Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

So where do we go when everyone knows, that we're nowhere?




What can we say at the end of the day
But we gave it a shot



Σοφία που αποκόμισα από το States of Tara ( dramedy του showtime ) χτες το βράδυ : "shoot yourself and walk away--meaning change." .Τώρα ,εντάξει δεν είχα ανάγκη να το ακούσω από μια σειρά για να το μάθω , αλλά καλό είναι να στο θυμίζουν που και που πως κινδυνεύεις να βολευτείς, να μείνεις στάσιμος ,να παγιδευτείς στα ίδια και τα ίδια .


And you wanna know why
Though you know that there's never a reason
But all of the kids that you knew
Keep on turning up blue



Πάνω-κάτω το έχω κάνει αυτό τελευταία . Δουλεύω πολλές ώρες ,κουράζομαι ,κοιμάμαι και απλά περνάω τον χρόνο ,χωρίς κάτι ιδιαίτερο, χωρίς κάτι διαφορετικό . Είναι εύκολο να βάλεις ένα dvd και να κοιμηθείς στα μισά (με σχετικά ανάλαφρο ροχαλητό ) . Διαβάζω για την κρίση σαν πρόβατο που βλέπει το αγροτικό να τρέχει καταπάνω του , φοράω ένα λίγο τραβηγμένο χαμόγελο απέναντι στην γαϊδουριά κάποιων από όσους βλέπω στην δουλειά , υπομονή μέχρι να γίνει τι όμως ;


Oh what can you say?
You know that your words count for nothing
And how does it feel when the real finaly reaches the end?
What can you do when the stars that you knew are all fading away?
You dont need a crutch
You just need a friend



Οπότε μάλλον πρέπει να με πυροβολήσω λίγο στο κεφάλι . Και να κάνω κάτι διαφορετικό . Δεν ξέρω τι – αλλά κάτι θα βρω!


What can we say at the end of the day
But we gave it a shot

Παρασκευή 14 Μαΐου 2010

"Πως να σωπάσω...




Ο ουρανός δικός μου.


Το shuffle στο mp3 player το γυρίζει σε live από Λεονάρδου , ζωντανή ,πειρατική ηχογράφηση κακής ποιότητας από το Λιόγερμα .Πρώτη φορά την έβλεπα από κοντά. Και ήμουν πραγματικά πολύ κοντά – η τάση μου να περιμένω τους άλλους να κάτσουν πρώτη με είχε βάλει στην ακριανή θέση στο πιο άβολο κάθισμα που έχω δει ,με την Σωτηρία να με κοιτάζει στα μάτια – ήμουν κανονικά σε απόσταση αναπνοής .


Τότε δεν ήξερα όλα τα τραγούδια της. Είχα κληρονομιά την μουσική που άκουγαν οι δικοί μου ,και σιγά-σιγά έφτιαχνα το δικό μου μουσικό γούστο – τα χρήματα του μήνα που πήγαιναν στα δισκάδικα ,τα πρώτα εφιαλτικά αργά κατεβάσματα από το Napster ,τα φοιτητικά μαγαζιά . Την κοίταζα με το στόμα ανοιχτό , ετοίμαζα στο μυαλό μου σχέδια να την ξαναδώ το συντομότερο και να αγοράσω ότι έχει πει .


Μετά βρήκα την τότε δισκογραφία της , απογοητεύτηκα λίγο από την ποιότητα σε σύγκριση με αυτό που είχα ζήσει εκείνο το βράδυ , έψαξα και βρήκα τις πρώτες εκτελέσεις τον τραγουδιών που δεν ήταν δικά της ,την είδα από κοντά πάρα πολλές φορές . Χωρισμοί ,σχέσεις στεναχώριες στο λιόγερμα ,στο πλατό ,στην αίγλη ,ταξίδια στο καπνομάγαζο και στο αερικό εκτός Θεσσαλονίκης ,οι επισκέψεις στο μαγαζί που θα ήταν στην Αθήνα σε ειδική εκδρομή .


Και όλα αυτά επειδή την είδα τυχαία εκείνο το βράδυ με ένα παιδί που έχω δέκα χρόνια να δω και μια κοπέλα που έμεινε φυτό τον επόμενο χρόνο σε τροχαίο . Ή όλα αυτά επειδή την πέτυχα σε ένα τραγούδι που αγαπάω πως το λέει αυτή ,και που το τραγούδαγα σαν βλαμμένο στο δρόμο για την δουλειά σήμερα. Και πέρασαν και 10 χρόνια .


