Δευτέρα 12 Απριλίου 2010

Πορτοκάλι.



Αχ πορτοκάλι γυρεύω ενέργεια...


Ξύπνησα αργά ,κεφάτος, ξεγλίστρησα αθόρυβα ,ετοίμασα πρωινό για δύο (πορτοκαλάδα στημένη ,βάφλες με μαρμελάδα πορτοκάλι και φρέσκα καθαρισμένα γλυκά πορτοκάλια )μετά ο δίσκος στο χέρι και μοιρασμένες μπουκιές ,επιτραπέζια με φίλους .

Μετά το άγνωστο νούμερο στο κινητό , η φωνή που αναγνωρίζεται με χρονοκαθηστέρηση , η εισαγωγή που δεν θες να ακούσεις «νομίζω πως θα ήθελες να το μάθεις» ,αναγγελίες θανάτων και χωρισμών , ενημερωτικό flashback στους ανθρώπους που έπαψαν να έχουν ρόλο στην καθημερινότητά μου .Πάγωσα ,δεν ήξερα πώς να βοηθήσω, μάλλον δεν μπορώ , και την αγάπη μου που έχουν ,τι να την κάνουν ,είμαι πολύ μακριά πια.

Τσαλακώνεται λίγο μόνο η εικόνα, και θυμάσαι πως δεν είσαι στα τελευταία λεπτά αισθηματικής κομεντί , με τον ήρωα να προλαβαίνει το αεροπλάνο και την γιαγιά να προσποιείται μόνο πως είναι άρρωστη για να τους φέρει κοντά . Ακόμα και τώρα κάτι περπατάει στο σβέρκο μου .«θα ήθελες να το ξέρεις»

Σάββατο 10 Απριλίου 2010

Δεν έχουμε πηγές




ίδιος με τη μοναξιά μας,

Στο βάθος ο ήχος της αγοράς ,με τους πιο φασαριόζους να ακούγονται μέχρι εδώ καθαρά. Πιο κοντά ο ήχος από τα καταστήματα που κλείνουν . Μόλις έχει φύγει ο θείος μου – 89 αλλά κρατιέται σε τέλεια κατάσταση, και έχει μυαλό αιχμηρότατο ακόμα.


ίδιος με την αγάπη μας,


Γενικά αποφεύγω να μιλάω για την κατάσταση της οικονομίας – μιλάνε άλλοι που είναι καλύτερα ενημερωμένοι . Απλά μου έκανε εντύπωση ο μικρός μονόλογος του θείου – « Μεγάλωσα χωρίς παπούτσια , μέναμε σε καλύβες , κόβαμε τα χαρτονομίσματα στην μέση και σβήναμε μηδενικά και περιμέναμε σε σειρές για ψωμί που τελείωνε και έβγαινα το πρωί με μισό κρεμμύδι και ξεροκόμματο και μου μιλάν για κρίση;» . Όχι πως δεν τα ήξερα όλα αυτά , όχι πως πρέπει να φτάσουμε ξανά εκεί ,αλλά …. Αν διαβάσω ακόμα μια ανάλυση σχετικά με το πώς θα πρέπει να κάνουμε μαζική δωρεά νεφρών …


ίδιος με τα σώματά μας

Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Το μαντήλι του κουνάει με το χέρι το δεξί




Άκου, ο καιρός περνάει
απ’ το δρόμο με ταξί



Κλείνω ένα μήνα σήμερα στη νέα μου δουλειά . Ακόμα είμαι στο σημείο που ξυπνάω πολύ χαρούμενος για να πάω εκεί και δεν με νοιάζει όσες ώρες και να μείνω .Πηγαίνω στο γυμναστήριο να τρέξω, γυρνάω και μετά σπίτι ,και μετά συνήθως κάτι κοντά ,έχω γίνει ένα παιδί της γειτονίας που γνωρίζω και συμπαθώ όλο και πιο πολύ


“Που πάει ο καιρός που φεύγει
κι όταν φτάνει ξαναφεύγει;”.



Έχουμε κλείσει το δεύτερο μήνα με το παιδί . Με κάνει χαρούμενο, έχει ένα εύκολο χαμόγελο , είναι ζεστός άνθρωπος, ανοιχτός ,συζητήσιμος , έξυπνος. Βρισκόμαστε συχνά και καταφέρνει να κάνει την μέρα μου ξεχωριστή ,ακόμα και όταν βλέπουμε απλά τα anime που αγαπάει .


