Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

Can you follow me




Swim and sink into
Early morning mercies



Από τα σταθερά μου όνειρα : η καινούργια αρχή. Να έχω την ευκαιρία να κάνω ότι έκανα λάθος σωστά αυτή τη φορά, να μη γαμήσω ότι καλό έχω στη ζωή μου (μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος ,στις ενοχές μου έχω πολλές λεπτομέρειες ) .


Οπότε είναι η καλύτερη ευχή (για μένα πάντα) είναι μια καλή συνέχεια , από ένα μέτριο προς κακό pilot να πάμε σε μία ποιοτική season . όχι καινούργιοι φίλοι , να τα βρω με όσους έχω χάσει , όχι νέα πράγματα στην δουλεία ,όσα πήγαν καλά το 11 να πάνε καλύτερα τώρα , να παραμείνει το cast πλήρες και υγειές (όχι άλλες απουσίες ) . Άσε που και μετά τα τριάντα είναι δύσκολο να κάνεις καινούργια αρχή (το τραγούδησε ο Δεληβοριάς άρα ισχύει).


Until I rest on lawns of dawns
Can you follow me

Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2011

it won't be that far




Καθώς η χρονιά τελειώνει έχω την αίσθηση πως φέτος εκπλήρωσα τους στόχους που είχα βάλει. Πριν λίγο πήγα να τους κοιτάξω , είδα πως δεν τους είχα γράψει στο blog όπως υπέθετα (περίεργο ,στόχοι νέας χρονιάς είναι κάτι εξίσου βαρυασήμαντο με τα υπόλοιπα που γράφω ). Θα πω γενικά λοιπόν πως τα κατάφερα πάνω κάτω ,άντε να έπεσα έξω σε ένα δύο πράγματα. Με προβληματίζει το τι θέλω από το επόμενο χρόνο , αλλά κάτι θα βρω να θέλω .

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011

Song for the Unification of Europe




Το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες (ίσως το πρώτο καλοκαίρι της υπόλοιπης ζωής μου ) είχα κανονίσει να πάω μόνος στις Βρυξέλλες διακοπές. Από την μία φοβόμουν πως δεν θα χωρούσα ή δεν θα ήμουν δεκτός σε κάποια παρέα στην Ελλάδα για να πάω μαζί τους διακοπές . Από την άλλη ήταν μια περιπέτεια, και αγαπούσα εκείνη την περίοδο τόσο πολύ την Ευρώπη (πληροφοριακά πέρασα υπέροχα) . Τελείως ιδιοτελής αγάπη βέβαια , πίστευα πως εκεί είναι η ελπίδα , το καλύτερο μέλλον , η αλλαγή της χώρας μου προς το καλύτερο , η μελλοντική μου ζωή. Δεκατρία χρόνια μετά πρέπει να παραδεχτώ πως έκανα λίγο λάθος (μάλλον πολύ). Δεν αλλάξαμε ή δεν αλλάξαμε αρκετά ή δεν αλλάξαμε προς το καλύτερο . Το πίστη , ελπίδα αγάπη έμειναν στο “song for the unification of Europe” .Και εγώ έμεινα εδώ.

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011

Well I just touched down today




Sorry for the delay
Oh turbulance and misconnections



Χτες είδα μια κοπέλα να τρώει ξύλο στο δρόμο από τον φίλο της. Ήταν δεν ήταν 16 ,ο γκόμενος γύρω στα 18 , και ο κόσμος να κοιτάζει από απόσταση. Τον ρώτησα τι συμβαίνει, έκανε το μάγκα σαν κάθε οξύθυμο κόκορα , κοίταξε τον Woofy λίγο που τον έβλεπε στραβά και σταμάτησε λίγο . Η κοπέλα ντρεπόταν , παρακάλαγε να ανοίξει η γη να την καταπιεί (είμαι σίγουρος πως κατηγορούσε και τον εαυτό της για όλα αυτά ). Έφυγα χαζοπερήφανος ,κοκοράκι και εγώ εν μέρη που γενναία είχα πράξει το κοινωνικό μου καθήκον.


Everything's the same
Or maybe just a little worse



Σήμερα στο facebook , ένας παλιός συμφοιτητής έλεγε πως όσοι "παίρνουν κρέας στον κώλο δεν πρέπει να έχουν πολιτικά αξιώματα ,δεν είναι άνθρωποι" , ενώ άλλος (συμφοιτητής και αυτός , άσχημο συνάφι είμαστε ) ξεφώνιζε έναν κύπριο πολιτικό. Δεν έκανα τίποτα, δεν είπα τίποτα, μάλλον δεν είχα τον Woofy εκεί να νιώθω ασφάλεια.


