Τετάρτη 12 Μαΐου 2010

There's More To Life Than This



Come on girl
Let's sneak out of this party
It's getting boring
There's more to life than this



Συζητούσα σήμερα το πρωί με το παιδί στο τηλέφωνο – το γνωστό θέμα : τι θα κάνουμε σήμερα .


Να κάνουμε μια βόλτα που είναι τόσο όμορφα τώρα , καλός καιρός ,σχεδόν καλοκαίρι

Να κάτσουμε σπίτινα δούμε ταινίες

Όχι ταινίες, anime

Να πάμε έξω να φάμε

Να μαγειρέψω

Να μαγειρέψει

Να πάρουμε μια πίτσα

Να πιούμε ένα ποτό

Να φέρουμε σπίτι κόσμο για επιτραπέζια

Να πάμε cinema .

Να κάτσουμε απλά αγκαλιά και να ακούσουμε μουσική .

Όχι πως δεν υπάρχει κρίση ,υπάρχει . Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να κηρύξουμε μόνιμο εθνικό πένθος και να ξεχάσουμε πώς να είμαστε ευτυχισμένοι ,έστω και με λιγότερα.


There's more to life than this
But then we'd have to rush back
To the town's best baker
To get the first bread of the morning
There's more to life than this.

Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

It was really ,nothing.




The rain falls hard on a humdrum town
This town has dragged you down
Oh, the rain falls hard on a humdrum town
This town has dragged you down



Έκλεισα ένα χρόνο λοιπόν σε αυτό το blog ,κοντά (ακριβώς ; ) στα 200 post . Ξεκίνησε σαν μέρος έκφρασης θυμού , συνέχισε σαν μέσο επικοινωνίας με ένα άτομο και στην πορεία έγινε το μέρος που ξεφορτώνω το βάρος τις μνήμης μου , που βγάζω ότι με βασανίζει και μιλάω για ότι με απασχολεί . Έχω φτάσει και στο σημείο να έχω κάποια επικοινωνία με αναγνώστες μου (αν και σπάνια ακόμα και τώρα απαντάω στα σχόλια όσο συχνά θα έπρεπε ). Και άμα δεν είμαι πια τόσο ταχτικός στα post όσο πια είναι επειδή μάλλον έχω λιγότερα προβλήματα πια (οπότε να με συμπαθάτε) . Νομίζω ότι κάποια από αυτά τα μάλιστα τα έλυσα γράφοντας εδώ. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που ξεκίνησε το blog, και μάλλον αυτό είναι κάτι θετικό.


Θα συνεχίσω να γράφω .Μου κάνει καλό .


Oh, no, and everybody's got to live their life
And God knows I've got to live mine
God knows I've got to live mine

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

What if we live tobe fifty




And the optimists win by a mile
Supposing we stop the starvation and slaughter
And the century ends with a smile
Maybe recycling paper
Will bring back the forests again
And maybe the five year old psychos with knives
Will grow up to be happy and sane



Πριν αρχίσει η κρίση τα πολιτικά θέματα είχαν φύγει από το ενδιαφέρον του ευρέως κοινού . Έξω από κάποιους κύκλους λίγοι θα συζητούσαν για αυτά , η αποχή σε ποικίλες εκλογές πήγαινε όλο και πιο πάνω και το «όλοι ίδιοι είναι μωρέ» ήταν η σταθερή απάντηση που έπαιρνες . Εν μέρει, ήταν μια ευχάριστη αλλαγή από το πάθος του 80 ,με τις σημαίες και τους ανθρώπους που έπαιζαν ξύλο για αφίσες . Από την άλλη μας έφερε εδώ ,οπότε καλό δεν ήταν σίγουρα.


What if we live to be fifty
And help all the weak and oppressed
We'll cancel their debts & no-one will expect us
To work any harder for less
We'll spend our way out of recession
The West will invest in the East
So hordes of the poor never swarm at our door
Demanding a share of the feast



Μετά την κρίση όλη το ρίξαμε στην πολιτική ,ξυπνήσαμε ξαφνικά . Το τρωκτικό έχει καθημερινά αναρίθμητες επισκέψεις , κάθε μέρα στο face book θα βγουν groupακια τύπου «φέρτε τα πίσω» ,ο κόσμος φοβάται και ξεκοκαλίζει κάθε μορφή ενημέρωσης που βρει . Φοβάμαι πως είναι λίγο αργά . Φοβάμαι πως αυτή η οργή και η δίψα είναι λίγο τυφλή ,χωρίς τα στηρίγματα που θα την κάνουν γόνιμη (και ναι θύμωσα όταν είδα πανό στην ακρόπολη) . Αλλά πάλι είναι και αυτό κάτι .Ίσως τελικά όλα πάνε καλά.