Η θάλασσα στα μέτρα μου.


(link fixed)

Τετάρτη 12 Μαΐου 2010

There's More To Life Than This



Come on girl
Let's sneak out of this party
It's getting boring
There's more to life than this



Συζητούσα σήμερα το πρωί με το παιδί στο τηλέφωνο – το γνωστό θέμα : τι θα κάνουμε σήμερα .


Να κάνουμε μια βόλτα που είναι τόσο όμορφα τώρα , καλός καιρός ,σχεδόν καλοκαίρι

Να κάτσουμε σπίτινα δούμε ταινίες

Όχι ταινίες, anime

Να πάμε έξω να φάμε

Να μαγειρέψω

Να μαγειρέψει

Να πάρουμε μια πίτσα

Να πιούμε ένα ποτό

Να φέρουμε σπίτι κόσμο για επιτραπέζια

Να πάμε cinema .

Να κάτσουμε απλά αγκαλιά και να ακούσουμε μουσική .

Όχι πως δεν υπάρχει κρίση ,υπάρχει . Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να κηρύξουμε μόνιμο εθνικό πένθος και να ξεχάσουμε πώς να είμαστε ευτυχισμένοι ,έστω και με λιγότερα.


There's more to life than this
But then we'd have to rush back
To the town's best baker
To get the first bread of the morning
There's more to life than this.

Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

It was really ,nothing.




The rain falls hard on a humdrum town
This town has dragged you down
Oh, the rain falls hard on a humdrum town
This town has dragged you down



Έκλεισα ένα χρόνο λοιπόν σε αυτό το blog ,κοντά (ακριβώς ; ) στα 200 post . Ξεκίνησε σαν μέρος έκφρασης θυμού , συνέχισε σαν μέσο επικοινωνίας με ένα άτομο και στην πορεία έγινε το μέρος που ξεφορτώνω το βάρος τις μνήμης μου , που βγάζω ότι με βασανίζει και μιλάω για ότι με απασχολεί . Έχω φτάσει και στο σημείο να έχω κάποια επικοινωνία με αναγνώστες μου (αν και σπάνια ακόμα και τώρα απαντάω στα σχόλια όσο συχνά θα έπρεπε ). Και άμα δεν είμαι πια τόσο ταχτικός στα post όσο πια είναι επειδή μάλλον έχω λιγότερα προβλήματα πια (οπότε να με συμπαθάτε) . Νομίζω ότι κάποια από αυτά τα μάλιστα τα έλυσα γράφοντας εδώ. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που ξεκίνησε το blog, και μάλλον αυτό είναι κάτι θετικό.


Θα συνεχίσω να γράφω .Μου κάνει καλό .


Oh, no, and everybody's got to live their life
And God knows I've got to live mine
God knows I've got to live mine

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

What if we live tobe fifty




And the optimists win by a mile
Supposing we stop the starvation and slaughter
And the century ends with a smile
Maybe recycling paper
Will bring back the forests again
And maybe the five year old psychos with knives
Will grow up to be happy and sane



Πριν αρχίσει η κρίση τα πολιτικά θέματα είχαν φύγει από το ενδιαφέρον του ευρέως κοινού . Έξω από κάποιους κύκλους λίγοι θα συζητούσαν για αυτά , η αποχή σε ποικίλες εκλογές πήγαινε όλο και πιο πάνω και το «όλοι ίδιοι είναι μωρέ» ήταν η σταθερή απάντηση που έπαιρνες . Εν μέρει, ήταν μια ευχάριστη αλλαγή από το πάθος του 80 ,με τις σημαίες και τους ανθρώπους που έπαιζαν ξύλο για αφίσες . Από την άλλη μας έφερε εδώ ,οπότε καλό δεν ήταν σίγουρα.


What if we live to be fifty
And help all the weak and oppressed
We'll cancel their debts & no-one will expect us
To work any harder for less
We'll spend our way out of recession
The West will invest in the East
So hordes of the poor never swarm at our door
Demanding a share of the feast



Μετά την κρίση όλη το ρίξαμε στην πολιτική ,ξυπνήσαμε ξαφνικά . Το τρωκτικό έχει καθημερινά αναρίθμητες επισκέψεις , κάθε μέρα στο face book θα βγουν groupακια τύπου «φέρτε τα πίσω» ,ο κόσμος φοβάται και ξεκοκαλίζει κάθε μορφή ενημέρωσης που βρει . Φοβάμαι πως είναι λίγο αργά . Φοβάμαι πως αυτή η οργή και η δίψα είναι λίγο τυφλή ,χωρίς τα στηρίγματα που θα την κάνουν γόνιμη (και ναι θύμωσα όταν είδα πανό στην ακρόπολη) . Αλλά πάλι είναι και αυτό κάτι .Ίσως τελικά όλα πάνε καλά.


