Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009

Call me morbid ,call me pale




And if you have five seconds to spare
Then I'll tell you the story of my life :
Sixteen, clumsy and shy



Μετά την ψηφοφορία που έληξε ανώδυνα – δεν πέτυχα γνωστούς, αν πέτυχα δεν με αναγνώρισαν , αν με αναγνώρισαν δεν μου μίλησαν - γύρισα στο πατρικό φορτωμένος με μαύρες σακούλες και κιβώτια. Το κιβώτιο είναι το καλό – ότι μπαίνει εκεί γλιτώνει . Η σακούλα είναι όπως το χρώμα της. Ότι μπαίνει εκεί ανακυκλώνετε ή πετιέται . Οι δικοί μου έμειναν σε αυτό το σπίτι τριάντα χρόνια πάνω κάτω – και τα πολλά πατάρια είναι γεμάτα . Από κιτρινισμένα βιβλία γαλλικών μέχρι την συλλογή μου με comics της marvel –«μην τα πετάξουμε έχουν μεγάλη συλλεκτική αξία», το κλουβί ενός tweety -νομίζω πως όλες οικογένειες είχαν έναν κάποια στιγμή . Κάπου εκεί ο πρώτος μου home pc .Φταρνίζομαι εντυπωσιακά με την σκόνη που έχει μαζέψει.


Φτυαρίζω πράγματα μερικές φορές με θυμό , άλλες βιαστικά ,άλλες βαριεστιμένα . Μετά από ένα σημείο είναι σαν επίσκεψη σε μουσείο – άλλος ένας Picasso ,άλλος ένας Beuys – χάνουν το βάρος τους οι αναμνήσεις ,και ξεσκαρτάρω με το πάθος του « Άντε να τελειώνουμε» . Προβληματίζομαι τι θα κάνω με τόσα πράγματα , αναγκάζομαι να ξαναπεράσω τα κιβώτια από δεύτερη ματιά. Μετά πάω να δω έναν από τους λίγους που ξέρω στην πόλη. Περίπου . Με έχει προειδοποιήσει πως «δεν είναι η ίδια με το πώς ήταν πριν 10 χρόνια» . Την θυμάμαι να είναι το άλλο προβληματικό της τάξης ,αγκαλιά με το παράθυρό της, μελαγχολική. Ο άλλος με μπόλικη μαύρη χολή ήμουν εγώ ( συμφώνα με φίλους μου επειδή είμαι λούγκρα – σταθερή αξία για να εξηγήσουμε κάθε συμπεριφορά μου ) .


Προς στιγμήν σκέφτομαι πόσο συμβολικό και καλά είναι να αδειάζω συρτάρια, να ταχτοποιώ πράγματα , να γεμίζω με την οικογενειακή σκόνη ,να βάζω την ζωή μου σε τάξη αδειάζοντας ντουλάπια. Είμαι ο βλάκας που μόλις φύγει ένα βάρος από πάνω μου ψάχνω να βάλω δύο . Αλλά μάλλον φταίει ότι είχα κάμποση μαύρη χολή. Θα ήθελα να μου πεις πόσο γελοίος είμαι και να γελάσεις μαζί μου και μετά να γελάσουμε μαζί .


Sixteen, clumsy and shy
The story of my life

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει αόρατος θίασος να περνά




την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις
.


Εγώ για μία ακόμα φορά την Κυριακή θα ψηφίσω εσένα. Θα σου δείξω πάλι την εμπιστοσύνη μου και την αφoσίωσή μου. Θα σε δαγκώσω λίγο στο λαιμό , θα σου σφίξω το χέρι και θα προχωρήσουμε μαζί. Άντε να αναλάβω εγώ την οικονομία - είσαι σπάταλο - και τις μουσικές επιλογές (μερικές φορές με τρομάζεις). Όσο για το άσμα - δεν θα μπορούσα παρά να το βάλω ,μέρες που είναι (είμαι ένα cliche με δύο πόδια και δύο χέρια)


κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009

Επειδή σ' αγαπώ




Επειδή σ' αγαπώ
ως κι οι πέτρες ανθίζουν στη γλάστρα
επειδή σ' αγαπώ
το φεγγάρι φιλιέται με τ' άστρα
επειδή σ' αγαπώ
σ' αγαπώ γράφω σ' όλους τους τοίχους
επειδή σ' αγαπώ
ξαγρυπνώ στης καρδιάς σου τους ήχους



Επειδή σ’ αγαπώ ψάχνω τις πιο παλιές μου αναμνήσεις μου για τραγούδια να στο λέω.

