Come on girl Let's sneak out of this party It's getting boring There's more to life than this
Συζητούσα σήμερα το πρωί με το παιδί στο τηλέφωνο – το γνωστό θέμα : τι θα κάνουμε σήμερα .
Να κάνουμε μια βόλτα που είναι τόσο όμορφα τώρα , καλός καιρός ,σχεδόν καλοκαίρι
Να κάτσουμε σπίτινα δούμε ταινίες
Όχι ταινίες, anime
Να πάμε έξω να φάμε
Να μαγειρέψω
Να μαγειρέψει
Να πάρουμε μια πίτσα
Να πιούμε ένα ποτό
Να φέρουμε σπίτι κόσμο για επιτραπέζια
Να πάμε cinema .
Να κάτσουμε απλά αγκαλιά και να ακούσουμε μουσική .
Όχι πως δεν υπάρχει κρίση ,υπάρχει . Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να κηρύξουμε μόνιμο εθνικό πένθος και να ξεχάσουμε πώς να είμαστε ευτυχισμένοι ,έστω και με λιγότερα.
There's more to life than this But then we'd have to rush back To the town's best baker To get the first bread of the morning There's more to life than this.
The rain falls hard on a humdrum town This town has dragged you down Oh, the rain falls hard on a humdrum town This town has dragged you down
Έκλεισα ένα χρόνο λοιπόν σε αυτό το blog ,κοντά (ακριβώς ; ) στα 200 post . Ξεκίνησε σαν μέρος έκφρασης θυμού , συνέχισε σαν μέσο επικοινωνίας με ένα άτομο και στην πορεία έγινε το μέρος που ξεφορτώνω το βάρος τις μνήμης μου , που βγάζω ότι με βασανίζει και μιλάω για ότι με απασχολεί . Έχω φτάσει και στο σημείο να έχω κάποια επικοινωνία με αναγνώστες μου (αν και σπάνια ακόμα και τώρα απαντάω στα σχόλια όσο συχνά θα έπρεπε ). Και άμα δεν είμαι πια τόσο ταχτικός στα post όσο πια είναι επειδή μάλλον έχω λιγότερα προβλήματα πια (οπότε να με συμπαθάτε) . Νομίζω ότι κάποια από αυτά τα μάλιστα τα έλυσα γράφοντας εδώ. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που ξεκίνησε το blog, και μάλλον αυτό είναι κάτι θετικό.
Θα συνεχίσω να γράφω .Μου κάνει καλό .
Oh, no, and everybody's got to live their life And God knows I've got to live mine God knows I've got to live mine
And the optimists win by a mile Supposing we stop the starvation and slaughter And the century ends with a smile Maybe recycling paper Will bring back the forests again And maybe the five year old psychos with knives Will grow up to be happy and sane
Πριν αρχίσει η κρίση τα πολιτικά θέματα είχαν φύγει από το ενδιαφέρον του ευρέως κοινού . Έξω από κάποιους κύκλους λίγοι θα συζητούσαν για αυτά , η αποχή σε ποικίλες εκλογές πήγαινε όλο και πιο πάνω και το «όλοι ίδιοι είναι μωρέ» ήταν η σταθερή απάντηση που έπαιρνες . Εν μέρει, ήταν μια ευχάριστη αλλαγή από το πάθος του 80 ,με τις σημαίες και τους ανθρώπους που έπαιζαν ξύλο για αφίσες . Από την άλλη μας έφερε εδώ ,οπότε καλό δεν ήταν σίγουρα.