It's weird to be back
Oh it's weird to be back home

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011

You Come Through




"We come to love ,not by finding the perfect person ,but by learnign to see an imperfect person perfectly" .το άκουσα στο τελευταίο being Erica και μου άρεσε/ταίριασε.

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Walking aimlessly




In blue hours of dawn
Before the day rushes on



Πριν κάποιες μέρες έκλεισα πέντε χρόνια στην Αθήνα. Δεν το πήρα χαμπάρι συγκεκριμένη μέρα, ξέχασα και τα γενέθλια της ξαδέλφης που ήρθε στον κόσμο την ίδια μέρα ,το θυμήθηκα μετά . Δεν θα πω πως δεν κατάλαβα πως πέρασαν αυτά τα πέντε χρόνια ,ειδικά τα πρώτα δυο-τρια τα έζησα μάλλον έντονα. Από την άλλη πλέον μέσα στην όλη κοινωνική αναταραχή και δυστυχία εγώ είμαι καλά (αυτό επανάληψη τρεις φορές κάθε πρωι – ΜελενεΔημητρηΚαιΕιμαιΚαλαααα – μία λέξη ) .


Αυτό το Σάββατο που από την στιγμή που γύρισα από δουλειά μέχρι που κοιμήθηκα ήμουν ανάμεσα σε φίλους (ουσιαστικούς φίλους και τον σύντροφό μου και όχι ανθρώπους που βρίσκονται στην περιοχή σαν ζωντανό background). Μου πήρε ουσιαστικά πέντε χρόνια δηλαδή να φέρω την ζωή μου στο ίδιο σημείο που την είχα παγώσει όταν έφυγα από πάνω. Μακάρι να κρατήσει.


In the black out of light
I found a rhyme on hope

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Coalitions




These are the circles in which
I have been walking 500 laps every second



Το ζευγάρι που άκουσε τα άσχημα νέα προχτές είναι συχνά πυκνά εδώ . Με συγκρατημένη (αν και αβάσιμη) αισιοδοξία αντιμετωπίζουν το όλο θέμα . Μου αρέσει πως στηρίζουν ο ένας τον άλλο. Σχεδόν αξίζει η όλη επιπρόσθετη κούραση για να τους βλέπω έτσι μαζί. Εγώ παίζω τον άχαρο ουδέτερο ρόλο του ρεαλιστή .Κλεφτά ζηλεύω λίγο τη σωματική πλευρά της υποστήριξης , είναι κάτι λίγο ξένο σε μένα. Ίσως για αυτό είμαι ρεαλιστής και αυτοί αισιόδοξοι.


These are the vessels in which
I have been crashing 500 times every second

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Never known as a non-believer




Farther down the path was a mystery
Through the recess the chalk and numbers
A boy bumped into the won-won-won-wonderful



Ξενυχτάω στην δουλειά . Δεν είναι για καλό ,και είμαι εξαντλημένος ,δεύτερη μέρα στην σειρά που ο ύπνος είναι πολύ λίγος. Η έστω δεν έχω αρκετές αϋπνίες . Είχε όλα αυτά που δεν συμπαθούσα αυτή η Κυριακή . Ξύπνησα πολύ νωρίς ,με τηλέφωνο ,χωρίς πρωινό, σε κρύο κρεβάτι , είπα άσχημα νέα σε φίλους, δούλεψα πολύ ,παντού άκουγα για τον γάμο Σαμαρά Παπαντρέου – δεν το θέλω ,θα τον πάριες , άλλα λόγια πέστε ρε παιδιά – μέχρι και ο γαστρονόμος είχε βαρετές συνταγές. Κατεστραμμένη Κυριακή και εδώ που τα λέμε δεν είναι η Δευτέρα μέρα να τις έχεις εμπιστοσύνη για κάτι καλύτερο .Μέσα στην όλη κακουχία , εδώ που φιλάω σκοπιά ένα πράγμα λίγο πριν το γερμανικό ,νεκρανάστησα και το blog, έτσι να έχουμε να λέμε . Αντανακλαστικά εδώ γυρνάω όταν κάτι δεν πάει καλά . Ακούω το Smile των Beach Boys με πάθος και ελπίδα η ζωή που κουτσά στραβά ζούμε να θεωρείται αριστούργημα σε 40 χρόνια που θα βγει επίσημα στην κυκλοφορία. Μπροστά μου έχω το δίλλημα ύπνος μια ώρας ή ολονυχτία . Μου έχω εμπιστοσύνη να μείνω ξύπνιος ;