So give up your cigarettes
Work out and study
And carry a packet of three
We'll live to be rich and a hundred and seven
Unless you know better than me

Σάββατο 1 Μαΐου 2010

We live on a mountain




Right at the top
There's a beautiful view
From the top of the mountain
Every morning I walk towards the edge
And throw little things off
Like:
Car parts, bottles and cutlery
Or whatever I find lying around



Γωνία μπακλαβά , Μποφίλιου και μια φοιτήτρια (μαντεύω φιλοσοφική) μου λέει πως στραβοκούμπωσα το σακάκι μου ,με το μαύρο πουκάμισο και το μαύρο παντελόνι . Άργησα να έρθω και η γωνία αυτή τη φορά είναι δίπλα στις τουαλέτες ,με αποτέλεσμα ένα δυο αμήχανα χαιρετίσματα .


It's become a habit
A way
To start the day



Για τόσο άθεος που είμαι εμμένω πολύ στην τελετή ,αν και έχω καιρό τώρα να την ακολουθήσω : έξοδος σε live μόνος . Η Μποφίλιου είναι σταθερή αξία ,τόσο σταθερή όσο τα πλάνα προφίλ στα videο πίσω της . Το παιδί γεμίζει το χρόνο μου τόσο όμορφα που είχα καιρό να βγω μόνος ,το καταλαβαίνω τώρα . Μου λείπει και η παρουσία του ,καλό είναι αυτό. Με περιμένει μετά να πάω στο bios αλλά μάλλον μέχρι τότε θα έχω κοιμηθεί .


I go through all this
Before you wake up
So I can feel happier
To be safe up here with you



Έτσι τραγουδάω ανάμεσα στα φοιτητά .Τα πιο καλά τραγούδια κερδίζουν στο live , αν και ο συνδυασμός bang bang με αρχηγό είναι μάλλον κακός . Ακόμα και αυτό το τραγουδάω ,κα το μαγαζί ολόκληρο μαζί. Ο κόσμος εδώ είναι πιο γελαστός , αλλά το χαμόγελο συχνά παραπέμπει σε παράλυση προσωπικού νεύρου – κολλημένο με τν βία ,με προσπάθεια. Φεύγω χαρούμενος.


When it lands
Will my eyes
Be closed or open?

Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Smile.




Σήμερα στο μετρό δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο να χαμογελά .Ούτε έναν ,για δείγμα. Καθόμουν και παρατηρούσα μια κυρία –ο ορισμός της μεσαίας τάξης- προσεγμένη , κοντά στα εβδομήντα . Κρατούσε μια μπλε σακούλα με λίγα λουλούδια για φύτεμα – και φορούσε στο πρόσωπο την απόλυτη απελπισία . Σαν να είχες πάρει όλη την χαρά από μέσα της . Και πάνω κάτω έτσι ήταν όλοι ,λες και η άνοιξη μας προσπέρασε και περνάμε τις μέρες περιμένοντας τα νέα της καταστροφής από το δελτίο των 8 . Ήθελα να την αγκαλιάσω να της πω πως όλα θα πάνε καλά και θα έχει καλά γεράματα και … Και απλά της χαμογέλασα όσο πιο καλά μπορούσα – νομίζω πως δεν με πρόσεξε καν.


Like you mean it.

Πέμπτη 29 Απριλίου 2010

This one is different - because it's us




Hand in glove
We can go wherever we please
And everything depends upon
How near you stand to me



Δεν με θεωρώ κατάλληλο να σχολιάσω την νέα ελληνική πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται μέρα την μέρα από τις πρωινές δημοσιογραφικές μέχρι τα βραδινά τραπέζια. Όπως και τόσοι άλλοι ,θυμώνω ,φοβάμαι λίγο ,καταπίνω σαν junkie της ομόνοιας κάθε νέο σχετικά με τα εθνικά μας junk. Δεν αυτομαστιγόνομαι, προσπαθώ να κρατήσω την λογική μου και να κάνω την δουλειά μου καλά .