What if we live to be fifty And help all the weak and oppressed We'll cancel their debts & no-one will expect us To work any harder for less We'll spend our way out of recession The West will invest in the East So hordes of the poor never swarm at our door Demanding a share of the feast
Μετά την κρίση όλη το ρίξαμε στην πολιτική ,ξυπνήσαμε ξαφνικά . Το τρωκτικό έχει καθημερινά αναρίθμητες επισκέψεις , κάθε μέρα στο face book θα βγουν groupακια τύπου «φέρτε τα πίσω» ,ο κόσμος φοβάται και ξεκοκαλίζει κάθε μορφή ενημέρωσης που βρει . Φοβάμαι πως είναι λίγο αργά . Φοβάμαι πως αυτή η οργή και η δίψα είναι λίγο τυφλή ,χωρίς τα στηρίγματα που θα την κάνουν γόνιμη (και ναι θύμωσα όταν είδα πανό στην ακρόπολη) . Αλλά πάλι είναι και αυτό κάτι .Ίσως τελικά όλα πάνε καλά.
So give up your cigarettes Work out and study And carry a packet of three We'll live to be rich and a hundred and seven Unless you know better than me
Right at the top There's a beautiful view From the top of the mountain Every morning I walk towards the edge And throw little things off Like: Car parts, bottles and cutlery Or whatever I find lying around
Γωνία μπακλαβά , Μποφίλιου και μια φοιτήτρια (μαντεύω φιλοσοφική) μου λέει πως στραβοκούμπωσα το σακάκι μου ,με το μαύρο πουκάμισο και το μαύρο παντελόνι . Άργησα να έρθω και η γωνία αυτή τη φορά είναι δίπλα στις τουαλέτες ,με αποτέλεσμα ένα δυο αμήχανα χαιρετίσματα .
It's become a habit A way To start the day
Για τόσο άθεος που είμαι εμμένω πολύ στην τελετή ,αν και έχω καιρό τώρα να την ακολουθήσω : έξοδος σε live μόνος . Η Μποφίλιου είναι σταθερή αξία ,τόσο σταθερή όσο τα πλάνα προφίλ στα videο πίσω της . Το παιδί γεμίζει το χρόνο μου τόσο όμορφα που είχα καιρό να βγω μόνος ,το καταλαβαίνω τώρα . Μου λείπει και η παρουσία του ,καλό είναι αυτό. Με περιμένει μετά να πάω στο bios αλλά μάλλον μέχρι τότε θα έχω κοιμηθεί .
I go through all this Before you wake up So I can feel happier To be safe up here with you
Έτσι τραγουδάω ανάμεσα στα φοιτητά .Τα πιο καλά τραγούδια κερδίζουν στο live , αν και ο συνδυασμός bang bang με αρχηγό είναι μάλλον κακός . Ακόμα και αυτό το τραγουδάω ,κα το μαγαζί ολόκληρο μαζί. Ο κόσμος εδώ είναι πιο γελαστός , αλλά το χαμόγελο συχνά παραπέμπει σε παράλυση προσωπικού νεύρου – κολλημένο με τν βία ,με προσπάθεια. Φεύγω χαρούμενος.
Σήμερα στο μετρό δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο να χαμογελά .Ούτε έναν ,για δείγμα. Καθόμουν και παρατηρούσα μια κυρία –ο ορισμός της μεσαίας τάξης- προσεγμένη , κοντά στα εβδομήντα . Κρατούσε μια μπλε σακούλα με λίγα λουλούδια για φύτεμα – και φορούσε στο πρόσωπο την απόλυτη απελπισία . Σαν να είχες πάρει όλη την χαρά από μέσα της . Και πάνω κάτω έτσι ήταν όλοι ,λες και η άνοιξη μας προσπέρασε και περνάμε τις μέρες περιμένοντας τα νέα της καταστροφής από το δελτίο των 8 . Ήθελα να την αγκαλιάσω να της πω πως όλα θα πάνε καλά και θα έχει καλά γεράματα και … Και απλά της χαμογέλασα όσο πιο καλά μπορούσα – νομίζω πως δεν με πρόσεξε καν.
