Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

Always chained to somewhere







Twisted leg in iron and plaster
Dragging 'round and 'round



Τις τελευταίες χ μέρες ( όπου χ βάλε ,να έχει ),συμβαίνει κάθε μέρα κάτι που να με χαλάει . Σαν να πετυχαίνω κάποιον στο δρόμο (εκεί βασικά με πετυχαίνουν ) και να βάζει στόχο να μου χαλάει την μέρα . Την μια θα απειλήσουν με φόλα τον σκύλο , την άλλη εμένα για να ξεκουμπιστώ με το σκατόσκυλο πριν με λιώσει στο ξύλο , την τρίτη θα είναι κάποιος που του είπε κάποιος κάτι για μένα , μετά η αδελφή μου θα φερθεί σαν να είμαστε ξανά δημοτικό , ένα γείτονας θα κάνει παρατήρηση για φασαρία και μετά θα αρχίσει από το πουθενά τα κοσμητικά , ένας θα μου ζητήσει εξηγήσεις για την δουλεία …


Δεν είναι κάτι σοβαρό . Δεν είναι κάτι ουσιώδες ,είναι άνθρωποι γύρω μου που τους νιώθω δυστυχισμένους ,έτοιμους να ξεράσουν τα νεύρα τους σε ότι βρουν μπροστά τους . Όταν είχα την ζωή μου πιο πολύ σε τάξη ,κοινώς όταν δεν ήμουν σπίτι – δουλειά – σπίτι , το αντιμετώπιζα πιο εύκολα. Βασικά και τότε με χάλαγε , αλλά είχα να λέω πως γυρνάω σε ένα ζεστό κρεβάτι . Τώρα τα βλέπω όλα σχετικά πιο μουντά , με μαύρες πινελιές από τον μαλάκα της ημέρας.


Έχω καιρό να γράψω ,δεν μου χρειάστηκε. Τώρα θέλω να γκρινιάξω την αδικία – θέλω να γκρινιάξω για αυτά που ουσιαστικά δεν φταίω και πληρώνω (και όσο φταίω και πληρώνω ) .


Can I ever be unfettered
Free as she is front of them all
Or must I stay and eat my own skin
Like the lion in the cage

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

A dreaded sunny day






So we go inside and we gravely read the stones
All those people all those lives
Where are they now?
With the loves and hates
And passions just like mine



Είμαι στο πλευρό της ξαδέλφης μου και προχωράμε μαζί ,κρατώντας τον θείο μου . Η θεία μου ξεκουράστηκε επιτέλους ,νιώθω ανακούφιση ,ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ . Έχει ζέστη και έχει και πολύ κόσμο ,γιατί η Βαγγελιώ ήταν κοινωνικό ζώο . Σκέφτομαι πως στη θεία θα ταίριαζε πιο πολύ μία κάσα σε μορφή τάβλι. Θα ήθελα να είχα δύο ζάρια να της βάλω να έχει μαζί . Θα μου λείψει να την βλέπω καθώς πηγαίνω δουλεία , να την γλύφει ο Woofy ,να του φωνάζει «φύγε από εδώ κρύε , ε κρύε».


So let's go where we're happy


Σκέφτομαι πως αύριο γίνομαι 32 και δεν θα έχω τόσο κόσμο αν πεθάνω στην κηδεία μου ,δεν θα έχω ζήσει τόσο γεμάτη ζωή ,μη πω και πως συγκριτικά με πέρσι έχω πάει πίσω ,όχι μπροστά. Κάπου εκεί η αδελφή μου με σκουντάει και μου λέει πως το παντελόνι μου έχει το φερμουάρ του ανοιχτό . Καταφέρνω να φέρνω χαρά πάντα στον κόσμο .


So let's go where we're wanted

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012

When Last I Spoke to Carol







She said: "I've hammered a smile
Across this pasty face of mine
Since the day I was born in 1975."



Χτες πήρε τη ζωή του ο πατέρας μιας γνωστής , δηλαδή μιας φίλης που τα χρόνια απόστασης έκαναν γνωστή που ανταλλάσαμε κάνα like στο facebook και δεν ξέραμε τίποτα ο ένας για τη ζωή του άλλου ,άντε πως είχε καλό γούστο στη μουσική. Καλό κορίτσι ,και ο πατέρας της καλός άνθρωπος , τον είχα δει κάμποσες φορές .Ένιωθε ασφάλεια η κόρη του να βγαίνει μαζί μου ,ήξερε πως είμαι ακίνδυνος καλινυχτάκιας .


Σκέφτομαι την φίλη μου να είναι περικυκλωμένη από όλο τον κόσμο που ακονίζει τα δόντια του για λεπτομέρειες . Και κάτι μαυρίζει.


