Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2009

Just Silly Ones




Είσαι χαζό. Είναι αλήθεια. Λυπάμαι που το λέω. Είναι αλήθεια. Και έχεις και το ακαταλόγιστο . Άστα, είμαι χαμένος από χέρι. Και είσαι ακόμα πιο χαζό όταν μου κρατάς μούτρα χωρίς λόγο. Και εγώ ακόμα πιο χαζός που αφήνω τα μούτρα σου να με κάνουν κομμάτια. Εμείς δεν είμαστε το «crazy in love» , πιο πολύ για stupid in love . Τα δυο ηλίθια , πιασμένα χέρι-χέρι να κατεβαίνουν τον λόφο το ηλιοβασίλεμα.

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009

It would be so easy to sing a sobby, pink song about you



I would spend three or four lines
On describing your eyes
And then the next three or four lines
On the dimples of your smile



Μου αρέσουν τα μάτια σου που είναι μελαγχολικά αλλά μερικές φορές αστράφτουν .
Μου αρέσει η μύτη σου – μοιάζει με αυτές από anime.
Μου αρέσουν τα μαλλιά σου ,είναι κάθε μέρα μια έκπληξη.


And then I would tell the world
About the way you hold my hand
And they would
They would understand



Μου αρέσουν τα δάχτυλά σου ,πως δένουν με τα δικά μου.
Μου αρέσει η αναπνοή σου όταν κοιμάσαι δίπλα μου, με νανουρίζει.
Μου αρέσει οι γραμμές στο πρόσωπο σου όταν βλέπεις τι βάζω στο φαί .


It is so easy
To sing this song about you
What you are is inside of me
And could easily be



Μου αρέσει το νευρικό χτύπημα του ποδιού σου, που διώχνω με το δικό μου.
Μου αρέσει η φλεβίτσα στο λαιμό σου που πετιέται όποτε λέω πως θα σου φτιάξω κατσικάκι.
Μου αρέσει η φωνή σου όταν μου λες πόσο με αγαπάς.


Could easily be
Could be expressed through
This sobby, pink song about you

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

Να πάμε εκεί να πιούμε τη βροχή.




Ποιος είν' τρελός από έρωτα;


Έχουμε issues με το φαγητό πάλι. Πρέπει να σε κυνηγάω με το πιρούνι αεροπλανάκι για να φας λίγο. Και έχεις και άγνωστες λέξεις στο menu μου. Πρέπει να σε πείσω να τρως πιο πολλά όσπρια. Και λαχανικά. Τουλάχιστον σου πάει η πετσέτα στο λαιμό. Και είσαι το μωρό μου.

Και έφτιαξα σήμερα λουκουμάδες. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να σε πείσω να δοκιμάσεις κανέναν. Και χάρηκα τόσο όταν μου παραπονέθηκες πλαγίως που δεν έχω γράψει τόσες μέρες .


Ποιος είν' τρελός από έρωτα;

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009

Δεν είναι ο κόσμος πουθενά πιο τρυφερός,



Πιο τρυφερός απ' το δικό σου ροζ,
Πιο απαγορευμένος κι από το μωβ σου,
Κι από το μωβ σου πιο θλιμμένος.



Η δική μου σταθερή απορία : «Μ’ αγαπάς ;» . Όχι για τίποτα άλλο – απλά μου αρέσει πολύ να το ακούω να το λες , κάθε φορά . Μερικές φορές μπαίνεις στην διαδικασία να μου θέσεις και επιχειρήματα ,λες και χρειάζονται.


Κι εγώ βαθιά μες στο φιλί σου,
Στο λαμπερό πορτοκαλί σου
είδα το κάψιμο



Η δική σου απορία : «Γιατί μ’ αγαπάς ;» . Από την μία χαίρομαι που σε έχω πείσει τουλάχιστον για το πώς νιώθω, από την άλλη μου φαίνεται γλυκό να εξηγώ το αυτονόητο.


Κοιμήσου κι αύριο θυμήσου,
Ποσο μακριά στο θαλασσί σου
εγώ ταξίδεψα

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

έλα



Έλα.

Τυχαίες σκέψεις :


Χτες στην Μποφίλιου – ανάμεσα στην ΝGΦ ( Νεολαία Gay Φοιτητών ) – οι δύο φίλοι μου πρέπει να ήταν από τους λίγους που έθεσαν το κρίσιμο ερώτημα «με ποια θα έκανες κάτι» ( Η Αντωνοπούλου κέρδισε ,αλλά η Ζουγανέλη πήρε πόντους λόγο σωματικής διάπλασης ).


Σε σημεία ,η απουσία σου με κάνει νευρικό , και εσένα το ίδιο, και γκρινιάζουμε τσάμπα .


Επίσης δίπλα μου ήταν η ίδια παρέα που με είχε βάλει στο τραπέζι τούς όταν είχα πάει να την ακούσω μόνος την άνοιξη. Χαμογέλασα όταν τους είδα.


