Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

I want to rest my eyes on, ´could be´






Maybe


Έχω απέναντι μου έναν τύπο που είναι συμπαθητικός , αλλά και λίγο γλοιώδεις ,τόσο όσο χρειάζεται για να μην νιώθεις την ανάγκη να καταβάλεις προσπάθεια για να τον αποφύγεις (αλλά και χαίρεσαι όταν φεύγει ) . Κάθεται και γκρινιάζει και παραπονιέται , και κατηγορεί την κατάσταση γύρω του για όλα. Δεν μπορεί την αστάθεια και την πίεση και όλο αυτό που τον έχει κάνει να φέρεται άσχημα στους γύρω του .


Χαμογελάω με κατανόηση , βρίσκω δύο τρία καλά και ήρεμα λόγια να του πω και να του συμπαρασταθώ , και σκέφτομαι πως και εγώ έχω φερθεί άσχημα σε ανθρώπους , απλά πλέον έχω πάψει να ψάχνω δικαιολογίες ,μεγάλωσα και δεν μπορώ να κρύβομαι εύκολα πίσω από το δάχτυλο μου . Είμαι συνειδητοποιημένος μαλάκας πια.



i want to know that things can change

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

If the day made me heavy and gravity won







If you were a window and I was the rain
I’d pour myself out and wash off the pain
I’d fall like a tear so your light could shine through
Then I’d just fade into you



Έχει βάλει στο Nashville δύο τραγούδια ερωτικά , ίσως τα πιο όμορφα που έχω ακούσει τελευταία . Τόσο όμορφα που θα ήθελα να έχω κάποιον α τα αφιερώσω, κάποιον να σκεφτώ ενώ τα ακούω. Είχα καιρό να νιώσω αυτό το κενό σε σχήμα ανθρώπου ,αλλά κρίμα, μην πω και άδικο, να ακούς το “fade into you” , και να μην σου έρχεται ένα πρόσωπο .


There’ll be no trace that one was
once two


After I fade into you

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

I was scared at first






I want you to notice


Ακούω μια παράνομα ηχογραφημένη Αρλέτα ,από την εποχή που με ένοιαζε να κρατάω κάθε τέτοια στιγμή ,με τον φόβο μήπως είναι η τελευταία . Ακούγεται αρκετά καλά , αλλά τα δικά μου σχόλια στο διπλανό δεν μπορώ να τα ακούσω καθαρά . Νομίζω πως λέω για το επόμενο τραγούδι κάθε φορά, με χαρά μοιράζομαι το γνώριμο πρόγραμμα . Δεν ξέρω σε ποιον το λέω όμως , δεν ακούγεται η φωνή του , άραγε να μιλάμε ακόμα ;


Σταμάτησα να ηχογραφώ εδώ και καιρό , τεμπελιά τύπου «θα το έχει κάποιος στο tube σε καλύτερη ανάλυση» . Πρέπει να ξαναρχίσω , βασικά θέλω να ξαναρχίσω , θέλω να με νοιάζει . Και να γράψω καλύτερα και ημερομηνίες και όνομα , να βάλω πινέζες να τα κρατήσω στην μνήμη μου . Και να αξίζει να θυμάμαι όσα ζω , όχι να χαίρομαι που ξεχνάω γερνώντας!



I want you to care

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Now you're not.






Είμαι στη δουλειά σήμερα , και μετά από καιρό που είχα τις μαύρες μου , τι μαύρες δηλαδή , τις βαθύ γκρίζες μου μάλλον , έχω βάλει ένα αρχαίο τραγούδι και έχει φτιάξει εντυπωσιακά η διάθεση μου. Το είχα σε χρήση για χωρισμούς , απογοητεύσεις ,χυλόπιτες ,αποτυχημένες εξεταστικές , τραγούδι ελβετικός σουγιάς δηλαδή ,τότε που ζούσα και πιο πολύ ( η ζωή στα 20s είναι teen soap , στα 30s dramedy ).


Δεν μου αρέσει να είμαι πεσμένος , δεν το κάνω διακριτικά, τα μούτρα μου σέρνονται στο πάτωμα, με τα αξύριστα γένια μου κάνω παρκέ σχεδόν . Με είδε ένας φίλος το Σάββατο ,ανησύχησε , με είδε και ένας άλλος ,με την μία είπε «και εγώ δεν είμαι καλά ,άστα να πάνε» .Με έπιασε ένα πείσμα, ξύπνησα , καλό είναι αν σε νοιάζονται, άσχημο να σε λυπούνται . Όλα θα πάνε καλά.