Επειδή σ’ αγαπώ αν αργήσεις ν’ απαντήσεις φοβάμαι μην έπαθες τίποτα (και εσύ δεν προσέχεις )

Επειδή σ’ αγαπώ όλοι κάθε σου τηλέφωνο μετά είναι σαν μια μικρή όαση.

Επειδή σ’ αγαπώ κάνω όνειρα που σε έχουν μέσα

Επειδή σ’ αγαπώ σου πήγα σε ένα βαράκι στην Θεσσαλονίκη και ζητούσα από την κοπέλα να τραγουδάει όποιο τραγούδι ξέρω πως σου αρέσει.


Επειδή σ' αγαπώ
τα φτερά ξαναράβω στους ώμους
επειδή σ' αγαπώ
ξαναβγαίνω με τσέρκι στους δρόμους



Επειδή σ’ αγαπώ βλέπω τα πάντα σαν “Love is…” αυτοκόλλητα.

Επειδή σ’ αγαπώ οι μέρες έχουν το χρώμα τον μαλλιών σου .

Επειδή σ’ αγαπώ δεν μπορώ να σου κρατήσω μούτρα για τίποτα

Επειδή σ’ αγαπώ έχω αλλάξει πολύ (και εσύ ας μην μπορείς να το δεις )

Επειδή σ’ αγαπώ δεν κουράζομαι ποτέ να στο λέω. (μα ποτέ)

Επειδή σ’ αγαπώ επαναλαμβάνομαι.

Επειδή σ’ αγαπώ έχω βάλει τα αρχικά μας σε μια καρδία σε ένα θρανίο (really!)


Επειδή σ' αγαπώ
τα λαμπιόνια του ο ήλιος ανάβει
επειδή σ' αγαπώ
το κρεβάτι μας είναι καράβι
επειδή σ' αγαπώ
το ταξείδι αυτό δεν τελειώνει
επειδή σ' αγαπώ
τουτη η λέξη ποτέ δεν παλιώνει



Επειδή σ’ αγαπώ με πιάνω να τραγουδάω στο δρόμο για την δουλεία.

Επειδή σ’ αγαπώ κάθε βράδυ γράφω χαζοpost να στο φωνάζουν , μην το ξεχάσεις

Επειδή σ’ αγαπώ έχω μιλάω για σένα συνέχεια.

Επειδή σ’ αγαπώ …


Και φωνάζω στους δρόμους σ' αγαπώ

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009

Let's pretend we're bunny rabbits /Until we pass away



If you knew how I long
For you now that you're gone
You'd grow wings and fly
Home to me
Home tonight
And in the morning sun



Σε κατηγορώ για τις αϋπνίες μου. Το κρεβάτι με σένα στο πλευρό μου θα ήταν πολύ πιο ελκυστικό, και σίγουρα θα κοιμόμουν πιο πολύ. Ή έστω θα είχα πιο πολλούς λόγους να είμαι ξαπλωμένος .Οι magnetic fields περιγράφουν με ακρίβεια τι έχω κατά νου (αλλά μην τρομάζεις δεν θα σε αποκαλέσω "κουνελάκι μου")


Let's pretend we're bunny rabbits
Let's do it all day long
Rapidly becoming rabid
Singing little rabbit songs
I can keep it up all night
I can keep it up all day
Let's pretend we're bunny rabbits
Until we pass away

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009

Pourras-tu suivre là ou je vais ?




Quand nos secrets n'auront plus cours et quand les jours auront passé
Seras-tu là ?
Pour, pour nos soupirs sur le passé, que l'on voulait que l'on rêvait
Seras-tu là ?



Παίζω με την ιδέα του να είμαι εκεί μόνιμα αυτές τις μέρες. Κάνω σενάρια στο μυαλό μου - σκηνοθετώ σκηνές καθιμερινοτητας μας εκεί . Όχι οτι δεν έχω σχέδια για το μέλλον ,απλα παιζω συγκεκριμένες εικόνες .Να σε πιάνουν τα γέλια ενώ αδιάζουμε τις κούτες με τα πράγματά μου. Να κατεβαινω μετά,να σου φέρνω εφημερίδες και croissant πριν ξυπνήσεις - και να σου λέω ξεδιάντροπα ψέματα πως είναι διαίτης .Να προσπαθώ να μάθω τους δρόμους και να χάνομε συνέχεια . Και εσύ να με βρίσκεις .Να εισβάλω στην ρουτίνα σου . Όλα να είναι καινουργια και όμορφα.