So give up your cigarettes
Work out and study
And carry a packet of three
We'll live to be rich and a hundred and seven
Unless you know better than me

Σάββατο 1 Μαΐου 2010

We live on a mountain




Right at the top
There's a beautiful view
From the top of the mountain
Every morning I walk towards the edge
And throw little things off
Like:
Car parts, bottles and cutlery
Or whatever I find lying around



Γωνία μπακλαβά , Μποφίλιου και μια φοιτήτρια (μαντεύω φιλοσοφική) μου λέει πως στραβοκούμπωσα το σακάκι μου ,με το μαύρο πουκάμισο και το μαύρο παντελόνι . Άργησα να έρθω και η γωνία αυτή τη φορά είναι δίπλα στις τουαλέτες ,με αποτέλεσμα ένα δυο αμήχανα χαιρετίσματα .


It's become a habit
A way
To start the day



Για τόσο άθεος που είμαι εμμένω πολύ στην τελετή ,αν και έχω καιρό τώρα να την ακολουθήσω : έξοδος σε live μόνος . Η Μποφίλιου είναι σταθερή αξία ,τόσο σταθερή όσο τα πλάνα προφίλ στα videο πίσω της . Το παιδί γεμίζει το χρόνο μου τόσο όμορφα που είχα καιρό να βγω μόνος ,το καταλαβαίνω τώρα . Μου λείπει και η παρουσία του ,καλό είναι αυτό. Με περιμένει μετά να πάω στο bios αλλά μάλλον μέχρι τότε θα έχω κοιμηθεί .


I go through all this
Before you wake up
So I can feel happier
To be safe up here with you



Έτσι τραγουδάω ανάμεσα στα φοιτητά .Τα πιο καλά τραγούδια κερδίζουν στο live , αν και ο συνδυασμός bang bang με αρχηγό είναι μάλλον κακός . Ακόμα και αυτό το τραγουδάω ,κα το μαγαζί ολόκληρο μαζί. Ο κόσμος εδώ είναι πιο γελαστός , αλλά το χαμόγελο συχνά παραπέμπει σε παράλυση προσωπικού νεύρου – κολλημένο με τν βία ,με προσπάθεια. Φεύγω χαρούμενος.


When it lands
Will my eyes
Be closed or open?

Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Smile.




Σήμερα στο μετρό δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο να χαμογελά .Ούτε έναν ,για δείγμα. Καθόμουν και παρατηρούσα μια κυρία –ο ορισμός της μεσαίας τάξης- προσεγμένη , κοντά στα εβδομήντα . Κρατούσε μια μπλε σακούλα με λίγα λουλούδια για φύτεμα – και φορούσε στο πρόσωπο την απόλυτη απελπισία . Σαν να είχες πάρει όλη την χαρά από μέσα της . Και πάνω κάτω έτσι ήταν όλοι ,λες και η άνοιξη μας προσπέρασε και περνάμε τις μέρες περιμένοντας τα νέα της καταστροφής από το δελτίο των 8 . Ήθελα να την αγκαλιάσω να της πω πως όλα θα πάνε καλά και θα έχει καλά γεράματα και … Και απλά της χαμογέλασα όσο πιο καλά μπορούσα – νομίζω πως δεν με πρόσεξε καν.


Like you mean it.

Πέμπτη 29 Απριλίου 2010

This one is different - because it's us




Hand in glove
We can go wherever we please
And everything depends upon
How near you stand to me



Δεν με θεωρώ κατάλληλο να σχολιάσω την νέα ελληνική πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται μέρα την μέρα από τις πρωινές δημοσιογραφικές μέχρι τα βραδινά τραπέζια. Όπως και τόσοι άλλοι ,θυμώνω ,φοβάμαι λίγο ,καταπίνω σαν junkie της ομόνοιας κάθε νέο σχετικά με τα εθνικά μας junk. Δεν αυτομαστιγόνομαι, προσπαθώ να κρατήσω την λογική μου και να κάνω την δουλειά μου καλά .