Ο καιρός σε μια καμπάνα
κατά λάθος κουτουλά
χάνει δέκα αεροπλάνα



Έχουν περάσει κοντά έξι μήνες που δεν είμαι με την προηγούμενη σχέση μου . Τον νοιάζομαι πολύ σαν άνθρωπο , με βοήθησε πολύ σε κάποια δύσκολα σημεία, και όσο δυσάρεστος και να είναι κάθε χωρισμός, από αυτόν νομίζω έμεινε κάτι καλό ,κάτι θετικό . Έξη μήνες μετά είμαι χαρούμενος όταν μιλάμε .


και στον ουρανό ψηλά
ο καιρός πετάει καβάλα
σε μια ξύλινη κουτάλα.



Έχουν περάσει κοντά πέντε χρόνια που έχω φύγει από την Θεσσαλονίκη .Υπάρχουν ακόμα πρωινά που ξυπνάω και νομίζω πως είμαι στο παλιό μου δωμάτιο . Και κάποιες ώρες με πιάνει ένα βάρος που δεν έχω την παλιά μου ζωή ,αλλά όλο και λιγότερο συχνά.


“Που πάει ο καιρός που φεύγει
κι όταν φτάνει ξαναφεύγει;”.

Πέμπτη 1 Απριλίου 2010

I’m walking




I am walking along
And I am humming
I am humming
One of your songs



Τις προάλλες είχα πάει τις ανιψιές μου στο luna park . Ένα μάτσο μάρκες στο χέρι , και δίπλα τους στο τρενάκι , στα συγκρουόμενα ,στο αυτοκινητάκι .Γυρίζοντας ,ήμουν πολύ κουρασμένος (γέρασα), και για έναν λόγο πολύ λυπημένος .


Everyday I hear your song now
Everyday
It won´t go away.
So I am humming
I am humming
One of your songs



Τις προάλλες γύριζα από το σπίτι τουφίλου μου ,αργά το βράδυ ,μόνος στο δρόμο , και πάλι με είχε πιάσει μια αβάσταχτη λύπη, τα μάτια μου είχαν βουρκώσει και δεν είχα κάποιο λόγο να είμαι λυπημένος .


I just know one small verse in the middle of it
But it makes me wanna hear it
On and on and on and on



Τις προάλλες είχα ένα κουτάβι μεγάλο δανό στα χέρια ,μου το έχουν αφήσει να το προσέχω στις γιορτές .Καθόταν μπροστά μου πολύ σοβαρός , λίγο αστείος , και μετά από λίγο βαριόταν και τον έπιανε ο ύπνος. Και πάλι βαρύς ήμουν , με κάτι να με πλακώνει .


I just know one small verse in the middle of it
But it makes me wanna hear it
On and on and on and on



Ίσως δεν έχω συνηθήσει να μου πηγαίνουν καλά τα πράγματα ,και δεν ξέρω να το αντιμετωπίσω. Ίσως φοβάμαι πως αυτό το καλά θα έχει κάποιο τέλος , και προετοιμάζομαι. Ίσως είμαι πλεονέκτης και θέλω και άλλα – ανθρώπους που έφυγαν ,παρέες που άφησα , κενά που δεν γέμισα . Ίσως έχω ανάγκη από λίγη πτώση .


So I am humming
I am humming
One of your songs

Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

Και μπήκαμε στα χρόνια




Και μπήκαμε στα χρόνια που όλα εξηγούνται
Και όλα συζητιούνται
Κανένας μας δεν φταίει



Καθόμουν και γέμιζα ένα mp3 player με μουσική .Άκουγα όλα τα αγαπημένα κομμάτια ,προσπαθούσα να χωρέσω τα καινούργια με τα παλιά, να διαλέξω τι κρατάω και τι αφήνω στην άκρη . Ίσως επειδή δεν ακούω τόση μουσική – οι μετακινήσεις μου είναι σε πιο μικρές αποστάσεις πια – ότι άκουγα το νοσταλγούσα . Το έπαιζα και το ξαναέπαιζα.


Έχουν ανθήσει και οι νεραντζιές και ο δρόμος θυμίζει πλατεία μικρής πόλης ,φωνάζουν και τα παιδιά στην απέναντι παιδική χαρά. Στην αρχή της εβδομάδες είχαμε σχολική εκδρομή - με τα σκαρφαλώματα, τις φωνές ,τις κακίες στο παιδί που δεν μπορούσε να ανέβει τόσο ψηλά , τα πηγαδάκια με τα κοριτσάκια που έλεγαν τα μυστικά τους, τους "μεγάλους" να βιάζονται να τα στείλουν σπίτι να προλάβουν τα καταστήματα.


Και μπήκαμε στα χρόνια
Που όλα έχουν γίνει.

Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010

And I think to my self




I see trees of green, red roses too
I watch them bloom for me and you
And I think to myself



Κοιτάζω έξω και βλέπω μια πολύ φωτεινή άνοιξη να ξεκινά . Είμαι στις ήσυχες ώρες τις δουλειάς ,ακούω την μπάλα των παιδιών που παίζουν μπάσκετ στο απέναντι γήπεδο ,που και που περνάει κάποιος από τους γνωστούς της γειτονιάς και με χαιρετάει .


I see skies of blue, clouds of white
The bright blessed day and the dark sacred night
And I think to myself



Να κάτι που δεν περίμενα από την Αθήνα , και ειδικά για μια κεντρική περιοχή : είμαι σε μια γειτονιά . Έχω τους γνωστούς περαστικούς που περνούν για ένα για , τους σταθερούς πελάτες που θα θελήσουν καφέ ,τις ευγενικές συνταξιούχους που θα κάνουν μια ερώτηση ,τον κύριο με το πούρο και το σκυλάκι , την αλκοολική μεσόκοπη που θα κάτσει στην καρέκλα και θα μιλήσει για τον άντρα της και τα παιδιά που την παράτησαν..


The colours of the rainbow, so pretty in the sky
Are also on the faces of the people passing by
I see friends shaking hands, saying: "How do you do?"
What they're really saying is: "I love you."



Ακόμα πιο απρόσμενο ήταν ότι με αγκάλιασαν ,ότι έγινα και εγώ ένας από αυτούς. Και έτσι συνεχίζω να παρακολουθώ τα παιδιά να παίζουν στις μπασκέτες και τις κυρίες να πηγαίνουν τα παιδιά στις κούνιες.


I hear babies cry, I watch them grow
They'll know much more than I'll ever know
And I think to myself

Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010

Αν




Αν


Η μέρα μου : Πρωινό ξύπνημα – δουλειά 9 με 9 κ ίσως πιο πολύ – σπίτι – δουλειές – ο φίλος μου – ύπνος. Για την ώρα δεν είναι ρουτίνα. Τουλάχιστον όχι ακόμα , ίσως γίνει με τον καιρό ,αλλά για την ώρα είναι σχεδόν αναζωογονητικά καινούργιο .


Δεν έχω χρόνο για γράψιμο συνήθως, και όταν έχω νιώθω πως δεν έχω κάτι να πω (και στην δουλειά το internet έρχεται από βδομάδα). Τα πράγματα είναι τόσο καλά που συνεχίζω να νιώθω λίγες ενοχές για αυτό . Κοιτάζω πίσω από την πλάτη μου καχύποπτα . Περιμένω κάτι κακό να συμβεί ,και με το ζεστό χέρι στο χέρι μου ίσως τα άσχημα συμβαίνουν και δεν τα καταλαβαίνω , απλά δεν με αγγίζουν.


Ακόμα και το γενικό κλίμα ήττας δεν με πιάνει , νομίζω πως με όλα τα άσχημα της η κρίση είναι μια ευκαιρία για αυτοκριτική . Καλύτερη μια κρίση από την συνεχιζόμενη αργή σήψη (και ας μιλάω και λίγο εκ του ασφαλούς ) .


Μόνο που να – πεθύμησα να γράψω καμιά γραμμή . Μόλις αποκτήσω ξανά πιο εύκολη πρόσβαση θα είμαι πιο ταχτικός .


Αν

Τρίτη 2 Μαρτίου 2010

It's all right.




I'll be your cliff (you can fall down
from me).
I'll be your ledge (you can lean upon
me).
I'll be your bridge, your flowering tree
You can still depend on me...



Είμαι με τα ρούχα στην πολυθρόνα. Ξέρω πως πρέπει να σηκωθώ και να βάλω κάτι πιο άνετο . Ξέρω πως πεινάω αρκετά . Θέλω να πάρω τηλέφωνα φίλους – τον τελευταίο καιρό έχω χαθεί . Το παιδί θέλει και αυτό να περάσω από εκεί ,αλλά και πάλι η τεράστια απόσταση των πέντε λεπτών (πόδια) μου φαίνεται υπερβολική .


And I'll be (the ticking of your clock).
And I'll be (the numbers on your
watch).
And I'll be (your hands to stop the
time).
I'll even be your danger sign.



Αλλά αυτό δεν είναι ένας ύμνος στην κούραση , πιο πολύ είμαι χαρούμενος που είμαι κουρασμένος , περήφανος σχεδόν . Νιώθω πως κάτι κάνω (όταν δεν είμαι μέσα στο κτήριο της εφορίας τουλάχιστον ) . Ξέρω πως οι κοντινοί μου μάλλον θα δείξουν πάλι κατανόηση ( έχουν επιλεχθεί με βάση αυτό το ταλέντο εξάλλου ) .


And I'll be (your sharp intake of breath).
And I'll be (your work I'll take no rest).
And when the world falls to decline
I'll be yours and you'll be mine.