Pourras-tu suivre là ou je vais ?



(ευχαριστώ τον φίλο που μου έδωσε το τραγούδι )

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009

Straight to you




The light in our window is fading
The candle gutters on the ledge
Well now sorrow, it comes a-stealing
And Ill cry, girl, but Ill come a-running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
Once again



Αυτό είναι το εκατοστό post . Άλλα τόσα πάνω κάτω στο άλλο blog. Κοιτάζοντας τα ,με πιάνει μια ελαφρά τάση για αυτοκριτική . Και το βασικό ερώτημα – σταθερό : γιατί γράφω; Δεν με θεωρώ ταλαντούχο στην γραφή – ούτε προσφέρω κάτι ,δεν λέω κάτι καινούργιο. Δεν επικοινωνώ ιδιαιτέρα με τους αναγνώστες μου μέσω σχολίων , όσο και να εκτιμώ τις δύο γραμμές που μου αφήνουν κάποιες φορές. Και αν και επικοινωνώ με τον άνθρωπό μου μέσα από εδώ με τον σύντροφό μου - έχουμε ευτυχώς καθαρή ,συχνή ,καθημερινή επικοινωνία με άλλα μέσα. Εξάλλου ό,τι λέω εδώ θα μπορούσε να είναι σε ένα από τα mail .


Gone are the days of rainbows
Gone are the nights of swinging from the stars
For the sea will swallow up the mountains
And the sky will throw thunder-bolts and sparks
Straight at you
But Ill come a-running
Straight to you
But Ill come a-running
One more time



Νομίζω ότι γράφω για να εκφράζω δημόσια τι νιώθω τελικά . Γράφω για να είμαστε το ερωτευμένο ζευγαράκι της παρέας – αυτό που κάθετε αγκαλιά στο ακριανό τραπέζι ,και ανάμεσα σε φίλους δείχνει την στοργή του . Ή σαν αυτούς που στην σύντομη διαδρομή του μετρό στηρίζονται ο ένας πάνω στον άλλο. Γράφω γιατί είμαι ερωτευμένος μαζί σου.


Heaven has denied us its kingdom
The saints are drunk howling at the moon
The chariots of angels are colliding
Well, Ill run, babe, but Ill come running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
One more time

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009

The Sad Sssad Story of Rosa Rabbit & Sasha Snake




back in a land where cliffs meet the sand
stone mingles with clover
a young rabbit was caught
foot pinched under a rock
no way back to water
along came a snake
altering fate with some kindness and leverage
so slither and scales met with whiskers and tale
and the story unfolded



Είμαστε ένα παραμύθι . Έτσι θέλω να μας βλέπω . Όταν λέω για μας , όταν μας σκέφτομαι , όταν περιγράφω την σειρά συμπτώσεων που μας έφεραν κοντά και μας κρατάνε αγκαλιά, είναι σαν να διαβάζω κάποια ιστορία του Άντερσεν . Είσαι ό,τι πιο όμορφο μου έχει συμβεί και με έχεις κάνει και μένα πιο όμορφο, έχεις φέρει την μαγεία ,το όνειρο πίσω στην ζωή μου , μου έχεις δώσει ιστορίες να λέω.


Μια και είμαστε στο προσωπικό μας Άρλεκιν , και ζούμε το εξαίσιο φωτορομάντζο μας (συνοδεία σουηδικής ποπ) είναι λίγο αμήχανο να έρχεται η πραγματικότητα και με ερωτήσεις. Για μένα η απάντηση παραμένει απλή : Κάνε ό,τι μπορείς για να είμαστε μαζί. Θα κάνω και εγώ και σιγά-σιγά θα έρθουμε ακόμα πιο κοντά. Εγώ εκεί , εσύ εδώ ,εμείς κάπου .


Και ενώ το σκεφτόμουν αυτό χτες είδα πως μάλλον ο ρουμελιώτικος γάμος που περιέγραφα πριν μερικά post μάλλον θα γίνει , χρειάζεται.