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

σαν ήρθε η ώρα να διαλέξεις







Έχω πολύ έντονο το αίσθημα πως κάνω κάτι λάθος. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος τι , μάλλον θα έλεγα κιόλας πως δεν είναι μόνο ένα πράγμα στραβό . Πιο συχνά νιώθω πως καίω χρόνο που θα μπορούσα να τον ζω. Και άλλοτε πως ζω άσχημη ζωή ή έστω αδιάφορα μέτρια , ενώ θα μπορούσα να ζω καλύτερα. Και κάτι πρέπει να κάνω.


η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι

Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

Armageddon - come armageddon!









Μπήκα σπίτι το Σάββατο το μεσημέρι . Βγήκα Δευτέρα το πρωί ουσιαστικά ,αν εξαιρέσεις τις όχι ιδιαίτερα μεγάλες βόλτες με τον σκύλο . Καθάρισα , μάζεψα , ταχτοποίησα , ξάπλωσα ,είδα σειρές, αφιέρωσα χρόνο στους δικούς μου , απάντησα το τηλέφωνο είτε για δουλειά , είτε για να πω ευγενικά σε φίλους πως έχω ήδη κανονίσει και δεν θα μπορέσω να κάνω κάτι απόψε ή αύριο .



Σήμερα που ήρθα ξανά σε επαφή με την ανθρώπινη ράτσα τα ίδια σκατά . Ο ένας παράπονα , ο άλλος να σε κλέψει όσο τον παίρνει ,ο άλλος να σε εκμεταλλευτεί , ο τρίτος να κρεμαστεί από τους όρχεις σου και να κάνει bungee jumping . Τραβάω το πρόσωπό μου σε ένα χαμόγελο Fiona Wallice από το web therapy ,κρατάω την γκρίνια μου για το blog .Τελικά δεν χρειαζόμουν διακοπές από την δουλειά μου , χρειάζομαι διάλλειμα από τους καλούς συνανθρώπους μου ,από την γκριμάτσα που έχω στο πρόσωπό μου και από τον σταθερά ευγενικό τόνο στη φωνή μου .


...that they forgot to bomb
Come, come, come - nuclear bom
b

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

...by then i was happy just to be alive.






One big step
And then a couple more.


Μια φίλη μου έχει ακουμπήσει το κεφάλι της απογοητευμένη στον ώμο μου . Είμαστε τελευταία μέρα των λίγων διακοπών μου , και έχει έρθει να με δει . Ήταν το άλλο παράξενο στο λύκειο . Τώρα μένει ακόμα στην πόλη που μεγάλωσε , και πόσο ήθελε να φύγει ! Αλλά δουλειές δεν υπάρχουν ,λεφτά δεν υπάρχουν , κάτι έχει βρει και δουλεύει εκεί , κάνει ταξίδια ότι της περισσεύει . Θα μπορούσα να είμαι στην θέση της .


Μου έχει ανοίξει την καρδιά της ,τα σώψυχά της , τις μοναξιές της. Εγώ της έχω ανοίξει το αναψυκτικό της , της έχω σερβίρει το γλυκό της ,και ένα κάρο από γενικότητες ,χωρίς ντροπή .


Αρχίζει να μου μιλάει για μια κοινή μας φίλη που θέλει να παντρευτεί γιατρό ,έστω δικηγόρο , κάποιον της τάξης της τέλος πάντων , πως δεν αντέχει την πόλη που σε πιέζει και προσπαθεί να σε βάλει σε καλούπι , μικρά κουτσομπολιά για γνωστούς που θυμάμαι πιο δύσκολα και από τους κεντρικούς χαρακτήρες της “Λάμψης”. Ένα απ όλα για γάμους χωρισμούς και λοιπά φυσικά φαινόμενα .


«Ρε Δημήτρη ,εσύ είσαι συναισθηματικός άνθρωπός , πες μου , δεν πιστεύεις στον έρωτα , στο έναν άνθρωπο που υπάρχει εκεί έξω και είναι φτιαγμένος για σένα και εσύ για αυτόν και δεν θα σας νοιάζει τίποτα άλλο από το να είστε μαζί ;» «Όχι , λυπάμαι» . Και κάπως έτσι μου λέει τα τελευταία νέα της, για τα ανίψια της (baby-fever να λάμπει στο βλέμμα ) και παίρνει το λεωφορείο της επιστροφής .


And it's getting harder.

