Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009

Pourras-tu suivre là ou je vais ?




Quand nos secrets n'auront plus cours et quand les jours auront passé
Seras-tu là ?
Pour, pour nos soupirs sur le passé, que l'on voulait que l'on rêvait
Seras-tu là ?



Παίζω με την ιδέα του να είμαι εκεί μόνιμα αυτές τις μέρες. Κάνω σενάρια στο μυαλό μου - σκηνοθετώ σκηνές καθιμερινοτητας μας εκεί . Όχι οτι δεν έχω σχέδια για το μέλλον ,απλα παιζω συγκεκριμένες εικόνες .Να σε πιάνουν τα γέλια ενώ αδιάζουμε τις κούτες με τα πράγματά μου. Να κατεβαινω μετά,να σου φέρνω εφημερίδες και croissant πριν ξυπνήσεις - και να σου λέω ξεδιάντροπα ψέματα πως είναι διαίτης .Να προσπαθώ να μάθω τους δρόμους και να χάνομε συνέχεια . Και εσύ να με βρίσκεις .Να εισβάλω στην ρουτίνα σου . Όλα να είναι καινουργια και όμορφα.


Pourras-tu suivre là ou je vais ?



(ευχαριστώ τον φίλο που μου έδωσε το τραγούδι )

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009

Straight to you




The light in our window is fading
The candle gutters on the ledge
Well now sorrow, it comes a-stealing
And Ill cry, girl, but Ill come a-running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
Once again



Αυτό είναι το εκατοστό post . Άλλα τόσα πάνω κάτω στο άλλο blog. Κοιτάζοντας τα ,με πιάνει μια ελαφρά τάση για αυτοκριτική . Και το βασικό ερώτημα – σταθερό : γιατί γράφω; Δεν με θεωρώ ταλαντούχο στην γραφή – ούτε προσφέρω κάτι ,δεν λέω κάτι καινούργιο. Δεν επικοινωνώ ιδιαιτέρα με τους αναγνώστες μου μέσω σχολίων , όσο και να εκτιμώ τις δύο γραμμές που μου αφήνουν κάποιες φορές. Και αν και επικοινωνώ με τον άνθρωπό μου μέσα από εδώ με τον σύντροφό μου - έχουμε ευτυχώς καθαρή ,συχνή ,καθημερινή επικοινωνία με άλλα μέσα. Εξάλλου ό,τι λέω εδώ θα μπορούσε να είναι σε ένα από τα mail .


Gone are the days of rainbows
Gone are the nights of swinging from the stars
For the sea will swallow up the mountains
And the sky will throw thunder-bolts and sparks
Straight at you
But Ill come a-running
Straight to you
But Ill come a-running
One more time



Νομίζω ότι γράφω για να εκφράζω δημόσια τι νιώθω τελικά . Γράφω για να είμαστε το ερωτευμένο ζευγαράκι της παρέας – αυτό που κάθετε αγκαλιά στο ακριανό τραπέζι ,και ανάμεσα σε φίλους δείχνει την στοργή του . Ή σαν αυτούς που στην σύντομη διαδρομή του μετρό στηρίζονται ο ένας πάνω στον άλλο. Γράφω γιατί είμαι ερωτευμένος μαζί σου.


Heaven has denied us its kingdom
The saints are drunk howling at the moon
The chariots of angels are colliding
Well, Ill run, babe, but Ill come running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
One more time

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009

The Sad Sssad Story of Rosa Rabbit & Sasha Snake




back in a land where cliffs meet the sand
stone mingles with clover
a young rabbit was caught
foot pinched under a rock
no way back to water
along came a snake
altering fate with some kindness and leverage
so slither and scales met with whiskers and tale
and the story unfolded



Είμαστε ένα παραμύθι . Έτσι θέλω να μας βλέπω . Όταν λέω για μας , όταν μας σκέφτομαι , όταν περιγράφω την σειρά συμπτώσεων που μας έφεραν κοντά και μας κρατάνε αγκαλιά, είναι σαν να διαβάζω κάποια ιστορία του Άντερσεν . Είσαι ό,τι πιο όμορφο μου έχει συμβεί και με έχεις κάνει και μένα πιο όμορφο, έχεις φέρει την μαγεία ,το όνειρο πίσω στην ζωή μου , μου έχεις δώσει ιστορίες να λέω.