´well look at us
this is so new
we´re from two different worlds
but i swear i love you´
sasha said- ´promise me something,
you´ll never leave me here behind
cuz this is already something
and i need you by my ssside´

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009

Χάρτινο το φεγγαράκι




Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι



Μιλούσα για σένα σε φίλο που είχα καιρό να δω . Ήμουν πολύ περήφανος . Του έλεγα για το πόσο όμορφος, έξυπνος , γλυκός ,στοργικός , για το πόσο τέλειος είσαι, και πόσο λίγο το καταλαβαίνεις. Για το πόσο σκληρά κρίνεις τον εαυτό σου – αιχμηρή αντίθεση με την επιείκεια που δείχνεις για τους άλλους. Πως βοηθάς χωρίς να φωνάζεις , πως είσαι εκεί για όποιον σε έχει ανάγκη ,πως ταλαιπωρείς τα μαλλιά σου , πως με κάνεις να φαντάζομαι το μέλλον μαζί σου . Του έλεγα για το πόσο παιδί είσαι , με την παιδική - χωρίς λόγο -ενοχή μερικές φορές . Πως με ξαφνιάζεις με την τρυφερότητά σου .

Και ενώ έλεγα όλα αυτά με πήρες τηλέφωνο ,και χαζογελούσα μπροστά στον φίλο μου.


Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009

Ιt's cold in here



the music is too loud
i hate this place i hate this crowd
should leave i guess i know i should
'cos it feels just like you said it would
oh it feels just like you said it would
hmmm....



Στο σταθμό ,σε ένα ακόμα πάνω-κάτω-πέρα-δωθε.Ακούω την Πλάτωνος που αγαπάς , ξένος αλλά σε χώρο οικείο. Σκέφτομαι πως είσαι το τσιγάρο μου , η σοκολάτα μου , το αλάτι μου , η μεγάλη συσκευασία παγωτό - φυσικό μια και δεν τιμάω τα υπόλοιπα ιδιαίτερα να έχω εσένα.Τελικά βρήκε ο ένας τον άλλο την σωστή στιγμή - είχα ένα κενό στο σχήμα σου ,πιστό σου αντίγραφο μέχρι την τελευταία τρίχα κουρασμένου μαλλιού. Περπατάω ανάμεσα σε φοιτητές , φαντάρους και μικροπωλητές ,πιέζω λίγο πιο δυνατά το κινητό μου στο χέρι. Καθώς το player σιγά σιγά συνεχίζει με Μούτση ,ως παλέμαχος του intercity απαντάω στις ερωτήσεις των γύρω , βοηθάω και την αγχωμένη κυρία με την βαλίτσα της - φοβάμαι πως δεν με πολυπιστεύει πως το τρένο σταματάει και Λάρισα.

Είμαστε σαν τον Μούτση με την Πλάτωνος νομίζω - ο καθένας μας πλησιάζει στον αγαπημένο του συνθέτη. Πως θα ήταν αν έπιανε στα χέρια της η Λένα το το όνειρο - ή το delenda est ; Θα μου άρεσε και πάλι νομίζω,καθώς ακουμπάω στο παράθυρο . Ο οδηγός διώχνει όσους δεν ταξιδεύουν και εγώ σε πέντε λεπτά έχω κοιμηθεί.


the music stops and in the blink of an eye
she tells me to give it a try
could stay i guess i know i could
'cos it feels jut like you said it would
oh it feels just like you said it would
hmmm....

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009

Your suicides,




you do them with pride,
you do them every year:
you hang yourself
from the branch of a tree,
the branch it breaks, I fear.



Όταν έχω κακή διάθεση γίνομαι ακόμα πιο χαζός. Πνίγομαι σε μισή κουταλιά νερό ,απελπίζομαι ,πελαγώνω με το τίποτα τελικά. Σε αγαπάω ακόμα πιο πολύ για το εύκολο χαμόγελο που μου δίνεις, που φέρνεις το κάθε τι σ΄το κανονικό του μέγεθος , που με βοηθάς να πνίγω τον πανικό μου στα φιλιά σου. Και κάθε φορά έχω εσένα να μου λές "δεν πειράζει μωρό μου,αφού έχεις εμένα " . Με προσγειώνεις ,αλλά όχι απότομα , πατάω σε έναν πλανήτη φτιαγμένο από σένα ,και όλα είναι καλύτερα.


Your suicides,
you do them with pride,
but are you really sincere?
You say some day you will succeed
but you're ninety-three next year.