And if the people stare
Then the people stare
Oh, I really don't know and I really don't care



Και όπως είπε και η Βαγιάνη σε πρόσφατο κείμενό της ,αρνούμαι να αυτοτιμωρηθώ για της αμαρτίες άλλων . Θεωρώ την γενιά μου σχετικά καθαρή από ευθύνες (ίσως επειδή δεν πρόλαβε ) ,αλλά γεμάτη από τις συνέπειες . Και συνεχίζω να κάνω ότι μπορώ – να δουλεύω , να σκέφτομαι ,να διαβάζω ,να αντιδρώ σε ότι μπορώ όταν πρέπει.


Hand in glove
The sun shines out of our behinds
Yes, we may be hidden by rags
But we've something they'll never have



Ο Ξανθούλης έβγαλε ένα κείμενο γεμάτο με την ελπίδα πως η όλη κρίση θα μας γύριζε σε έναν κόσμο πιο αγνό ,πιο παλιό . Οι δικές μου απαιτήσεις δεν είναι μεγάλες – θέλω μόνο την πρόσβασή μου στο net – το παράθυρό μου στον κόσμο – και τους ανθρώπους που αγαπώ δίπλα μου και καλά. Και το χέρι του παιδιού στο χέρι μου.


If they dare touch a hair on your head
I'll fight to the last breath

Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Tide




This Liverpool tide comforts my eyes
Stings like salty tears I've cried
In summer's glow I've found a hope
And another love to come and go



Όταν δεν γράφω συχνά είτε δεν έχω χρόνο ,είτε δεν έχω net, είτε δεν θέλω να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου. Υπάρχουν φορές που αποφεύγω να περιγράψω τι βλέπω στο καθρέφτη ,καθαρή άρνηση. Τα άσχετα post που έγραφα αυτές τις μέρες τα διέγραφα πριν καν τα ανεβάσω – ένιωθα πως ήταν ανειλικρινή .


And then the snow began to fall
Like birds it was against the wall
And then the sky began to crack
Like sticks it was upon my back



Είναι το άγχος να αντιμετωπίσεις και να συνεχίσεις μια κατάσταση που μοιάζει ιδανική που με καταβάλει , σε συνδυασμό με τα σύννεφα που εμφανίζονται σε κάθε ουρανό . Και αντί το βάρος αυτό να με κάνει να αντιμετωπίσω την όποια αλλαγή με προσαρμογή σε νέα δεδομένα , η πρώτη μου αντίδραση είναι συνήθως άρνηση.


She breaks above Liverpool's tide
We walk along, against the sky
And when the sky begins to crack
Please hold me love, dont break my back



Ξέρω πως η αντίδραση αυτή είναι κλασσικά ελληνική , αλλά δεν νομίζω σε προσωπικό επίπεδο να είναι πιο επιτυχημένη από ότι σε εθνικό , και στο εθνικό μας έφερε εδώ που μας έφερε. Οπότε γράφω ξανά ,είχα καμία απλή συζήτηση με το παιδί που με ηρέμησε και όλα καλά (και όσα δεν είναι θα τα κάνω εγώ ο ίδιος)


But oh
You never never know
When love
Will come or go
And oh
You never never know

Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

Asleep and dreaming




I've seen you laugh at nothing at all
I've seen you sadly weeping
The sweetest thing I ever saw
Was you asleep and dreaming



Οι μέρες μου κόβονται σε καλοσχηματισμένα κομμάτια – το ήρεμο πρωινό ,το οργανωμένο μεσημέρι, το φορτωμένο απόγευμα ,το βράδυ που θα δω το παιδί. Οι μέρες μου τρέχουν ,οι ώρες μου τρέχουν .


Στο τηλέφωνο λέμε χαζομάρες , δεν υπάρχει η ανάγκη να πούμε τα πιο πολύπλοκα ,ούτε καν από κοντά .Συναντιόμαστε και χαμογελάμε. Με ηρεμεί . Αφοπλίζει τις ανασφάλειες μου πριν εκραγούν και το κάνει να φαίνεται σαν να μην χρειάζεται καν να το προσπαθεί.


Και απ’ έξω περνάει ένας σαξοφωνίστας .Παίζει κάποιο παλιό τραγούδι αγάπης ,ενώ ο διπλανός ανθοπώλης ταχτοποιεί τις γλάστρες με το γιασεμί που έχει φέρει.


I've seen you when your ship came in
And when your train was leaving
The sweetest thing I ever saw
Was you asleep and dreaming