Hand in glove We can go wherever we please And everything depends upon How near you stand to me
Δεν με θεωρώ κατάλληλο να σχολιάσω την νέα ελληνική πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται μέρα την μέρα από τις πρωινές δημοσιογραφικές μέχρι τα βραδινά τραπέζια. Όπως και τόσοι άλλοι ,θυμώνω ,φοβάμαι λίγο ,καταπίνω σαν junkie της ομόνοιας κάθε νέο σχετικά με τα εθνικά μας junk. Δεν αυτομαστιγόνομαι, προσπαθώ να κρατήσω την λογική μου και να κάνω την δουλειά μου καλά .
And if the people stare Then the people stare Oh, I really don't know and I really don't care
Και όπως είπε και η Βαγιάνη σε πρόσφατο κείμενό της ,αρνούμαι να αυτοτιμωρηθώ για της αμαρτίες άλλων . Θεωρώ την γενιά μου σχετικά καθαρή από ευθύνες (ίσως επειδή δεν πρόλαβε ) ,αλλά γεμάτη από τις συνέπειες . Και συνεχίζω να κάνω ότι μπορώ – να δουλεύω , να σκέφτομαι ,να διαβάζω ,να αντιδρώ σε ότι μπορώ όταν πρέπει.
Hand in glove The sun shines out of our behinds Yes, we may be hidden by rags But we've something they'll never have
Ο Ξανθούλης έβγαλε ένα κείμενο γεμάτο με την ελπίδα πως η όλη κρίση θα μας γύριζε σε έναν κόσμο πιο αγνό ,πιο παλιό . Οι δικές μου απαιτήσεις δεν είναι μεγάλες – θέλω μόνο την πρόσβασή μου στο net – το παράθυρό μου στον κόσμο – και τους ανθρώπους που αγαπώ δίπλα μου και καλά. Και το χέρι του παιδιού στο χέρι μου.
If they dare touch a hair on your head I'll fight to the last breath
This Liverpool tide comforts my eyes Stings like salty tears I've cried In summer's glow I've found a hope And another love to come and go
Όταν δεν γράφω συχνά είτε δεν έχω χρόνο ,είτε δεν έχω net, είτε δεν θέλω να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου. Υπάρχουν φορές που αποφεύγω να περιγράψω τι βλέπω στο καθρέφτη ,καθαρή άρνηση. Τα άσχετα post που έγραφα αυτές τις μέρες τα διέγραφα πριν καν τα ανεβάσω – ένιωθα πως ήταν ανειλικρινή .
And then the snow began to fall Like birds it was against the wall And then the sky began to crack Like sticks it was upon my back
Είναι το άγχος να αντιμετωπίσεις και να συνεχίσεις μια κατάσταση που μοιάζει ιδανική που με καταβάλει , σε συνδυασμό με τα σύννεφα που εμφανίζονται σε κάθε ουρανό . Και αντί το βάρος αυτό να με κάνει να αντιμετωπίσω την όποια αλλαγή με προσαρμογή σε νέα δεδομένα , η πρώτη μου αντίδραση είναι συνήθως άρνηση.
She breaks above Liverpool's tide We walk along, against the sky And when the sky begins to crack Please hold me love, dont break my back
Ξέρω πως η αντίδραση αυτή είναι κλασσικά ελληνική , αλλά δεν νομίζω σε προσωπικό επίπεδο να είναι πιο επιτυχημένη από ότι σε εθνικό , και στο εθνικό μας έφερε εδώ που μας έφερε. Οπότε γράφω ξανά ,είχα καμία απλή συζήτηση με το παιδί που με ηρέμησε και όλα καλά (και όσα δεν είναι θα τα κάνω εγώ ο ίδιος)
But oh You never never know When love Will come or go And oh You never never know
I've seen you laugh at nothing at all I've seen you sadly weeping The sweetest thing I ever saw Was you asleep and dreaming
Οι μέρες μου κόβονται σε καλοσχηματισμένα κομμάτια – το ήρεμο πρωινό ,το οργανωμένο μεσημέρι, το φορτωμένο απόγευμα ,το βράδυ που θα δω το παιδί. Οι μέρες μου τρέχουν ,οι ώρες μου τρέχουν .