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

Always chained to somewhere







Twisted leg in iron and plaster
Dragging 'round and 'round



Τις τελευταίες χ μέρες ( όπου χ βάλε ,να έχει ),συμβαίνει κάθε μέρα κάτι που να με χαλάει . Σαν να πετυχαίνω κάποιον στο δρόμο (εκεί βασικά με πετυχαίνουν ) και να βάζει στόχο να μου χαλάει την μέρα . Την μια θα απειλήσουν με φόλα τον σκύλο , την άλλη εμένα για να ξεκουμπιστώ με το σκατόσκυλο πριν με λιώσει στο ξύλο , την τρίτη θα είναι κάποιος που του είπε κάποιος κάτι για μένα , μετά η αδελφή μου θα φερθεί σαν να είμαστε ξανά δημοτικό , ένα γείτονας θα κάνει παρατήρηση για φασαρία και μετά θα αρχίσει από το πουθενά τα κοσμητικά , ένας θα μου ζητήσει εξηγήσεις για την δουλεία …


Δεν είναι κάτι σοβαρό . Δεν είναι κάτι ουσιώδες ,είναι άνθρωποι γύρω μου που τους νιώθω δυστυχισμένους ,έτοιμους να ξεράσουν τα νεύρα τους σε ότι βρουν μπροστά τους . Όταν είχα την ζωή μου πιο πολύ σε τάξη ,κοινώς όταν δεν ήμουν σπίτι – δουλειά – σπίτι , το αντιμετώπιζα πιο εύκολα. Βασικά και τότε με χάλαγε , αλλά είχα να λέω πως γυρνάω σε ένα ζεστό κρεβάτι . Τώρα τα βλέπω όλα σχετικά πιο μουντά , με μαύρες πινελιές από τον μαλάκα της ημέρας.


Έχω καιρό να γράψω ,δεν μου χρειάστηκε. Τώρα θέλω να γκρινιάξω την αδικία – θέλω να γκρινιάξω για αυτά που ουσιαστικά δεν φταίω και πληρώνω (και όσο φταίω και πληρώνω ) .


Can I ever be unfettered
Free as she is front of them all
Or must I stay and eat my own skin
Like the lion in the cage

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

A dreaded sunny day






So we go inside and we gravely read the stones
All those people all those lives
Where are they now?
With the loves and hates
And passions just like mine



Είμαι στο πλευρό της ξαδέλφης μου και προχωράμε μαζί ,κρατώντας τον θείο μου . Η θεία μου ξεκουράστηκε επιτέλους ,νιώθω ανακούφιση ,ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ . Έχει ζέστη και έχει και πολύ κόσμο ,γιατί η Βαγγελιώ ήταν κοινωνικό ζώο . Σκέφτομαι πως στη θεία θα ταίριαζε πιο πολύ μία κάσα σε μορφή τάβλι. Θα ήθελα να είχα δύο ζάρια να της βάλω να έχει μαζί . Θα μου λείψει να την βλέπω καθώς πηγαίνω δουλεία , να την γλύφει ο Woofy ,να του φωνάζει «φύγε από εδώ κρύε , ε κρύε».


So let's go where we're happy


Σκέφτομαι πως αύριο γίνομαι 32 και δεν θα έχω τόσο κόσμο αν πεθάνω στην κηδεία μου ,δεν θα έχω ζήσει τόσο γεμάτη ζωή ,μη πω και πως συγκριτικά με πέρσι έχω πάει πίσω ,όχι μπροστά. Κάπου εκεί η αδελφή μου με σκουντάει και μου λέει πως το παντελόνι μου έχει το φερμουάρ του ανοιχτό . Καταφέρνω να φέρνω χαρά πάντα στον κόσμο .


So let's go where we're wanted

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012

When Last I Spoke to Carol







She said: "I've hammered a smile
Across this pasty face of mine
Since the day I was born in 1975."



Χτες πήρε τη ζωή του ο πατέρας μιας γνωστής , δηλαδή μιας φίλης που τα χρόνια απόστασης έκαναν γνωστή που ανταλλάσαμε κάνα like στο facebook και δεν ξέραμε τίποτα ο ένας για τη ζωή του άλλου ,άντε πως είχε καλό γούστο στη μουσική. Καλό κορίτσι ,και ο πατέρας της καλός άνθρωπος , τον είχα δει κάμποσες φορές .Ένιωθε ασφάλεια η κόρη του να βγαίνει μαζί μου ,ήξερε πως είμαι ακίνδυνος καλινυχτάκιας .


Σκέφτομαι την φίλη μου να είναι περικυκλωμένη από όλο τον κόσμο που ακονίζει τα δόντια του για λεπτομέρειες . Και κάτι μαυρίζει.


To the rescue
Nobody ever comes