To the rescue
Nobody ever comes

Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Nothing bad, it was good








Είμαι στις μίνι διακοπές και είμαι στην θάλασσα με την κοπέλα ενός φίλου. Είναι όμορφη , και με την αυτό πεποίθηση του πιο όμορφου κοριτσιού της παραλίας . Έχουμε βουτήξει και οι δυο ,και με όλη την διακριτικότητα ενός μεσημεριανού πανελίστα ρωτάει γιατί δεν οδηγώ και αν οδηγάει η κοπέλα μου .Απαντάω από καθαρή βαρεμάρα πως είμαι gay. Χωρίς να χάσει μισή ανάσα απαντάει «οκ, τότε σίγουρα οδηγάει ο φίλος σου» .


Κατά τα άλλα , ησυχία σε υπερθετικό βαθμό. Και δεν είναι κακό αυτό . Είδα το καινούργιο επεισόδιο Louie. Ήταν σχετικό με χωρισμό ,και ότι πιο αστείο είχα δει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Είμαι ο Louie btw ,σχεδόν όσο είμαι ο Allen.


Louie Louie Louie
Louie Louie you're gonna cry

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

Tonight







I wanna see a revival tonight


Είμαι στη δουλειά ,και δεν είμαι γιατί το μυαλό μου είναι στο τριήμερο ,έχει ήδη μπει στο πλοίο ,έχει φτάσει και σχολιάζει το ξενοδοχείο που θα είναι γεμάτο από φίλους (και φίλους-φίλους ,όχι φίλους φίλων ) . Έχω καιρό να κάνω κάτι τόσο για μένα και δεν μπορώ να πω πως καταφέρνω να κρύψω την χαρά μου – να λένε πως έχεις πρωθυπουργό Σαμαρά και να συνεχίζεις να χαμογελάς.


Δεν έχω ετοιμάσει τίποτα – έχω εμπιστοσύνη στα χρόνια που ήμουν νομάς – τα πάντα θα είναι έτοιμα σε λεπτά και θα ξεχάσω δύο-τρία πράγματα ,έτσι και αλλιώς. Ελπίζω να ξεχάσω και μένα κάπου (βαρύγδουπο ), και να ξεχαστώ .


Trying to get my hands clean in dirty water

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012

Ask me no questions






'i'll say,
can you see, it's not about hope,
it's not about truth,
don't be naive



Είμαι στο νοσοκομείο και η θεία μου είναι στα τελευταία της. Δεν έχει επαφή με το περιβάλλον ,αλλά εγώ της μιλάω και της χαϊδεύω τα μαλλιά . Η θεία μου με έμαθε να παίζω τάβλι ,να βρίζω, και να παίζω τάβλι βρίζοντας . Είναι ο μόνος ,από τους εδώ συγγενείς, που έβλεπα ταχτικά, μένουμε και τρία λεπτά με τα πόδια.


Και ενώ κάθομαι και σκέφτομαι όλα αυτά , μαζί με τις τύψεις μου που δεν της είχα δώσει την προσοχή που ήθελα τελευταία (έχω ένα βουνό από τύψεις , κάποια στιγμή με αυτές του τελευταίου χωρισμού νομίζω ξεπέρασα το Everest ) έρχεται η ξαδέλφη μου και μου λέει «Ξαδερφούλη , έχει σκιστεί τελείως η βερμούδα που φοράς, το ξέρεις ;» .Αν ήμουν σειρά ,θα ήμουν dramedy.



they said,
'ask him no questions , he'll tell you no lies'

Πέμπτη 24 Μαΐου 2012

It was the end of a hundred years






That took me by suprise.


Είχα βρει ένα όμορφο σπίτι στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας που ήδη μένω. Ήταν σχεδόν σίγουρο πως θα μετακομίσω εκεί. Δεν θα μετακομίσω τελικά – η μέλλουσα σπιτονοικοκυρά προτίμησε κάποιους που δεν είχαν παράλογες απαιτήσεις («θα ήθελα να το βάψετε») .


Πάντα συνδύαζα την μετακόμιση με καινούργια αρχή – και έχω κάνει τέσσερεις – πέντε τέτοιες. Ήθελα λοιπόν μια καινούργια αρχή τώρα , ακόμα και η σκέψη πως θα ξαναέφτιαχνα τα ντουλάπια μου με τάξη και σύνεση μου άρεσε . Τώρα που δεν έχω μια μετακόμιση, πρέπει να κάτσω να φτιάξω το σπίτι μου και να διορθώσω όσα έχω ήδη - τουλάχιστον και αυτό είναι αρκετά συμβολικό (για κάποιον που βλέπει μια μικρή τραγωδία κάθε φορά που πάει Μαρινόπουλο).