Στο τηλέφωνο λέμε χαζομάρες , δεν υπάρχει η ανάγκη να πούμε τα πιο πολύπλοκα ,ούτε καν από κοντά .Συναντιόμαστε και χαμογελάμε. Με ηρεμεί . Αφοπλίζει τις ανασφάλειες μου πριν εκραγούν και το κάνει να φαίνεται σαν να μην χρειάζεται καν να το προσπαθεί.
Και απ’ έξω περνάει ένας σαξοφωνίστας .Παίζει κάποιο παλιό τραγούδι αγάπης ,ενώ ο διπλανός ανθοπώλης ταχτοποιεί τις γλάστρες με το γιασεμί που έχει φέρει.
I've seen you when your ship came in And when your train was leaving The sweetest thing I ever saw Was you asleep and dreaming
The buzzing in my head The ringing in my ears Ιs so elaborate But i love that sound
Χτες ενώ ήμασταν αγκαλιά ,το παιδί χαμήλωσε τα μάτια του και παραδέχτηκε πως κοίταξε ξανά το facebook μου να δει ποιους έχω φίλους . Το είπε με τέτοια συστολή και ντροπή που μου ήρθε να τον πνίξω στα φιλιά . Και μετά μου είπε πως πρέπει να πάμε στα γενέθλια της γκόμενας του αφεντικού του – χαριτωμένο και αυτό ,η πρώτη μας επίσημη εμφάνιση .
tell me what here is at stake
Έπαιξα αυτές τις μέρες ένα από τα πιο πλήρη επιτραπέζια – προσομοίωση του ψυχρού πολέμου . Το twilight struggle (google it) είναι πολύ πλούσιo στα ιστορικά του στοιχεία και στην αναπαράσταση της εξέλιξής της σύγκρουσης ,αλλά εκεί που τα καταφέρνει ιδανικά είναι το να με κάνει να συνειδητοποιήσω πως σε έναν βαθμό νοσταλγώ αυτή την εποχή –έστω το λίγο που την έζησα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα .
Τell me what here is at stake Ι walk around the earthquakes Ι love the sound they make
You say you are quiet because you lack food I delight in your entree and watch as you chew Now that your steak must be well on it's way Through ten feet of intestines you still have nothing to Nothing to say
Ο φίλος μου ο Ν.Δ. (τι παιδί και αυτό ,να έχει τέτοια αρχικά..) έλεγε πως είμαι fan without the loyalty – παθιασμένος μεν , αλλά όχι με ένα μόνο αντικείμενο . Σίγουρα όμως μια μεγάλη μου αγάπη τα τελευταία χρόνια είναι η Wendy Mcneil .Ξέρω είναι μεγάλη έκπληξη για όποιον έχει κοιτάξει το blog για πάνω από τρία sec.
I made you the offer to speak of your thirst But your smirk was enorous and your hands well rehearsed You were blue with the moonlight and wet with compari Said 'we've only got a month so let's get busy'
Σε μία συνέντευξή της λοιπόν αποκαλεί την μουσική της folk noir – folk για τον ήχο και noir για την εμμονή της με την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης ,τις πολύπλοκες επιλογές που κάνουμε με αποτυχία. Πάνω μάλλον σε αυτό βασίζεται και η δική μου εμμονή μαζί της ( και με την Nico ,Faithfull, τις προηγούμενες σχέσεις μου etc).
You were so gentle a decade ago As I nursed you with spirits at 18 years old Now I'm a woman and I've traveled too I would like to be more than some charm that you use You've studied religions, traveled the world, Collected artifacts, collected girls Wish I was your brother, so that we could hang So that I could know you You beautiful beautiful thing
Και πριν κάποιες μέρες είχα και την ευκαιρία (όνειρο κάθε fan-boy) να της μιλήσω ξανά . Απίστευτα ευγενική και προσιτή. Το σχέδιο για τις φετινές διακοπές θα χτιστεί μάλλον γύρω από κάποια συναυλία της .