All fall down and lost in the mystery
Lost it all to a non-believer

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

Σάββατο βράδυ σ' ένα κλαμπ στο χάος




Πρέπει να ετοιμαστώ να βγω (γιατί είναι Σάββατοβαδυσαββατοβραδυ) και βαριέμαι όσο δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια (με ξυράφι ίσως και πάλι θα αφήσω κάτι έξω).Τα ένστικτά μου , μου λένε να γίνω ένα με το πάπλωμα , να φάω κάτι βαρύ ,με λίπος , και να ξυπνήσω το καλοκαίρι. Ο σκύλος μου πάλι μου λέει γουφγουφγουφ και βόλτα .Χασομερώντας στο net πέφτω πάνω στο blog μιας παλιάς συμμαθήτριας. Γράφει καλά (ζηλεύω λίγο ) ,την παίρνω ένα τηλέφωνο , λέμε μια από τα κλασσικά (μου λείπεις σε λείπω ) , ακούω για γάμους – παιδιά – βαφτίσια (οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια ένα πράμα ) και είμαι έτοιμος να βγω για να δείξω πως ζω ακόμα (λίγο) .


έλα να φύγουμε μαζί γιατί

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Feels so good




Είμαι σε βαφτίσια που δεν κατάφερα να αποφύγω γιατί η μάνα μου ξέρει να παίζει με το ενοχικό μου αριστουργηματικά. Η τελετή τόσο φτωχονεοπλουτίστικη και τόσο μακριά από οποιαδήποτε θρησκευτικότητα που θα με έκανε άθεο και να μην ήμουν ήδη. Στο τραπέζι μετά είμαι μόνος μου ανάμεσα σε τέσσερα ζευγάρια, η αδελφή μου δεν ήρθε . Δεν ξέρω αν η ξαδέλφη μου το κανόνισε να είναι έτσι τοποθετημένα ,αλλά αποτελούν μια εξελικτική εικόνα της δυστυχίας ενός γάμου .


Δίπλα μου οι σχετικά νιόπαντροι , διαχυτικοί , χαρούμενοι μοιάζουν να έχουν ένα κοινό αστείο που δεν μοιράζονται. Αμέσως δίπλα τους ο γάμος που έχει περπατήσει λίγο . Ο σύζυγος με απλανές βλέμμα από ανεργία , η κυρία του δίπλα να φροντίζει το παιδί , να κρατάει το χέρι του με την προσήλωση σε μια καλή εικόνα έξω και με κούραση στο βλέμμα , την περιμένεις να εκραγεί σε κάνα χρόνο . Οι δίπλα τους δεν προσπαθούν πια καθόλου , δεν μιλάνε μεταξύ τους , κάτι μάλλον καλύτερο από τους τελευταίους του τραπεζιού . Ο κύριος στα σαράντα πέντε με κάτι αστεία για σεξ και μιλάει για γκόμενες και η κυρία τον κοιτάζει με τρυφερότητα εκδοροσφαγέα.


Δεν ξέρω ,και δεν νομίζω να μας τοποθέτησε τόσο πετυχημένα , όχι και τόσο λαμπρή ξαδέλφη . Μιλάμε για άνθρωπο που δεν μας αφήνει κοντά στα παιδιά γιατί έχουμε ζώα σπίτι , φωτεινό μυαλό , πολιτισμένο. Εξάλλου την απασχολούσε πιο πολύ το να τραβάει video οικογενειακής ευτυχίας με τον σύζυγο και της σαμπάνιες που άνοιγε . Σίγουρα όμως , πολύ πιο ενδιαφέρον θα ήταν το τραπέζι, αν είχα μπει στον πειρασμό να φέρω και το δικό μου έτερον ήμισυ. Δε θα είχα βαρεθεί τόσο πολύ ,κάτι θα ήταν και αυτό. Δεν πειράζει, απέφυγε το καροτομπίζελο και τα άπαντα των ζουζουνιών (αν και ο dj σε μια ομολογουμένως εμπνευσμένη στιγμή έβαλε το S&M της Rihanna ,εμπνευσμένη επιλογή για το κοινό που είχε , ίσως ήταν meta-σχόλιο )


But chains and whips excite me