Μια και είμαστε στο προσωπικό μας Άρλεκιν , και ζούμε το εξαίσιο φωτορομάντζο μας (συνοδεία σουηδικής ποπ) είναι λίγο αμήχανο να έρχεται η πραγματικότητα και με ερωτήσεις. Για μένα η απάντηση παραμένει απλή : Κάνε ό,τι μπορείς για να είμαστε μαζί. Θα κάνω και εγώ και σιγά-σιγά θα έρθουμε ακόμα πιο κοντά. Εγώ εκεί , εσύ εδώ ,εμείς κάπου .


Και ενώ το σκεφτόμουν αυτό χτες είδα πως μάλλον ο ρουμελιώτικος γάμος που περιέγραφα πριν μερικά post μάλλον θα γίνει , χρειάζεται.


´well look at us
this is so new
we´re from two different worlds
but i swear i love you´
sasha said- ´promise me something,
you´ll never leave me here behind
cuz this is already something
and i need you by my ssside´

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009

Χάρτινο το φεγγαράκι




Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι



Μιλούσα για σένα σε φίλο που είχα καιρό να δω . Ήμουν πολύ περήφανος . Του έλεγα για το πόσο όμορφος, έξυπνος , γλυκός ,στοργικός , για το πόσο τέλειος είσαι, και πόσο λίγο το καταλαβαίνεις. Για το πόσο σκληρά κρίνεις τον εαυτό σου – αιχμηρή αντίθεση με την επιείκεια που δείχνεις για τους άλλους. Πως βοηθάς χωρίς να φωνάζεις , πως είσαι εκεί για όποιον σε έχει ανάγκη ,πως ταλαιπωρείς τα μαλλιά σου , πως με κάνεις να φαντάζομαι το μέλλον μαζί σου . Του έλεγα για το πόσο παιδί είσαι , με την παιδική - χωρίς λόγο -ενοχή μερικές φορές . Πως με ξαφνιάζεις με την τρυφερότητά σου .

Και ενώ έλεγα όλα αυτά με πήρες τηλέφωνο ,και χαζογελούσα μπροστά στον φίλο μου.


Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009

Ιt's cold in here



the music is too loud
i hate this place i hate this crowd
should leave i guess i know i should
'cos it feels just like you said it would
oh it feels just like you said it would
hmmm....



Στο σταθμό ,σε ένα ακόμα πάνω-κάτω-πέρα-δωθε.Ακούω την Πλάτωνος που αγαπάς , ξένος αλλά σε χώρο οικείο. Σκέφτομαι πως είσαι το τσιγάρο μου , η σοκολάτα μου , το αλάτι μου , η μεγάλη συσκευασία παγωτό - φυσικό μια και δεν τιμάω τα υπόλοιπα ιδιαίτερα να έχω εσένα.Τελικά βρήκε ο ένας τον άλλο την σωστή στιγμή - είχα ένα κενό στο σχήμα σου ,πιστό σου αντίγραφο μέχρι την τελευταία τρίχα κουρασμένου μαλλιού. Περπατάω ανάμεσα σε φοιτητές , φαντάρους και μικροπωλητές ,πιέζω λίγο πιο δυνατά το κινητό μου στο χέρι. Καθώς το player σιγά σιγά συνεχίζει με Μούτση ,ως παλέμαχος του intercity απαντάω στις ερωτήσεις των γύρω , βοηθάω και την αγχωμένη κυρία με την βαλίτσα της - φοβάμαι πως δεν με πολυπιστεύει πως το τρένο σταματάει και Λάρισα.

Είμαστε σαν τον Μούτση με την Πλάτωνος νομίζω - ο καθένας μας πλησιάζει στον αγαπημένο του συνθέτη. Πως θα ήταν αν έπιανε στα χέρια της η Λένα το το όνειρο - ή το delenda est ; Θα μου άρεσε και πάλι νομίζω,καθώς ακουμπάω στο παράθυρο . Ο οδηγός διώχνει όσους δεν ταξιδεύουν και εγώ σε πέντε λεπτά έχω κοιμηθεί.


the music stops and in the blink of an eye
she tells me to give it a try
could stay i guess i know i could
'cos it feels jut like you said it would
oh it feels just like you said it would
hmmm....