And if the people stare
Then the people stare
Oh, I really don't know and I really don't care



Και όπως είπε και η Βαγιάνη σε πρόσφατο κείμενό της ,αρνούμαι να αυτοτιμωρηθώ για της αμαρτίες άλλων . Θεωρώ την γενιά μου σχετικά καθαρή από ευθύνες (ίσως επειδή δεν πρόλαβε ) ,αλλά γεμάτη από τις συνέπειες . Και συνεχίζω να κάνω ότι μπορώ – να δουλεύω , να σκέφτομαι ,να διαβάζω ,να αντιδρώ σε ότι μπορώ όταν πρέπει.


Hand in glove
The sun shines out of our behinds
Yes, we may be hidden by rags
But we've something they'll never have



Ο Ξανθούλης έβγαλε ένα κείμενο γεμάτο με την ελπίδα πως η όλη κρίση θα μας γύριζε σε έναν κόσμο πιο αγνό ,πιο παλιό . Οι δικές μου απαιτήσεις δεν είναι μεγάλες – θέλω μόνο την πρόσβασή μου στο net – το παράθυρό μου στον κόσμο – και τους ανθρώπους που αγαπώ δίπλα μου και καλά. Και το χέρι του παιδιού στο χέρι μου.


If they dare touch a hair on your head
I'll fight to the last breath

Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Tide




This Liverpool tide comforts my eyes
Stings like salty tears I've cried
In summer's glow I've found a hope
And another love to come and go



Όταν δεν γράφω συχνά είτε δεν έχω χρόνο ,είτε δεν έχω net, είτε δεν θέλω να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου. Υπάρχουν φορές που αποφεύγω να περιγράψω τι βλέπω στο καθρέφτη ,καθαρή άρνηση. Τα άσχετα post που έγραφα αυτές τις μέρες τα διέγραφα πριν καν τα ανεβάσω – ένιωθα πως ήταν ανειλικρινή .


And then the snow began to fall
Like birds it was against the wall
And then the sky began to crack
Like sticks it was upon my back



Είναι το άγχος να αντιμετωπίσεις και να συνεχίσεις μια κατάσταση που μοιάζει ιδανική που με καταβάλει , σε συνδυασμό με τα σύννεφα που εμφανίζονται σε κάθε ουρανό . Και αντί το βάρος αυτό να με κάνει να αντιμετωπίσω την όποια αλλαγή με προσαρμογή σε νέα δεδομένα , η πρώτη μου αντίδραση είναι συνήθως άρνηση.


She breaks above Liverpool's tide
We walk along, against the sky
And when the sky begins to crack
Please hold me love, dont break my back



Ξέρω πως η αντίδραση αυτή είναι κλασσικά ελληνική , αλλά δεν νομίζω σε προσωπικό επίπεδο να είναι πιο επιτυχημένη από ότι σε εθνικό , και στο εθνικό μας έφερε εδώ που μας έφερε. Οπότε γράφω ξανά ,είχα καμία απλή συζήτηση με το παιδί που με ηρέμησε και όλα καλά (και όσα δεν είναι θα τα κάνω εγώ ο ίδιος)


But oh
You never never know
When love
Will come or go
And oh
You never never know

Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

Asleep and dreaming




I've seen you laugh at nothing at all
I've seen you sadly weeping
The sweetest thing I ever saw
Was you asleep and dreaming



Οι μέρες μου κόβονται σε καλοσχηματισμένα κομμάτια – το ήρεμο πρωινό ,το οργανωμένο μεσημέρι, το φορτωμένο απόγευμα ,το βράδυ που θα δω το παιδί. Οι μέρες μου τρέχουν ,οι ώρες μου τρέχουν .


Στο τηλέφωνο λέμε χαζομάρες , δεν υπάρχει η ανάγκη να πούμε τα πιο πολύπλοκα ,ούτε καν από κοντά .Συναντιόμαστε και χαμογελάμε. Με ηρεμεί . Αφοπλίζει τις ανασφάλειες μου πριν εκραγούν και το κάνει να φαίνεται σαν να μην χρειάζεται καν να το προσπαθεί.