Το καλύτερο τραγούδι ήταν το post love.


Είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί σου – πολύ. Αλλιώς δεν θα μπορούσες να διαμορφώνεις τόσο έντονα την διάθεση μου.


Το «Έλα» ήταν το τραγούδι που νομίζω είχε την πιο έντονη αντίδραση από τον κόσμο - φοριέται πολύ ο χωρισμός .


Η τελευταία προσθήκη στην συλλογή μου από άχρηστες μικροσυσκευές – μηχανή για βάφλες .
Σε αγαπάω.


Έλα

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Κι αν στον έρωτα κυλίσω, Θεε μου ‘σχώρα με




Άλλο κλάμα δε θα ρίξω, φτάνει αυτό το απόψινο
το κενό θα διαρρήξω, πάω να πιάσω ουρανό



Μαζί με το Πασόκ ,το κόμμα της «αλλαγής» , αλλάζει και η ζωή μου. Αλλάζει η δουλειά μου. Και προς το καλύτερο. Αλλάζει η διασκέδασή μου, εγκατέλειψα έναν άχρηστο τρόπο να περνάω τον χρόνο μου (απλά πρέπει να βρω άλλες διεξόδους για την geekness μου ). Έβαλα στην μέρα μου πράγματα που μου αρέσουν και που χρειαζόμουν . Διαβάζω πιο πολλά βιβλία (τυχαία ένα ήταν το «η χώρα του εδώ και τώρα» όπου ο Δήμου λέει το 83 πως η Μαργαρίτα θα γίνει η Φρειδερίκη της σύγχρονης Ελλάδας) . Έκλεισα κάμποσες υποθέσεις από το παρελθόν.

Όλα καινούργιο και όμορφα. Μόνο εσύ λείπεις.



κι αν με δεις να φτάνω πάνω, Θε μου ‘σχώρα με

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009

Call me morbid ,call me pale




And if you have five seconds to spare
Then I'll tell you the story of my life :
Sixteen, clumsy and shy



Μετά την ψηφοφορία που έληξε ανώδυνα – δεν πέτυχα γνωστούς, αν πέτυχα δεν με αναγνώρισαν , αν με αναγνώρισαν δεν μου μίλησαν - γύρισα στο πατρικό φορτωμένος με μαύρες σακούλες και κιβώτια. Το κιβώτιο είναι το καλό – ότι μπαίνει εκεί γλιτώνει . Η σακούλα είναι όπως το χρώμα της. Ότι μπαίνει εκεί ανακυκλώνετε ή πετιέται . Οι δικοί μου έμειναν σε αυτό το σπίτι τριάντα χρόνια πάνω κάτω – και τα πολλά πατάρια είναι γεμάτα . Από κιτρινισμένα βιβλία γαλλικών μέχρι την συλλογή μου με comics της marvel –«μην τα πετάξουμε έχουν μεγάλη συλλεκτική αξία», το κλουβί ενός tweety -νομίζω πως όλες οικογένειες είχαν έναν κάποια στιγμή . Κάπου εκεί ο πρώτος μου home pc .Φταρνίζομαι εντυπωσιακά με την σκόνη που έχει μαζέψει.


Φτυαρίζω πράγματα μερικές φορές με θυμό , άλλες βιαστικά ,άλλες βαριεστιμένα . Μετά από ένα σημείο είναι σαν επίσκεψη σε μουσείο – άλλος ένας Picasso ,άλλος ένας Beuys – χάνουν το βάρος τους οι αναμνήσεις ,και ξεσκαρτάρω με το πάθος του « Άντε να τελειώνουμε» . Προβληματίζομαι τι θα κάνω με τόσα πράγματα , αναγκάζομαι να ξαναπεράσω τα κιβώτια από δεύτερη ματιά. Μετά πάω να δω έναν από τους λίγους που ξέρω στην πόλη. Περίπου . Με έχει προειδοποιήσει πως «δεν είναι η ίδια με το πώς ήταν πριν 10 χρόνια» . Την θυμάμαι να είναι το άλλο προβληματικό της τάξης ,αγκαλιά με το παράθυρό της, μελαγχολική. Ο άλλος με μπόλικη μαύρη χολή ήμουν εγώ ( συμφώνα με φίλους μου επειδή είμαι λούγκρα – σταθερή αξία για να εξηγήσουμε κάθε συμπεριφορά μου ) .


Προς στιγμήν σκέφτομαι πόσο συμβολικό και καλά είναι να αδειάζω συρτάρια, να ταχτοποιώ πράγματα , να γεμίζω με την οικογενειακή σκόνη ,να βάζω την ζωή μου σε τάξη αδειάζοντας ντουλάπια. Είμαι ο βλάκας που μόλις φύγει ένα βάρος από πάνω μου ψάχνω να βάλω δύο . Αλλά μάλλον φταίει ότι είχα κάμποση μαύρη χολή. Θα ήθελα να μου πεις πόσο γελοίος είμαι και να γελάσεις μαζί μου και μετά να γελάσουμε μαζί .


