνθημα στο πλακατ της φωτο, οπου δυο αγνωστες γυναικες
αγκαλιαζονται στο κεντρο της Στοκχολμης.
Η φωτο ειναι απο τη χθεσινη συγκεντρωση...
Aubrey O'Day Bikini Body
-
Aubrey O'Day Bikini Body, Aubrey O Day In Bikini , American Actress ,
Singer and Song writer Aubrey O Day, Aubrey O Day Latest HQ Wallpapers.
Aubrey O'Day ...