You're writing a fairytale and in it is truth She is an old hag that's toothless and bruised The twist in the tale is in her last request She says give me a sugarcoat when of me they ask She is your daughter, she is your muse She's in your drawings and she is in you And I know you love her I know you do You beautiful Beautiful Thing
Μην με αφήσεις ποτέ
-
Με το που τελείωσε η προβολή της ταινίας Never Let Me Go, ένοιωσα απίστευτα
μόνος...
Σαν ταινία, μπορώ να πω ήταν άριστη για τα γούστα μου! Σκηνοθεσία, σεν...
Nice Celebrity Tape photos
-
Nice Celebrity Tape photosCheck out these celebrity tape images: Pups tape
TV special at Walt Disney World Image by insidethemagic (DEC. 2, 2011):
Three of...
Tο σύμβολο της πιστ(ώσ)εως
-
Πιστεύω εις ένα Ευρώ,
Πατέρα, λαοκράτορα, ποιητήν δουνουτού και γης, δανειστών τε πάντων και
φραγγάτων.
Και εις ένα Κύριον πρόεδρο της Ε.Κ.Τ., τον Υιόν ...
Friday 09/12/16
-
Oh look, I remembered this blog.
Anyway, here are the usual end-of-year song and album lists.
*Spotify playlist of songs (not ranked, sequenced)*
*Songs*...
Coming out...
-
Το είχα πει θυμάμαι, μέχρι τα τριάντα μου θα έχω ξεμπερδέψει με αυτό...
Αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα γινόταν κιόλας, και μάλιστα τρεις μέρες πριν τα
κλείσω,...
Ραγκουτσάρια...
-
Καλημέρα,
Είμαι σε αυτήν την πόλη 11 χρόνια σχεδόν. Τα πρώτα χρόνια αυτές τις μέρες
έλειπα, καθόμουν στα πάτρια εδάφη πολλές μέρες να το χορτάσω. Μέχρι πο...
Wrong man's last post 11/02/2013
-
*Aquarius *
Εμείς οι αναθεματισμένοι Υδροχόοι έχουμε ένα κουσούρι. Από τη μία είμαστε
σταθεροί μέχρι παράνοιας σε ότι γουστάρουμε αλλά, όταν σταματήσ...
Ο Κύρος Γρανάζης και η Ρόδα
-
*«Ρόδα είναι και γυρίζει»*, συνηθίζει να λέει ο θυμόσοφος λαός. Ωστόσο,
όπως υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν γίνονται «άντρες» (*sic*), έτσι
φαίνεται πως ...
Ένα όνειρο
-
Βρισκόμουν πάνω από τη θάλασσα εκείνου του νησιού, εκεί όπου πνίγηκαν η
ανθρωπιά μας, ο πολιτισμός, η τέχνη, τα μυθιστορήματα, τα επιτεύγματά μας,
όλη η πο...
το χρώμα της αναμονής
-
*τι χρώμα έχει η αναμονή*
*στα πιο ψηλά μπαλκόνια *
*τι μουσική, τι ήχο έχει*
*όταν μακριά οι υπόλοιποι γλεντούν*
*μετά τον κατακλυσμό*
*τι νόημα έχει το π...
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ: Η τρομοκρατία δεν έχει θρησκεία!
-
Αυτο γραφει το συνθημα στο πλακατ της φωτο, οπου δυο αγνωστες γυναικες
αγκαλιαζονται στο κεντρο της Στοκχολμης.
Η φωτο ειναι απο τη χθεσινη συγκεντρωση...
Aubrey O'Day Bikini Body
-
Aubrey O'Day Bikini Body, Aubrey O Day In Bikini , American Actress ,
Singer and Song writer Aubrey O Day, Aubrey O Day Latest HQ Wallpapers.
Aubrey O'Day ...