Sixteen, clumsy and shy
The story of my life

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει αόρατος θίασος να περνά




την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις
.


Εγώ για μία ακόμα φορά την Κυριακή θα ψηφίσω εσένα. Θα σου δείξω πάλι την εμπιστοσύνη μου και την αφoσίωσή μου. Θα σε δαγκώσω λίγο στο λαιμό , θα σου σφίξω το χέρι και θα προχωρήσουμε μαζί. Άντε να αναλάβω εγώ την οικονομία - είσαι σπάταλο - και τις μουσικές επιλογές (μερικές φορές με τρομάζεις). Όσο για το άσμα - δεν θα μπορούσα παρά να το βάλω ,μέρες που είναι (είμαι ένα cliche με δύο πόδια και δύο χέρια)


κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009

Επειδή σ' αγαπώ




Επειδή σ' αγαπώ
ως κι οι πέτρες ανθίζουν στη γλάστρα
επειδή σ' αγαπώ
το φεγγάρι φιλιέται με τ' άστρα
επειδή σ' αγαπώ
σ' αγαπώ γράφω σ' όλους τους τοίχους
επειδή σ' αγαπώ
ξαγρυπνώ στης καρδιάς σου τους ήχους



Επειδή σ’ αγαπώ ψάχνω τις πιο παλιές μου αναμνήσεις μου για τραγούδια να στο λέω.

Επειδή σ’ αγαπώ αν αργήσεις ν’ απαντήσεις φοβάμαι μην έπαθες τίποτα (και εσύ δεν προσέχεις )

Επειδή σ’ αγαπώ όλοι κάθε σου τηλέφωνο μετά είναι σαν μια μικρή όαση.

Επειδή σ’ αγαπώ κάνω όνειρα που σε έχουν μέσα

Επειδή σ’ αγαπώ σου πήγα σε ένα βαράκι στην Θεσσαλονίκη και ζητούσα από την κοπέλα να τραγουδάει όποιο τραγούδι ξέρω πως σου αρέσει.


Επειδή σ' αγαπώ
τα φτερά ξαναράβω στους ώμους
επειδή σ' αγαπώ
ξαναβγαίνω με τσέρκι στους δρόμους



Επειδή σ’ αγαπώ βλέπω τα πάντα σαν “Love is…” αυτοκόλλητα.

Επειδή σ’ αγαπώ οι μέρες έχουν το χρώμα τον μαλλιών σου .

Επειδή σ’ αγαπώ δεν μπορώ να σου κρατήσω μούτρα για τίποτα

Επειδή σ’ αγαπώ έχω αλλάξει πολύ (και εσύ ας μην μπορείς να το δεις )

Επειδή σ’ αγαπώ δεν κουράζομαι ποτέ να στο λέω. (μα ποτέ)

Επειδή σ’ αγαπώ επαναλαμβάνομαι.

Επειδή σ’ αγαπώ έχω βάλει τα αρχικά μας σε μια καρδία σε ένα θρανίο (really!)


Επειδή σ' αγαπώ
τα λαμπιόνια του ο ήλιος ανάβει
επειδή σ' αγαπώ
το κρεβάτι μας είναι καράβι
επειδή σ' αγαπώ
το ταξείδι αυτό δεν τελειώνει
επειδή σ' αγαπώ
τουτη η λέξη ποτέ δεν παλιώνει



Επειδή σ’ αγαπώ με πιάνω να τραγουδάω στο δρόμο για την δουλεία.

Επειδή σ’ αγαπώ κάθε βράδυ γράφω χαζοpost να στο φωνάζουν , μην το ξεχάσεις

Επειδή σ’ αγαπώ έχω μιλάω για σένα συνέχεια.

Επειδή σ’ αγαπώ …


Και φωνάζω στους δρόμους σ' αγαπώ

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009

Let's pretend we're bunny rabbits /Until we pass away



If you knew how I long
For you now that you're gone
You'd grow wings and fly
Home to me
Home tonight
And in the morning sun



Σε κατηγορώ για τις αϋπνίες μου. Το κρεβάτι με σένα στο πλευρό μου θα ήταν πολύ πιο ελκυστικό, και σίγουρα θα κοιμόμουν πιο πολύ. Ή έστω θα είχα πιο πολλούς λόγους να είμαι ξαπλωμένος .Οι magnetic fields περιγράφουν με ακρίβεια τι έχω κατά νου (αλλά μην τρομάζεις δεν θα σε αποκαλέσω "κουνελάκι μου")


Let's pretend we're bunny rabbits
Let's do it all day long
Rapidly becoming rabid
Singing little rabbit songs
I can keep it up all night
I can keep it up all day
Let's pretend we're bunny rabbits
Until we pass away