Είμαι ένας περήφανος ελεύθερος επαγγελματίας λοιπόν ,που αντί να γράφει (όπως θα έπρεπε ίσως ) για το πόσο μαζοχιστικό είναι να δοκιμάζεις να κάνεις οτιδήποτε στην Ελλάδα , γράφει γιατί δεν μπορεί να σηκωθεί από την καρέκλα του υπολογιστή (ναι πονάνε τα πόδια τόσο πολύ ) .Τελικά θα κάνω αυτά τα πέντε λεπτά περπάτημα . Πρέπει.


(Make it easy on yourself tonight).

Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010

Κι η μέρα μου γελάει




Κοιμάμαι αγκαλιά μαζί με τ όνειρό μου
κι η μέρα μου γελάει και με χαϊδεύει η νύχτα
κι ο έρωτας μου λέει παραμύθια



Όταν αναγκάζομαι να έρθω αντιμέτωπος με ανθρώπους που με είχαν απορρίψει/πονέσει/ κουράσει στο παρελθόν ,προτιμώ να σκέφτομαι πως αυτοί οι άνθρωποι δεν με ξέρουν ,δεν με έμαθαν ποτέ , ή έστω ήξεραν κάποια παλιότερη έκδοσή μου (λες και βγάζω updates σαν τα vista κάθε βδομάδα) . Κάπως έτσι και για το σημερινό άβολο τηλέφωνο ,που δεν μπόρεσα να αποφύγω . Καθ’ όλη την διάρκεια έλεγα μέσα μου πως δεν με ξέρει ο συνομιλητής μου πια ,πως δεν έχει δικαίωμα σε αυτό τον συγκαταβατικό , σχεδόν προσβλητικό τόνο .


Παίζω με τη ζωή στα δίχτυα της αράχνης
Γελάω με τον καιρό πίνω νερό της πάχνης
Κι εσένα π αγαπάω πάντα θα σε παιδεύω
Σαν ψάρι θα γλιστράω θα δραπετεύω



Σε μεγάλο βαθμό όμως δεν έχει αλλάξει τίποτα . Αλλά ήμουν στο αγαπημένο μου μέρος , ο καιρός ήταν απόλυτα ανοιξιάτικος , και σπίτι με περίμενε ένα καλό παιδί . Και όταν έκλεισα το τηλέφωνο μάζεψα νεράντζια από τον κήπο μου. Είναι καιρός να πάψω να βλέπω φαντάσματα να τρέχουν πίσω μου .


Γιατί είμαι ένα νησί μέσα στην πόλη
Κανείς δε με γνωρίζει κι ας με ξέρουν όλοι

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

I am a simple man.




I am a simple man
Not much to gain or lose
And I don't know why I held out
So long for me and you



Ένας καλός φίλος με είχε προειδοποιήσει πως στο “A single man” θα έπεφτα πολύ . Παραδόξως δεν έπεσα . Ίσως γιατί είχα μια ζεστή αγκαλιά και ένα χέρι στο χέρι μου ,ίσως γιατί ήταν όλα τόσο τέλεια (ακόμα και η τουαλέτα ήταν άψογη , ακόμα και ο θάνατος ήταν στην τρίχα ) . Αλλά μάλλον έφταιγε το “ A serious man” ,που τυχαία είδα πολύ πρόσφατα.


Until he drew
A swallow on my neck
And more, I will not say
He drew
A swallow, deep and blue
And soon, everyone knew



Οι δύο ταινίες για μένα ήταν τόσο αντίστοιχες όσο οι δύο ιστορίες του “Melinda and Melinda” (Woody Allen που μάλλον μόνο σε μένα άρεσε αλλά τέλος πάντων ) . Κάποιοι ταυτίζονται με το όραμα του Ford , άλλοι με τους Cohen . Το κλασσικό ερώτημα – είναι η ζωή τραγική η κωμική ?


I am a simple man
Not much to gain or lose
Older and wiser
Never applies to me



Μάλλον δεν εμβάθυνα αρκετά στον μοναχικό άνθρωπο , αλλά για μένα η ζωή είναι λίγο αστεία ,όσο drama και να βγάζω . Ακόμα και όταν το γέλιο βγαίνει λίγο πικρό – το τέλος του σοβαρού ανθρώπου είναι σίγουρα πιο σκοτεινό από αυτό του μόνου . Ίσως αυτό που μένει τελικά είναι το χέρι μου στο χέρι του .


You have been telling me
That I have been
Acting childish
Foolish, ghoulish and childish
Oh, I know, I know, I know !
I know, I know, I know
But I don't mind
I don't mind
I don't mind

Ah ...
I don't mind