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009

Your suicides,




you do them with pride,
you do them every year:
you hang yourself
from the branch of a tree,
the branch it breaks, I fear.



Όταν έχω κακή διάθεση γίνομαι ακόμα πιο χαζός. Πνίγομαι σε μισή κουταλιά νερό ,απελπίζομαι ,πελαγώνω με το τίποτα τελικά. Σε αγαπάω ακόμα πιο πολύ για το εύκολο χαμόγελο που μου δίνεις, που φέρνεις το κάθε τι σ΄το κανονικό του μέγεθος , που με βοηθάς να πνίγω τον πανικό μου στα φιλιά σου. Και κάθε φορά έχω εσένα να μου λές "δεν πειράζει μωρό μου,αφού έχεις εμένα " . Με προσγειώνεις ,αλλά όχι απότομα , πατάω σε έναν πλανήτη φτιαγμένο από σένα ,και όλα είναι καλύτερα.


Your suicides,
you do them with pride,
but are you really sincere?
You say some day you will succeed
but you're ninety-three next year.

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009

I'm absolutely cuckoo




true i'm in love with you but
you might decide i'm a nut
give me a week or two to
go absolutely cuckoo



Τα καλύτερα τηλεφωνήματα είναι κλεφτά ,την ώρα του meeting. Μιλάς σιγά ,η φωνή σου βραχνιάζει λίγο καθώς προσπαθείς να πνίξεις το κελαριστό σου γέλιο. Και ακούγεσαι σαν παιδί που μόλις έχει κάνει σκανταλιά ,που μόλις έχει κλέψει το βάζο με το γλυκό και το μοιράζεται. Φαντάζομαι το βλέμμα σου να γυρίζει το δωμάτιο με ενοχή για την τόση μας ευτυχία, μην καταλάβουν οι άλλοι εκεί μέσα τι λέμε. Και καθώς κλείνεις λίγο άτσαλα δεν προλαβαίνω να σου πω τα δικά μου κλασσικά.


and if you make a mistake
my heart wil certainly break
i'll have to jump in a lake
and all my friends will blame you
there's no telling what they'll do
it's only fair to tell you
i'm absolutely cuckoo

Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009

If I could make the world as pure and strange as what I see,




I'd put you in the mirror,
I put in front of me.
I put in front of me.



Αθήνα. Θήβα. Πλατύ. Λειανοκλάδι. Κατερίνη. Λιτόχωρο. Ψυγεία "Αίμος" λίγο πριν μπούμε Θεσσαλονίκη. Τέμπη. Πελασγία. Παγανή. Κερασοχώρι. Στυλίδα. Πάνω χωριό. Παραλία. Αθήνα. Κρήνη. Πλατύ. Έξοδος από τα δεξιά με την φορά της αμαξοστοιχίας. Το κυλικείο βρίσκεται στο κέντρο .Και οι καθώς πρέπει κυρίες έχουν πάντα τσουρέκια απο Τερκενλή στα χέρια.


Τρένο - μετρό - λεωφορείο - taxi ,συνέχεια .Θέλω να με πάρεις να πάμε κάπου και να μην ξέρω που.


It was good what we did yesterday.
And I'd do it once again.

Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2009

Life is a strange thing




woke up this morning and my head was in a daze
a brave new world has dawned upon the human race
where words are meaning less and everything's surreal



Από την μια μεριά νιώθω πολύ τυχερός. Αυτές τις μέρες έχω το χαμογελό σου από το τηλέφωνο , ξέρεις πως να με κάνεις να νιώσω καλύτερα και το καταφέρνεις, μοιράζεσαι κάθε βάρος μου , μαλακία μου ,φόβο μου και όλα γίνονται λίγο πιο φωτεινά. Απο την άλλη νιώθω πολύ βλάκας , που αφήνω όλα τα άλλα να με καταβάλουν ,όταν έχω εσένα. Σε αγαπάω.


Life is a strange thing
just when you think you learned how to use it
it's gone.

Take me in your arms, and love me




What really lies, Beyond the constraints of my mind
Could it be the sea, With fate mooning back at me