I am shy and mysterious
When I say my goodbyes
When I I part with the ones
I've come to love throughtout my life

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Dismantle me tonight







and bury my arms right
Here on the other side
don't mind the rising tide
Watch as I gently lead
the both of us astray



Την Κυριακή αντίκρισα στο υπόγειο του εξοχικού μου ένα απαίσιο θέαμα – τα αμερικάνικα περιοδικά μου ,πληρωμένα με αίμα , ιδρώτα , κλεμμένα λεφτά από πορτοφόλια , να είναι σε ανοιχτές σακούλες, μέσα στο νερό και την υγρασία. Κάποια ήδη μουχλιασμένα ,άλλα που με λίγη προσπάθεια και χρόνο που δεν είχα ίσως τα έσωζα . Ήταν η μικρή προσωπική μου τραγωδία , σε μια μέρα που βγήκε η Χρυσή Αυγή πάνω ,που οι συμπολίτες μου (και εν μέρει και εγώ ) ψήφησαν πετώντας βελάκια σε πολιτικούς και όποιον πετύχω σταυρώνω.


Είμαι ακόμα το 13άχρονο που διάβαζε τις σαπουνόπερες τις Marvel και περίμενε και παρακαλούσε την περιπτερού να τα κρατάει γιατί ήταν μικρή η πόλη και δεν ήταν εύκολο να τα βρεις ,και έβλεπα και μένα ανάμεσα στους ήρωες να θεωρώ πως σώζω τον κόσμο (ή μάλλον θα τον σώσω όταν με το καλό ξεφύγω από εδώ). Και κάθε μέρα νιώθω πως θα χρειαστώ όλο και πιο πολλές υπερδυνάμεις για να κάνω κάτι όπως τα έχουμε κάνει .


I wanna be irreplaceable
I wanna be of use
I wanna be functional
I wanna give you peace

Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

Things can only improve






We are just stood here
Waiting for the next great wound



Τις προάλλες ένας γνωστός , όχι κοντινός ,όχι πολύ φίλος ,με κάλεσε μαζί με κάποια άλλα παιδιά που ξέρω σπίτι του για την γιορτή του (θα κάνει barbecue ) . Μου είπε να φέρω και το plus one μου .Ενθουσιάστηκα ,καταχάρηκα έδειξα όλη την ωριμότητα και αυτοσυγκράτηση που έδειξε ο Woofy την Πρωτομαγιά στο δάσος (όχι πολλά πράγματα δηλαδή) . Ναι , μεγάλωσα τόσο μες την υγεία ,που ακόμα και τώρα που έχω φίλους , σχέση , ανθρώπους να με αγαπάνε ενθουσιάζομαι σαν βλαμμένο σε κάθε ένδειξη φιλίας ,αποδοχής , κοινωνικότητας .


And we just can't wait to make more mistakes
And we just can't wait till the whole thing blows up in our face

Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

Wouldn't it be nice






You know it seems the more we talk about it
It only makes it worse to live without it




Θα πάω να ψηφίσω στην πόλη που μεγάλωσα .Δεν ξέρω γιατί δεν έχω μεταφέρει τα δικαιώματα μου εδώ ακόμα, και δεν τρελαίνομαι στην σκέψη της ταλαιπωρίας που με περιμένει . ‘Έχω να πάω από τις προηγούμενες εκλογές νομίζω εκεί ,τις κανονικές ,όχι τις δημοτικές . Ρώτησα τότε περαστικό πώς να πάω στο σχολείο και δεν ήξερα τα ονόματα των δρόμων . Θα σταυρώσω ανθρώπους τυχαία, δεν θα ξέρω λογικά τους αντιπρόσωπους του κόμματος που θα επιλέξω .Θα πέσω και κατά μέσω όρο πάνω σε 2,5 συμμαθητές ,δύο θα έχουν φουσκωμένη κοιλιά , τα νιάτα που χάσαμε , «θυμάσαι ρε μαλάκα τι ωραία που περνούσαμε στο σχολείο» (δεν). Το βράδυ ,θα γυρίσω σε ένα σπίτι με ένα θυμωμένο ηλικιωμένο γατί και έναν απελπισμένο σκύλο (άντε ρε ,πάμε βόλτα επιτέλους ,που πήγες! ),και θα παρακολουθήσω την αλλαγή που δεν θα γίνει.


Θέλω να πάω και στο χωριό λίγο ,να δω τον κήπο μου και τα δέντρα μου .



But lets talk about it
Wouldn't it be nice