Και απ’ έξω περνάει ένας σαξοφωνίστας .Παίζει κάποιο παλιό τραγούδι αγάπης ,ενώ ο διπλανός ανθοπώλης ταχτοποιεί τις γλάστρες με το γιασεμί που έχει φέρει.


I've seen you when your ship came in
And when your train was leaving
The sweetest thing I ever saw
Was you asleep and dreaming

Πέμπτη 15 Απριλίου 2010

Bit and pieces




The buzzing in my head
The ringing in my ears
Ιs so elaborate
But i love that sound



Χτες ενώ ήμασταν αγκαλιά ,το παιδί χαμήλωσε τα μάτια του και παραδέχτηκε πως κοίταξε ξανά το facebook μου να δει ποιους έχω φίλους . Το είπε με τέτοια συστολή και ντροπή που μου ήρθε να τον πνίξω στα φιλιά . Και μετά μου είπε πως πρέπει να πάμε στα γενέθλια της γκόμενας του αφεντικού του – χαριτωμένο και αυτό ,η πρώτη μας επίσημη εμφάνιση .


tell me what here is at stake


Έπαιξα αυτές τις μέρες ένα από τα πιο πλήρη επιτραπέζια – προσομοίωση του ψυχρού πολέμου . Το twilight struggle (google it) είναι πολύ πλούσιo στα ιστορικά του στοιχεία και στην αναπαράσταση της εξέλιξής της σύγκρουσης ,αλλά εκεί που τα καταφέρνει ιδανικά είναι το να με κάνει να συνειδητοποιήσω πως σε έναν βαθμό νοσταλγώ αυτή την εποχή –έστω το λίγο που την έζησα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα .


Τell me what here is at stake
Ι walk around the earthquakes
Ι love the sound they make

Τρίτη 13 Απριλίου 2010

You beautiful beautiful thing




You say you are quiet because you lack food
I delight in your entree and watch as you chew
Now that your steak must be well on it's way
Through ten feet of intestines you still have nothing to
Nothing to say



Ο φίλος μου ο Ν.Δ. (τι παιδί και αυτό ,να έχει τέτοια αρχικά..) έλεγε πως είμαι fan without the loyalty – παθιασμένος μεν , αλλά όχι με ένα μόνο αντικείμενο . Σίγουρα όμως μια μεγάλη μου αγάπη τα τελευταία χρόνια είναι η Wendy Mcneil .Ξέρω είναι μεγάλη έκπληξη για όποιον έχει κοιτάξει το blog για πάνω από τρία sec.


I made you the offer to speak of your thirst
But your smirk was enorous and your hands well rehearsed
You were blue with the moonlight and wet with compari
Said 'we've only got a month so let's get busy'



Σε μία συνέντευξή της λοιπόν αποκαλεί την μουσική της folk noir – folk για τον ήχο και noir για την εμμονή της με την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης ,τις πολύπλοκες επιλογές που κάνουμε με αποτυχία. Πάνω μάλλον σε αυτό βασίζεται και η δική μου εμμονή μαζί της ( και με την Nico ,Faithfull, τις προηγούμενες σχέσεις μου etc).


You were so gentle a decade ago
As I nursed you with spirits at 18 years old
Now I'm a woman and I've traveled too
I would like to be more than some charm that you use
You've studied religions, traveled the world,
Collected artifacts, collected girls
Wish I was your brother, so that we could hang
So that I could know you
You beautiful beautiful thing



Και πριν κάποιες μέρες είχα και την ευκαιρία (όνειρο κάθε fan-boy) να της μιλήσω ξανά . Απίστευτα ευγενική και προσιτή. Το σχέδιο για τις φετινές διακοπές θα χτιστεί μάλλον γύρω από κάποια συναυλία της .


You're writing a fairytale and in it is truth
She is an old hag that's toothless and bruised
The twist in the tale is in her last request
She says give me a sugarcoat when of me they ask
She is your daughter, she is your muse
She's in your drawings and she is in you
And I know you love her
I know you do
You beautiful
Beautiful
Thing